Ted Hawkins is in 1995 overleden, en niet in 1985. Dat kan ook niet, want dan zou hij nooit de 58 gehaald kunnen hebben. Het doet er verder niet toe: de man had een prachtige gruizige stem en met name zijn coverversie van "Long as I can see the light" dwingt respect af. Toch graaft de muziek niet erg diep, ik heb er een tijdje intensief naar geluisterd en toen vond ik het welletjes.

3 goed van de 17 levert toch nog 75 van de 100 oftewel 4 van de 5 sterren op. Wie het kan volgen, mag het zeggen
De medleys van kant B behoren wat mij betreft tot de vele hoogtepunten uit de Beatles-carrière. Heel afwisselend, van ballads naar ruige rock, adembenemende harmonieën, spetterende gitaarsolo's, Ringo weet er zowaar nog een drumsolo uit te slaan ook, dit zijn de Beatles op de toppen van hun kunnen.
Here Comes The Sun flauw??? Waarschijnlijk de allerbeste George Harrison-song ooit. Ik ken het lied nu bijna 50 jaar en het verveelt me nooit. Heerlijk ook om op de gitaar weg te tokkelen.
Nee, Kronos, nog eens een paar keer draaien, zou ik zeggen.

Vind ik ook, zo is die vergelijking dan ook helemaal niet bedoeld.
En gelukkig eerherstel voor Jan Donkers, Rubber Soul, dáár kun je wel mee aankomen in je favorietenlijstje.
Maar dan toch weer even terug naar Beatles for Sale: Er staan 5 nummers op die beslist de moeite waard zijn ( No Reply, I'm a Loser, Baby's in Black, I'll Follow The Sun en Eight Days a Week) maar de rest is een fikse stap terug in de ontwikkeling. Ik meen dat ze in dezelfde tijd ook Long Tall Sally, I Call Your Name en het al eerder genoemde I Feel Fine en She's A Woman opnamen. Had die er maar opgezet, dan had ik dit album beslist hoger gewaardeerd.

Een heerlijke plaat, ergens tussen de jazz en de blues in. Echt zo´n cd voor in de auto, volume open en lekker meezingen. Erg avontuurlijk is het niet, Dave Brubeck heeft wel ingewikkelder platen gemaakt, maar het hoorbare spelplezier maakt alles goed. En die sax van Paul Desmond is natuurlijk altijd cool , al is het op het eerste gehoor een wat vreemde combinatie met de schurende stem van Jimmy.

Nou, als je Stills in je band hebt is dat niet zo gek. Overigens heb ik nooit enig plezier beleefd aan deze cd . De gitaar van Stills is natuurlijk altijd goed, maar verder is het maar een fletse vertoning. Stephen Stills en The Blues; dat associeer ik met Go Back Home, Jet Set (Sigh), Down The Road of Black Queen. Maar die tijd komt niet weer, vrees ik...

Ik ben in de 80-er jaren ook afgeknapt op de slappe melodieën. Sinds gisteren geef ik de Smiths een nieuwe kans, en deze hernieuwde kennismaking bevalt me toch wel goed. De teksten zijn prima en bij vlagen is de muziek zeer meezingbaar. De refreinen zijn vaak sterk, maar helaas modderen de melodieën in de coupletten vaak maar een beetje door, wat ongetwijfeld te maken zal hebben met de beperkte omvang van Morrissey's zangstem. Al met al is het wel een band met een eigen gezicht en een originele sound, en dat kan lang niet elk 80-er jaren popgroep van zichzelf zeggen.

De West Coast heeft naast heel veel mooie muziek toch ook een hoop slaapverwekkend geneuzel opgeleverd. Maar waarom is het dan goed dat dit soort cd-boxen bestaat? Omdat elke bezitter er toch wel één of twee nieuwe pareltjes op zal ontdekken, mag ik hopen.
Soms kiest Leo hier niet voor de meest voor de hand liggende hit van een bepaalde artiest, maar voor een ander, en vaak beter nummer. Dat pakt vaak goed uit (Judee Sill, Lowell George), maar zijn keuze voor Randy Newmans ‘Rider In The Rain ’ of James Taylors ‘Another Grey Morning ’ snap ik niet. Die hadden nu juist een nummer kunnen leveren dat de boel had kunnen wakker schudden.

