Onwaarschijnlijk geniale, en spijtig genoeg ook miskende, franstalige Hip-Hop plaat.

De groep Kabal heeft slechts één EP, en één langspeler (deze dus) gereleased, en dat is spijtig, want dit is echt van een zelden gezien niveau.

De teksten zijn hard, straight to the point, en doen pijn daar waar het pijn hoort te doen: je geweten. Bijvoorbeeld deze

N'étant pas physiquement handicapé
Je n'ai pas dès le levé du jour a affronter
Les regards consilliants, compatissant
Des gens qui prennent le métro
Pour aller travailler sans s'interroger
Sur leur fonction dans les rouages de la société
Non, je ne sens pas peser sur moi
Tous ces yeux globuleux remplis d'émoi
Qui ne voient qu'un petit gars
Diminuer dans sa chair
Dans un bien triste état


uit Masquarade, en zeg nu zelf, waar kom je dat soort teksten nog tegen?? Of het refrein uit "Au bord du ruisseau":

Ici, l'air est chargé de monoxide de carbone
Ici les hommes survivent grâce a la métadone
Ici d'étranges plantes masquent la lumière
Alors prière... de ne pas venir poluer mon atmosphère

, of tot slot de eerste strofe uit het eerste nummer, die je al meteen de sfeer schetst voor de rest van het album:

Je, tu, il,
Nous tous évoluons en milieu hostile
Notre sécurité est sous la tutelle
De la force repressive
Nucléaires sont les têtes des ogives
Qui nous protègent d'un voisin
D'humeur potentiellement agressive
Oh, que je me sens bien, pensant au collégiens
Pris dans l'amiante, tout comme nous
Dans le métropolitain, nous voyons combien
Notre espoir de survie se Tchernobylise...

Dit is ook een beetje een buitenbeentje in het genre: niet de typische beats, niet de typische samples, maar een productie die eerder naar het Doctor L type neigt (die overigens voor één nummer op dit album de productie signeerde): buiten samples ook echte instrumenten, en veel sfeergeluidjes. Er staat zelfs een nummer op dat voor de helft uit een gedistorte gitaarsolo bestaat!

Dit verdient met gemak een dikke vette 5*. Als je dit album eenmaal hebt beluisterd, zit het voor de rest van je leven in je geheugen gegrifd. Het komt gewoon aan als een atoombom, recht in je lelijke smoel, die je confronteerd met je eigen lelijke demonen. Een van de weinige Hip-Hop albums die in de buurt komen van Assassin's L'Homicide Volontaire.

Niets dan lof...

Ontdekt via... CSI! Een episode uit seizoen 5 of 6 ofzo, opende met "Processed Beats", en dat vond ik zo neig klinken dat ik dan maar meteen ben gaan opzoeken welke groep dat was. Heb uiteindelijk dan ook maar eens de CD gekocht, en daar heb ik vooralsnog zeker geen spijt van!

Het album mag dan niet uitblinken in originaliteit, wat het dan doet doet het wel bijzonder goed. Vooral de aanstekelijke beats en funky ritmes doen het hem voor mij, overgoten met een sausje cohones, niet in het minste te wijten aan de zanger, die er lekker voluit voor gaat, en bovendien nog mooi zijn stemgeluid weet te beheersen ook, om aldus verschillende moods neer te poten. Mooi, mooi...

Conclusie: geen bijster originele, maar wel bijzonder catchy muziek, met liefde, zorg en geduld gemaakt, die zichzelf bovendien toch genoeg apart weet te zetten van de concurrentie om volledig zijn eigen plaatsje in je CD collectie te verdienen. Halleluja!

Deze staat op deze eigenste moment nog eens te draaien, nadat Paalhaas me er vriendelijk aan heeft herinnerd met z'n review van "The Survivor's Suite" dat dit toch wel één van Jarrett's ( zeer talrijke ) meesterwerkjes is.

