Ik heb toevallig al een promo kopietje van dit album in mijn bezit, en laat mij u vertellen Dames en Heren: het is een monster geworden. Een monster dat schopt, stoot, brult, spastisch om zich heen slaat, en vooral... dat constant de fijne lijn betreedt tussen kitscherige parodie en zichzelf te serieus te nemen.

Het album bouwt voort in de evolutierichting die werd uitgestippeld door zijn twee voorgangers, maar slaat meteen een halte of twee over. De klank is veel, maar dan ook veel heftiger, en er worden amper rustpauzes ingelast. De titel Blackjazz is dan ook bijzonder goed gekozen. De blackmetal elementen zijn veelvuldig aanwezig, maar toch slagen de heren er op één of andere mysterieuze manier in om het geheel toch te doen grooven zoals alleen zij dat kunnen.

Voornaamste hoofdrolspelers in deze muzikale slachternij zijn die heerlijke sawtooth en square pads, alsook het rijkelijke gebruik van distressors in de mix fase (dat laatste kan ik weliswaar niet bevestigen, maar zo klinkt het toch). En oh ja, er komt ook wel eens een gitaartje bij kijken. Eervolle vermelding voor die opgefokte fuzz bass om duimen en vingers bij af te likken ook.

Tekstueel worden we getrakteerd op diepzinnige, filosofische overwegingen als: "You cheat on your own lover / You fuck with your own brother / You fight with one another / Your cold heart will not recover". En dat bedoel ik dus als ik eerder zei dat er een zeker parodie element verbonden lijkt te zijn aan de muziek.

Vergeet al dat Psalm-achtige, über-kitscherige (maar op een andere manier als op deze plaat) arty-farty geneuzel dat maar nergens naartoe wou gaan op de vorige platen, hou de "metal" nummers over, maak ze 10x extremer en vul er een album mee, en u heeft de nieuwe van Shining. Terloops, we worden hier ook getrakteerd op een "remake" van REDRUM, en eentje die er best wel mag wezen.

Bij voorganger "Grindstone" schreef ik nog dat ik ergens hoopte dat ze op een dag een album zouden uitbrengen met enkel "Goretex Weather Report" achtige nummers. Ik kan alleen maar zeggen: be careful what you wish for.

Korte en krachtige samenvatting: dit album is vèt, héél erg vèt!

Bij momenten ongekend geniaal (het moment waarop Stalemate Longan Runner openbarst, halleluja! ), bij momenten wat té arty-farty en zelfingenomen naar m'n zin.

Al bij al zeer zeker het beluisteren waard. Dit soort platen komt je tenslotte niet elke dag tegen, en dat alleen al verdiend een pluim op zich.

Maar ik blijf stiekem toch hopen dat ze met een volgende CD afkomen die alleen maar nummers à la Goretex Weather Report bevat... Wat een ongemeen alles-omverblazend nummer is dat zeg?!

Rock zou ik het toch niet durven noemen... Dat er vele gedistorte gitaren invoorkomen, ok, maar rock... Mmmnee...

Hard EBM is ook één van mijn favorieten, maar ik kan, in tegenstelling tot thejazzscène, ook het overige deel van het album danig appreciëren. Lekker donker sfeertje, lekkere opbouw, en als het ontploft, dan ontploft het ècht wel. Zeer mooie productie, met veel bliepjes hier, en glitches daar, en voor de rest inderdaad wel vrij simplistische riffs en drum patterns. Mij niet gelaten, ik houd wel van wat repetitief geneuzel zoals dit, zolang de sfeer er maar inzit.

Daar waar deze plaat als geheel consistenter overkomt dan hun debuut (betere, afgeliktere productie), vind ik wel dat het ook allemaal wat tammer klinkt, wat minder psychotisch, en dat is een spijtige zaak.

Al bij al blijf ik dit een heerlijke schijf vinden, eentje waar ik nooit voor terugdeins om de volume knop wat verder open te draaien. Wat mij betreft: een trip van begin tot einde, een plaat die het best te genieten valt in het donker, ogen toe, en luisteren van begin tot einde... De 2 laatste nummers, een cover van Björk en een remix van de eerste track, mogen wèl overgeslagen worden...

Slowdive's "5 EP" telt 4 nummers, waarvan 3 instrumentaal, 2 daarvan ook te vinden op de Amerikaanse versie van "Souvlaki", evenals dat ene laatste lied.

Een EP met sterallures... Neil Halstead was in deze periode nogal gretig aan het genieten van een geestensverruimend middeltje of twee, en amuseerde zich kostelijk met het experimenteren met house beats. De instrumentale nummers op dit schijfje worden dan ook allemaal voortgedragen door een stevige beat, op het eerste nummer zelfs eentje die zich spontaan scheefgetrokken heeft naar het linkerkanaal, maar de vergelijking met house stop dan ook wel meteen daar.

Dit is mushroomusic.