Ha, ik heb de cd Greetings from West Hollywood binnen. Hij is GEWELDIG! Ik denk dat het inderdaad één integraal concert is, zo klinkt het tenminste. De geluidskwaliteit is uiteraard prima, Lee Underwood is goed op dreef maar het is vooral Buckley zelf die er 100% voor gaat. Hij improviseert met de teksten maar vooral ook met de intonatie en stembuigingen en dat levert behoorlijk spannende muziek op. En als je dan bedenkt dat hij voor het grootste deel nieuwe, net geschreven songs op zijn publiek losliet kun je alleen maar grote bewondering voor hem hebben. En voor het publiek ook, trouwens, want het is geen easy listening wat ze voorgeschoteld kregen.
Uit een wat onduidelijke beschrijving op internet had ik begrepen dat er diverse songs "dubbel" waren, songs van "Live at the Troubadour" zouden ook op West Hollywood staan, maar dat is dus niet waar, dit zijn allemaal nog nooit eerder uitgebrachte opnamen.
En nu maar wachten op de dubbelcd "Venice Mating Call".

Op Tim Buckley's 1e album staan enkele redelijk goede nummers, maar de eerste drie van deze EP horen daar niet bij. Hier horen we ze in een mono demo-versie. Als 4e nummer het -terecht- nooit uitgebrachte nummer Sixface. Een irritante melodie en nog niet eens mooi gezongen ook.

De donkere dagen voor kerstmis hebben altijd één lichtpuntje: een nieuwe Buckley en alwéér zo eentje die je fijn kunt opzetten als de visite niet uit zichzelf opstapt. Dit keer een live concert uit mei 1968. Tim was al begonnen aan de opname van Happy Sad, maar het wilde nog niet zo vlotten. Je moet wel stapelgek of briljant zijn als je dan het podium opstapt en het arme publiek gaat trakteren op louter nieuwe, onbekende songs die nog niet af zijn. Op de veelgeprezen “Dream Letter”-live cd heeft Buckley een mooie balans tussen oud werk, nieuwe songs en improvisaties maar op deze dubbel-cd die twee maanden eerder werd opgenomen hoort het publiek niets bekends. Toch is er wel enthousiasme in de zaal. Tim rijgt het ene lied aan het andere maar als er dan eens een keer een stilte valt, wordt er flink geapplaudiseerd.
Improvisatie kan verrassende effecten hebben, maar je kunt ook flink onderuit gaan en dat gebeurt zo nu en dan ook: muzikaal gezien is het dik in orde, zijn stem is FANTASTISCH maar tekstueel slaat hij de plank vaak behoorlijk mis. Zo laat hij het prachtig gezongen Dolphins flink ontsporen met onlogische zinnen en in het algemeen moet Buckley het hier niet hebben van diepgravende songteksten.
Hoogtepunt van deze dubbelaar is de schitterende opening: wie begint er een concert nou met zo’n prachtige, breekbare, verstilde versie van Sing a Song For You? Dan ben je waarschijnlijk toch gewoon briljant.
Is er nog wat te zeuren? Tuurlijk: Lee Underwood en David Friedman worden zeer gemist en ik hoor af en toe van die ‘witjes’ in het geluid, net alsof er tikjes verwijderd zijn. De geluidskwaliteit is overigens erg goed. Kortom: een verantwoorde aanschaf voor de onverbeterlijke Tim Buckley-fan.

