Verzamelaars en ik, meestal klikt dat niet zo geweldig. Vaak mis ik een gevoel van coherentie en een rode draad, elementen die m.i. een goed album typeren.

Maar op elke regel hoort een uitzondering te zijn ter bevestiging. In dit geval is dat deze "Reprise" van Vangelis. Helemaal perfect is hij niet, maar wat verzamelaars betreft is het met verre voorsprong het beste voorbeeld dat ik ken van hoe het wel moet, of toch zeker kan.

Dit is geen best of. Dit is een zorgvuldige selectie nummers die wel degelijk aan elkaar te rijgen vallen zodat je als luisteraar het gevoel hebt naar één geheel te luisteren, eerder dan individuele eilandjes. Klassieke elementen zijn altijd al wel terug te vinden geweest in Vangelis' werk, en dat werd alleen maar meer zo naarmate de man langer meedraaide. Alle nummers op deze verzamelaar komen uit de periode 1990-1999, wat al meteen impliceert dat een hele hoop van wat hier te rapen valt orchestraal getint is. Er hangt ook een behoorlijk opera randje aan vast. Op zich niet bepaald mijn favoriete genre, maar Vangelis komt er aardig mee weg. Verder is ook de piano veelvuldig aanwezig. Weliswaar omringt door een klein legertje synth pads, bovendien nog eens overgoten in een overdosis galm, maar toch, veel piano. En het moet gezegd, Vangelis heeft al meermaals bewezen dat hij een aardig handje weg heeft van het componeren van prachtige, melodieuze, vaak behoorlijk simplistische, nummers voor dit instrument.

De man zijn werk wordt naar mijn bescheiden mening vaak geteisterd door een hele hoop middelmatige tot ronduit slechte filler, hier en daar geparsemeerd van een oogverblindend blinkende parel of twee. Deze compilatie slaagt er wonderwel in deze parels te groeperen, en ze aaneen te rijgen door een soort van kosmisch oceanisch thema. De nummers zijn namelijk aan elkaar gemixed door (zee)golf geluiden of glochenspiel-achtige tirlantijntjes, en dat werkt best wel aardig. Ook de volgorde van de nummers is gekozen voor een maximale rode draad factor.

M.a.w., dit is een dikke aanrader!

Zeer miskend en onderschat werkje van Vangelis, deze soundtrack voor de gelijknamige film. Spijtig, want één van z'n beste werken naar mijn bescheiden mening. Wondermooie muziek, die inderdaad perfect als soundtrack werkt, maar uitgewerkt genoeg is om op zichzelf te kunnen staan. Zeer rustgevend, en slaagt erin om zo'n fragiele sfeer op te bouwen dat je amper durft te ademen, kwestie van het niet te breken. Prachtplaat, end of the line.