Hier wordt ik dus stil van... Dit moet zowat het mooiste zijn dat een oor kan waarnemen. Zo zacht, zo teder, zo fragiel, zo delicaat allemaal. Dit, beste mensen, dit is 200% pure, maar dan ook P-U-R-E passie, dit is vuur. DIt is liefde. Moesten mensen evenveel van hun medemensen houden als deze man van zijn Piano, dan zouden we in het Paradijs leven.

Dit is geen muziek meer. Dit zijn geen geluidsgolven meer. Dit, dit zijn gewoon zenuwsignalen, gevoelens die rechtstreeks vanuit Jarrett's hart worden overgedragen op dat van de luisteraar, het hele gehoormechanisme al bypassend. Dit is de reden voor mijn bestaan...

Meer woorden durf ik er niet aan kwijt, ze zouden deze onbeschrijfbare brok pure gevoel en magie onrecht aandoen.

Tenslotte is dit hele werkje een taal op zich, en die laat zich niet vertalen in woorden... Hiervoor moet je jezelf volledig durven laten opgaan in de muziek, en dan, dan bèn je er...

Moest ik mezelf niet die ongeschreven regel opgelegd hebben om een groep/persoon maximaal 1 maal op te nemen in m'n Top 10, dit teneinde overpopulatie door 2 niet nader vernoemde entiteiten te verhinderen, dan zou deze er zeker bijgestaan hebben.

Deze platencollectie is je reinste waanzin! Had ooit eens de "Tokyo Encore" gehoord, en was er zodanig high van geworden ( en dat voor iemand die nooit smoort ), dat ik direct was beginnen zoeken naar de hele boxset. Ik heb de boxset ondertussen al pakweg 4 en een half jaar, en ik ben nog steeds niet helemaal bekomen van de absoluut onnavolgbare overdosis aan talent die hier tentoon wordt gespreidt. Absolute wereldklasse, en zal ongetwijfeld niet snel overtroffen worden... Dat ik fan ben van Keith Jarrett, en dan voornamelijk zijn Solo concerten, dat zullen we geweten hebben, maar dit... dit is echt onwaarschijnlijk. Een muzikaal wonder, en mijn persoonlijke Bijbel!

Ik ben een zeer groot fan van Keith Jarrett, en zijn solo optredens behoren naar mijn mening tot het absolute muzikale sumum, maar dit... hier stellen hij en zijn 2 companen mij toch wel erg teleur. Deze CD kon mij slechts zelden boeien. Het overgrote deel van de tijd zit KJ wat noten aan te halen op z'n klavier, en proberen de 2 anderen de ruimte wat op te vullen door hier en daar is een snaar aan te slagen of een drumvelletje te strelen... maar het werkt gewoon niet. Af en toe komt een groove eens z'n kop opsteken, en dan zijn ze vertrokken voor een paar minuten magie, maar de afgrijselijk saaie leegtes tussen die spaarse stukken maken van deze CD echt een ondermaats product. Dit is dan ook meteen de enige CD van Keith Jarrett, zei het Solo of Trio, die ik echt ronduit slecht vind. En dan doet hij er nog uberfilosofisch over in zijn liner notes ook... Ach man, komaan...

Fenomenale prestatie van Keith Jarrett Trio op deze opname. Vanaf de intro bij het eerste nummer zit het al perfect. Keith Jarrett en Co spelen meesterlijk samen, luisteren naar elkaar, spelen in op elkaars ideeën/lijnen/... De solo's zijn stuk voor stuk prachtig, vervelen geen seconde, en worden ondanks de lange lengtes nooit onnodig uitgerokken. KJ verteld zijn verhaal, en hij verteld dat verdomd goed; zijn medespelers begeleiden hem op een manier die hun reputatie alle eer aan doet, of zelfs nog versterkt.

In één woord: Ma-gi-straal!