De ronkende reclameteksten spraken al van de belangrijkste live-opname na "Dream Letter" maar dat moet je natuurlijk met een flinke korrel zout nemen. Op alle fronten delft Merry-Go-Round at the Carousel het onderspit in vergelijking met Dream Letter.
Allereerst is de uitgave ronduit slordig te noemen. Buzzin' Fly staat er twee keer op, maar beide keren werd de opname-apparatuur te laat ingeschakeld. Ook Green Rocky Road begint met zo'n lelijke infade. Het publiek is nauwelijks te horen, dat heb je wel vaker met soundboard-opnames maar het applaus is nu juist wel een charme van een goede live-registratie.
Het stereogeluid is zo merkwaardig (bas helemaal links, Buckley, Friedman en Collins helemaal rechts), dat verdraag je nog geen minuut op een koptelefoon. Deze rare mix heeft tot gevolg dat de vibrafoon nauwelijks tot zijn recht komt en omdat Lee Underwood al helemaal niet van de partij is gaat elke verdere vergelijking met Dream Letter niet op.
Is er dan helemaal niets te genieten op deze cd? Mja... Happy Time wordt goed uitgevoerd, The Father Song wordt gespeeld en dat gebeurde vrijwel nooit en Strange Feelin' wordt flink omgebouwd. Maar het allerleukste is een zeer zeldzaam verschijnsel: Buckley die heel even knettervals zingt, wanneer hij Sing A Song For You in de verkeerde toonsoort inzet.
Ik heb zelf met het onvolprezen Audacity de twee geluidskanalen zo gemixt dat vrijwel alle muziek in het midden zit, de bas heb ik minder volume gegeven en iets links van het midden gezet, en dan blijft er een goed beluisterbare opname over. Maar net als de vorige Tim Buckley - Live at the Electric Theatre Co, Chicago, 1968 is het geen essentiële opname.

Tim Buckley zónder percussionist Carter CC Collins, dat blijft toch een rare gewaarwording. Het is hard werken voor NHØP om de gang er in te houden! Maar wat is dit een heerlijke live-opname en wat is het jammer dat de Deense radio nooit het hele concert heeft uitgezonden. Wellicht hebben ze de originele banden nog? Dat zou nog eens goed nieuws zijn.
Voor wie deze cd niet kent: alleen in Buzzin' Fly blijft Buckley enigszins binnen de gebaande paden, voor de rest improviseert hij er lustig op los, Lee Underwood en David Friedman volgen hem op de voet en NHØP, die toch echt nauwelijks voorbereid kan zijn op dit concert, speelt alsof hij al jaren Tims vaste begeleider is. Het is geen jazz, het is geen folk, geen pop... het is echte muziek.

Naar mijn bescheiden mening voegt het niets toe. Meest gedenkwaardige moment is de fikse scheet die Tim ergens tijdens een song de wereld in stuurt. Verder natuurlijk sympathieke liedjes van een jongeman die overduidelijk barst van het talent maar ook een hoop zouteloze songs die terecht nooit op vinyl zijn verschenen.

Tim Buckley deed in 2 dagen maar liefst 5 concerten in de Troubadour. Alles is opgenomen, dus wat doe je dan als je de beschikking krijgt over die banden? Ik zou een box uitbrengen met alle 5 de concerten integraal op 5 cd's. Elk concert van Tim Buckley was spannend, hij improviseerde er duchtig op los, nam enorme risico's, kortom: elke noot muziek was de moeite waard. Wat zouden de fans dankbaar zijn!
Maar helaas heeft men anders beslist. Men brengt eerst, in 1994 "Live at The Troubadour" uit. Een stel songs, slordig bijeengeschraapt, van elkaar losgeknipt en in willekeurige volgorde geplaatst.
Dan, 13 jaar later, brengt men de rest uit. Eerst Greetings from West Hollywood, en dan twee weken later "Venice Mating Call". Complete concerten? Welnee. Op deze dubbelaar staan godbetert 4(!) songs die al eerder zijn uitgebracht: Chase The Blues away, Blue Melody en I Had A Talk With My Woman staan in exact dezelfde versie al op Greetings from West Hollywood, en Driftin' staat op Live At The Troubadour én in een iets bewerkte versie op het studio-album Lorca.
Nu hebben ze dus zeker nog twee uur niet gebruikte opnames op de plank liggen. Die gaan vast en zeker over een paar jaar vlak voor de kerst uitgebracht worden.

