Ik ben het met Hendrik eens. (Dat gebeurt wel vaker) Ik vind de nummers compositorisch nogal mager en saai. Ik hoor het Heilige Vuur wel in zijn stem, maar helemaal niet in zijn muziek. De liedjes lijken allemaal langer te duren dan ze in werkelijkheid doen, en is dat is geen goed teken. Parker Millsap moet -vrees ik- een paar echtscheidingen, knokpartijen en ontslagen op staande voet meemaken voordat hij met een plaat komt die mij wel gaat pakken.

Ik ga niet hoger dan 4 sterren omdat er nogal wat nummers op staan die mij matig of niet boeien. Maar de nummers die mij wel boeien zijn dan ook meteen erg goed. Ik heb zelf gisteravond nog eens wat zitten knutselen met de stationsgeluiden en wat crossfades gemaakt. Nu ziet mijn favoriete Egypt Station er zo uit:
1. Get Started /Opening Station
2. I Don’t Know
3. Come On To Me
4. Happy With You
5. Do It Now
6. Fuh You
7. Dominoes
8. Hand In Hand
9. Station 2/ Hunt You Down-Naked-C Link
10. Opening Station/ Nothing For Free
Deze volgorde werkt voor mij uitstekend. Als dit als cd uitgebracht zou zijn, had ik ‘m meteen 5 sterren gegeven.
Overigens: Band On The Run was ook niet alles goud wat er blonk. Mamunia en No Words vond ik maar heel matig. Het was vooral de A kant die stond als een huis.

Ik vond dat de originele McCartney III heel wat beter geweest zou zijn als er een strakke, moderne producer aan had meegewerkt. Maar als ik McCartney III Imagined hoor, denk ik: nou, zó strak en modern hoeft nou ook weer niet. Eigenlijk hoor je voornamelijk productie. Maffe koortjes, samples en andere geluidseffecten kunnen niet verhullen dat we hier gewoon met een matig product te maken hebben. Vette beats maar magere liedjes.

Een beetje off-topic, waarvoor excuses. Ik kocht onlangs voor een habbekrats (4 euro of zo) de dvd "Live at Tower Theatre, october 7, 1980". Op de hoes stond o.a. "... one of the highlights of the tour...".
Nou was ik altijd een behoorlijke Paul Simon-fan maar deze dvd heeft hem wel enigszins in mijn achting doen dalen.
Ik kan een artiest op het podium veel vergeven: hij mag af en toe zijn tekst kwijt zijn, op gitaar een miskleun maken, per ongeluk even vals zingen, dat vind ik helemaal niet zo'n ramp. Paul doet dit soort dingen allemaal niet. Hij doet iets veel ergers: hij speelt zo slaapverwekkend saai. Zo slap, zo uitdrukkingsloos. Zijn medemuzikanten staan er ook bij alsof ze op een begrafenis spelen. Drummer Steve Gadd straalt een peilloze verveling en vermoeidheid uit. Waarom brengen ze nu juist deze man constant in beeld? En waarom wordt de geweldige bassist Tony Levin consequent buiten beeld gehouden? Paul speelt o.a. 4 nummers van One Trick Pony (1-3-6-8) maar die vallen ook op geen enkele manier op. Je zou verwachten dat 'nieuwere' songs nog enigszins fris en enthousiast gespeeld zouden worden maar niks hoor. Niemand op het podium lijkt zich in te willen spannen. Als dit "... one of the highlights of the tour..." was, dan vrees ik het ergste voor de rest!