Deze doet me maar weinig... "Got the life" vind ik een geweldige single ( heeft zowat van alle genres wat, genoeg om iedereen te plezieren zonder anderen op hun honger te laten zitten ), "Freak..." en "Dead bodies everywhere" zijn ook dik in orde, "Pretty" is zeker de moeite waard, en dan hebben we het zowat gehad denk ik. De rest vind ik maar weinig memorabel, en op dat duet met Fred Durst vind ik eerlijk waar dat Durst's couplet dat van Jon de grond in boord ( jaja, lach me nu maar allemaal uit ). Bovendien beginnen ze hier ook met electro speeltjes te experimenteren, en dat gaat hen hier nog niet zo goed af. 3*, meer kan ik er niet aan kwijt.

Ik herinner het me nog als ware het gisteren: de eerste keer dat ik deze CD hoorde, ergens toen ie uitkwam. Geleend van een vriendin... Man, wat was me dat een ontgoocheling. Toen vond ik dat alle nummers op elkaar trokken, om niet te zeggen dat de hele CD eigenlijk 16 keer hetzelfde nummer was ( om effe de interludes ook als nummers mee te tellen ), een stuk of 36000 stappen in de verkeerde richting t.o.v. hun 2 eerste CD's, en alleen "Falling Away From Me" kon me nog bekoren ( er was nog een 2de nummer denk ik, maar ben niet zeker welk ). Neej hoor, toen moest ik er niets, maar dan ook niets van hebben, zo'n ongelooflijk saaie troep vond ik het.

En dan, een paar jaar later, besloot ik hem dan toch maar een 2de kans te geven. Ik had hem goedkoop op de kop kunnen tikken ( via eBay Kaztor ), dus waarom ook niet? En toen... toen vond ik het ineens geweldig.

Plots leken de nummers niet meer op elkaar. Plots was het niet meer saai. Plots leek het terug iets te vertellen. En ik bleef 'em maar draaien! Jaaaa, sfeer! Deze plaat straalde verdomme sfeer uit, een lekker donkere, claustrofobische, drukkende, psychedelische sfeer. En wat een sound ook. Lekker, duidelijk express en heerlijk gecontroleerd pompend, zodat die diepe, luide bas van Fieldy nog is extra dik in de verf wordt gezet ( op de 2 singles hebben ze dit trouwens duidelijk minder hard gedaan, teneinde deze nummers waarschijnlijk een meer radio-vriendelijke sound mee te geven ). Bovendien kan ik de hopen reverb/chorus/delay die ze hier gebruiken wel appreciëren ( al zijn ze nog mijlen verwijdert van wat The Cure als standaard settings gebruikt ). En daar waar velen zich storen aan de tussenstukken, vind ik deze net geweldig op hun plaats staan. Ze leiden je rustig van de ene hoop nummers naar de volgende, en zorgen ervoor dat het geheel, als je het van begin tot einde luisterd, nooit vermoeiend wordt. Beschouw het als een soort tussenhaltes. Oké, ik durf ze ook wel eens te skippen, maar desalniettemin storen ze me zeker niet. Daar waar ik ook vond dat Jon's zang op "Follow The Leader" er een stevig pak op achteruit was gegaan qua oprechtheid, vind ik dat hier weer een pak beter. Het klinkt terug alsof de man iets van z'n lijf te schrijven heeft, al klinkt het inderdaad allemaal al wel wat bekend in de oren, op nummers als "Wake Up", die gaan over de toenmalige opbouwende spanningen binnen de groep, na. Nummers als "Make Me Bad", en tal van anderen, doen me gewoon iets. Hij ( Jon ) weet me weer te boeien, me binnen te lozen in dat zieke brein van hem. En ook al beginnen ze hier de verschillen tussen de zachtere verzen tegenover de harde refreinen ( hèt cliché van de Nu-Metal zeg maar ) al wat verder te duwen dan op hun vorige platen, toch klinkt het hier niet geforceerd ( vind ik... ). De nummers klinken wel degelijk als een geheel, en in tegenstelling tot het afgrijselijke "Untouchables", ben ik ervan overtuigd dat het "over"-geproduce op deze plaat niét nodig was om halfafgewerkte songs te verdoezelen. Neen, hier werkt het net positief, geeft het een extra push aan de nummers, zoals het hoort.