Als platenmaatschappijen het illegaal downloaden willen tegengaan, moeten ze niet met dit soort lijkenpikkerij komen. Alleen de nummers 5 & 6 zijn nog niet eerder uitgebracht, de rest is allemaal overbekend. En dan zo'n release in november plannen, zodat Sinterklaas en Santa Claus er nog snel een zooitje van kunnen inslaan. Bah.

Deze moeilijk te vinden cd bevat nummers uit de periode tussen Goodbye and Hello en Happy Sad. Het mooie van deze Works in Progress is dat je heel goed hoort dat Tim Buckley zijn folkverleden achter zich begon te laten en meer en meer de jazz-kant op wilde. Sommige songs (Danang en Ashbury Park) werden later omgesmolten tot Love From Room 109, Sing a Song For You was al helemaal klaar voor de nieuwe plaat, andere songs moesten nog wel wat rijpen voor ze klaar waren voor de definitieve versie ( Song To The Siren en Chase The Blues Away). En daarnaast horen we songs die Buckley wel uitprobeerde, maar nooit op een officiële plaat uitbracht. De geluidskwaliteit is perfect en voor alle fans die vooral de periode van Dream Letter-Live in London zo mooi vinden, is dit verplichte kost.
The Father Song is trouwens gebruikt voor de film Changes uit 1969, ik heb hem gezien maar er is me niets van bij gebleven behalve de soundtrack.

The Homecoming Concert werd ongeveer een jaar voor Tim's dood opgenomen. Een thuiswedstrijd voor Tim: hij speelde in zijn geboortestad Eugene, Oregon. Volgens sommige berichten zou Tim 'clean' zijn ten tijde van deze opname, maar ik kan het maar moeilijk geloven als ik hem zo hoor. Hij is bij vlagen zeer, zeer uitbundig maar zinkt soms ook helemaal weg in melancholie.
Natuurlijk is de muziek mooi, Tim put uit zijn eerste twee elpees en die songs staan nog wel een paar honderd jaar overeind, en bovendien zingt hij trefzeker en gevoelig.
Wat mij echter stoort is het prutswerk van de producer. Het is zo fijn als je bij een live plaat ook echt het gevoel hebt dat je erbij bent in de zaal, nou dat is hier wel zorgvuldig vermeden. De songvolgorde is compleet veranderd, waardoor er af en toe snel en amateuristisch het geluid wordt weggedraaid, en er zijn een hoop songs niet gebruikt, maar waarom dan in godsnaam "Amen" wél? Tim probeert wanhopig de zaal mee te laten zingen maar het levert een genânt resultaat op. Dit nummer had toch als eerste de prullenbak in gemoeten. En dan dat geforceerd mee laten zingen met Reason to Believe, zonde van dat mooie lied. Nee, wie een goede live plaat van Tim Hardin zoekt, kan beter terecht bij Tim Hardin 3.

Tim Hardin overleed in december 1980 en was toen pas halverwege de opnames van "Unforgiven". Van enkele songs horen we alleen de ruwe demo (Tim & piano), andere songs zijn al wat beter uitgewerkt. Er staan veel héél mooie songs op, alleen het titelnummer is een beetje duf. Volgens mij heeft Joe Cocker er een betere versie van gemaakt. Mooi wil overigens niet zeggen dat het net zo'n makkelijk toegankelijke plaat is als Tim Hardin 1 of Tim Hardin 2.
De plaat is vrijwel niet te vinden, een enkele maal komt hij op EBay voorbij, soms wordt hij ook als cd aangeboden, maar dat is gewoon dezelfde grammofoonplaat, compleet met tikken. Mocht je hem tegenkomen, dan hoop ik dat je er hetzelfde in hoort als ik: een gekweld artiest die nog één maal tevergeefs probeert de luisteraar te bereiken.