Oorspronkelijk had ik hem de volle 5* gegeven, maar dat lijkt me nu toch ook wel wat teveel. Eveneel als albums als "Disintegration", "Deloused In The Comatorium", "Hail To The Thief"... verdient ie nu ook weer niet; daarvoor mist het de genialiteit die het eerder vernoemde soort albums wel heeft. Maar minder als 4* geef ik er zeker niet aan.

Nog effe aan toevoegen: "Let's Get This Party Started" is een beukhamer van een nummer!

Noem het jeugdsentiment, of wat je ook maar wil, maar ik vind dit een steengoede plaat. Jon klinkt hier nog legitiem psychotisch, de productie is lekker rauw en ruw, en de nummers klinken gewoon alsof de groep echt nood heeft om ermee naar buiten te komen, dit in tegenstelling tot latere Korn platen, waar ze het hele gedoe bijna zijn gaan beginnen parodiëren, ongetwijfeld ongewenst.

Effe nog aan toevoegen: Jon's stem klinkt hier ook niet zo irritant nazaal als op Korn's laatste platen. Misschien heeft hij zich een gat door z'n neusbeen gesnoven ofzo, ik weet het niet, maar vanaf Untouchables heeft ie dat irritante toontje in z'n stem gekregen...

Vind persoonlijk de eerste helft van deze CD beire sterk, van het openingsnummer in groeiende lijn stijgend, t.e.m. "Mr. Rogers", met deze laatste en "Good God" als kersen op de taart. Verder eindigt het album ook weer met de zeker niet slechte "Ass Itch", en vooral die mokerhamer van een "Kill You" als climax. Die "M...f... b****, never try to break me!" maakt me blij dat ik Jon's stiefmoeder niet ben.

Het probleem zit em in die nummers die de brug maken tussen deze 2 stukken van het album. Mijns inziens staan die daar maar wat de boel op te vullen, en de plaat te rekken. Volgens mij zou het deze CD ten goede zijn gekomen moesten ze nummers 8 t.e.m. 12 er gewoon uit gelaten hebben, op A.D.I.D.A.S. na misschien, kwestie van ze dan toch nog die single te gunnen. Op zich zijn deze nummers misschien niet super slecht, en kan je je misschien wel is vermaken met het hoge idiootheidsgehalte van "Wicked" en "Lowrider", maar ze verbleken toch qua inhoud en sfeer tegenover de in de eerste paragraaf aangehaalde nummers.

Even nog een zéér positief woordje over de sound van deze CD. Heerlijk klinken dat ie doet, met een lekker diepe, luide bas, met vanzelfsprekend dat zo Korn typerend kletteren van de snaren erbovenop, bergenverzettend zware gitaren, een basdrum die klinkt alsof ie een spijker in je kop aan het rammen is ( op "Good God" is dit echt wel extreem ), de rest van de drums klinkt ook dik zoals het hoort, en Jonathan's stem die lekker vaak in het analoge rood gaat. Ross Robinson & Co., u weze nogmaals bedankt en gefeliciteerd voor deze zeer puike prestatie. Deze CD klink helder, en toch lekker ruw, en zo horen we het graag. Véél beter dan de over-gepolijste sound van bv. "Follow The Leader".

Conclusie: een 3,5* voor Korn's 2de. De lichtjes geniale "Good God", "Mr. Rogers" en "Kill You" zijn dijken van nummers, ongetwijfeld deels te danken aan de Ross Robinsoniaanse productie op z'n best, waarin Jonathan klinkt alsof het ècht wel uit z'n systeem moet ( als ie daar effe begint te schreeuwen op "Good God" krijg je toch wel effe schrik... ), en zijn op zich al reden genoeg om deze CD aan te schaffen. Alleen spijtig dus dat die middelste nummers de voor de rest gitzwarte sfeer wat komen verlichten; voor mij hoefde dat echt niet, en dat haalt de score dan ook meteen naar beneden...

Vind dit persoonlijk maar een stevig hoopje bagger. Het geheel klinkt zo vreselijk saai en geforceerd, en de verveling springt er dusdanig hard van af, dat ik er altijd koppijn van krijg na één nummer. Alle nummers klinken alsof ze effe rap rap snel snel ineen geflanst zijn, met in het achterhoofd de gedachte "Ach, ze vonden de ultra-productie van Untouchables niet goed? Dan rammen we toch gewoon terug diezelfde 3 ongepolijste noten steeds weer door hun strot, want dat zullen ze dan wel rauw en edgy vinden.". Bovendien klinkt het gewoon niet eens goed, tout court. Korn staat nu toch wel bekend om z'n zéér deftige productie credits, maar die kan je dus wel effe lekker vergeten op dit album, dat klinkt alsof het op een dagje in de tourbus op PC-speakertjes is gemixed. Djeez man, geproduced door Frank Fillipeti dan nog wel! Om dan nog maar te zwijgen over de afgrijselijk gepushte mastering, die het geheel dusdanig in het rood duwt ( en dat is hier geen compliment ), dat je het album alleen maar op extreem lage volumes kan beluisteren, want zet je het luid, dan word je gewoon zot van de drukte na enkele nummers.

Onwaarschijnlijk slecht... Untouchables had tenminste nog "the merit" om iets nieuws te proberen. Dit heeft gewoon niets, maar dan ook echt niets.

Neuuuuuj hoor, geef mij maar de laatste van Machine Head, die begint pas te klinken als je hem lekker luid zet, en is bovendien gewoon een geweldige plaat waar er (creativi)tijd in de nummers is gestoken.

Misschien was Korn na Issues gewoon beter gestopt, hadden ze nog een pracht van een zwanenzang gehad.

Deze CD valt te vergelijken met Kevin Costner's "Waterworld": waan-zin-nig veel geld in gestoken (3.000.000$ als ik me goed herinner), ook massa's inkt gevloeid over dat (verspilde?) geld, en dan... even hard floppen als pakweg K3 die het voorprogramma zou spelen van Sepultura.

Het begint anders niet slecht, met die "Here To Stay". Spijtig genoeg is dit ook meteen het enige goede nummer op deze CD. De rest is... err... pffff... effe een goed woord zoeken... lamentabel. Alles klinkt onwaarschijnlijk geforceerd, en wat me danig irriteerd aan dit album zijn de refreinen, waar dit feit onwaarschijnlijk hard als een varende trein in je gezicht komt meppen. Die refreinen... Zo ver gezocht allemaal. Het druipt er vanaf dat ze zichzelf echt hebben opgelegd om telkens weer als dat refrein komt (maakt niet veel uit welk nummer, ze hebben er zowat allemaal last van), het nummer een totaal andere wending te geven. En dat werkt ècht wel storend, want volstrekt onnatuurlijk. En alsof dat nog niet genoeg is, ruïneert het ook meteen enige kans om van één enkel nummer nog maar een consistent geheel te maken, laat staan een geheel album. Maar zelfs dat buiten beschouwing gelaten klinkt Jon zo verdomd saai op dit album, dat hij je echt amper een seconde kan boeien. Feitelijk heeft ie gewoon niets te vertellen hier, en elke emotie die hij uit z'n stemvocalen perst, klinkt hier dan behoorlijk onnatuurlijk en, nogmaals, geforceerd, zeker in vergelijking met hoe hij z'n longen uit z'n lijf schreeuwde op Korn's 2 eerste CD's. Bovendien is wat ie dan toch nog verteld (the same story over and over again) bijzonder zwak geschreven.

Toch heb ik nog 2 sterren over voor deze CD, met name omdat ze toch moeite gedaan hebben om met een nieuwe sound af te komen, en feitelijk toch wel hopen risico's gepakt hebben met deze release, wat ik ergens wel lovenswaardig vind.