En Slowdive, helden der geniale dubbelzinnigheden die ze zijn, slagen er ook hier weer prachtig in om tonen voort te brengen die je verstomd laten met betrekking tot hoe je je moet voelen. Er zit een onmiskenbaar euforisch randje aan, iets hemels, iets overstuigends, iets dat je meetrekt naar oorden waar alles beter, mooier, kleurrijker, zoeter is. En wanneer Rachel Goswell's magische stem, begraven onder synthesizer pads en ettelijke seconden uitgerokken door de galm en echo, als ware het een flinterdun, mystiek laagje mist dat je wel enigszins doet raden wat het verschuilt maar het toch niet helemaal onthuld, je als een Sirene binnenlokt en groet, weet je dat weerstaan zinloos is, dat je die shot verdomme wil. Maar tegelijkertijd zit je daar zo vreselijk goed dat je al direct met een weemoedskater zit, zo'n verschrikkelijk pijnlijk afscheidsgevoel, iets dat je je simpelweg kut doet voelen, want net zoals alle zoete dromen moet ook deze vroeg of laat ten einde komen.

Als er al een middel zou bestaan om jezelf onzichtbaar te maken, dan moet dit het wel zijn. Althans, dat gevoel geeft het mij toch telkens. Alsof je plots... visceus en transparant wordt. Alsof alles dwars door je gaat, niets je nog raakt, noch fysiek, noch emotioneel. Niet omdat je ongevoelig bent, integendeel. Je hele zenuwstelsel wordt al zo overstelpt door impulsen tengevolge het proberen te vatten en verwerken van deze klankschilderijen dat er simpelweg niets meer bij kan.

Het afsluitende nummer is een mooie veerboot die je na je, veels te kortstondige, verblijf op dit prachtig exotische, paradijselijke eiland zachtjes, terwijl het je al troostend kalmpjes heen en weer in slaap wiegt, terugvaart naar het verderfelijke oord waar je het gros van je dagen spendeert.

Morgen sta je terug op de veer, gegarandeerd...

Af en toe dan kom je zo eens een werk tegen dat je breekt.

Je hebt muziek die esthetisch mooi is, je hebt muziek die je raakt, je hebt muziek waar je je in herkent, maar slechts zelden heb je muziek die niet alleen dit alles combineert, maar ook nog eens transcendeert. Muziek die zich quasi materialiseert, waarmee je je longen en elke porie in je lijf vult, die je bloed infiltreert en zich lijkt te ketenen aan je DNA om zo één met je te worden en je nooit meer los te laten, als ware het een symbiose.

Op mijn omzwervingen doorheen het muzikale landschap heb ik al wel wat eigenzinnige werkjes mogen genieten, maar weinigen zijn zó eigenzinnig en van het niveau van deze "Lovetune For Vacuum". Strikt genomen alles eraan spreekt mij aan, te beginnen bij die fantastische, donkere portret foto op de hoes, die zo lijkt weggelopen uit het begin van de 20ste eeuw, een walm van bittere, ongenadige hardheid uitwasemt, en al meteen op prachtig subtiele wijze de toon zet voor de muziek die dit mooie kartonnen omhulsel omvat: rete donker. Het beeld wordt gecompleteerd door de volstrekte afwezigheid van een barcode, alsof Anja Plaschg ons op het hart wil drukken dat ze géén product is, en ook voor de catalogus nummer mogen we ons al half blind staren op de kleine, witte letters, die deels worden opgevreten door de omringende geel-oranje toon. Noteren we ook de teksten, gedrukt aan de binnenkant van de kartonnen hoes, veilig in hun obscure biotoop, en de doorzichtige, naakte jewelcase, met slechts de titels van de nummers, hun tijdsduur en enkele bedankingen, waaronder ook één voor ons, de luisteraar, ter versiering; dit in contrast met het afschermende karakter van de kartonnen hoes. Alsof Anja zich met de ingewanden van de jewelcase, de geregistreerde muziek, volledig bloot geeft...

...en of ze dat doet.

Waarde Prinses, ik kan je garanderen, je hoeft mij helemaal niet te bedanken, ik ben het niet eens waardig. Ik ben het die jou bedankt, vanuit de diepste, intiemste, veiligst verborgen en afgeschermde krochten in mijn hart. Mensen lief, wat een pracht en praal van de loepzuiverste soort! Amper 19 was ze toen deze release het overdekte daglicht zag, terwijl ze al zeker sinds haar 14de bezig is met dit oeuvre uit haar lijf te persen. Veer-tien! Waanzin! Deze plaat bulkt van de maturiteit. Het lijkt wel of de psychologische leeftijd van deze Dame een voorsprong van een paar eeuwen heeft op haar biologische leeftijd, om nog maar te zwijgen van haar gemiddelde leeftijdsgenoot. De composities getuigen van een gecontroleerde spaarzaamheid, staan steevast als een huis, en geven blijk van een muzikaal talent dat aan het visionnaire grenst. Voegen we daar nog graag aan toe dat ze als geen ander elektronische met klassieke elementen weet te combineren, op een manier dat je er amper bij stilstaat dat beiden gecombineerd worden. Gewoon omdat het allemaal zó volstrekt natuurlijk klinkt, zo logisch, zo elegant. Niet alleen is de muziek van een ongekend niveau, ook de vocalen zijn werkelijk mondsnoerend. De emotionele dieptes die ze bereikt wanneer ze haar innerlijke woede, passie, frustraties, angsten en wat weet ik nog allemaal eruit wringt en wroet zijn van zulks een imposant niveau dat je je gewoon bijna schaamt voor het nietige wezen dat je bent, zonder enige reden, gewoon bij het aanschouwen van zoveel Grootheid. Je zou er bijna spontaan je stembanden van uit je keel rukken, omdat je pijnlijk hard beseft dat de tonen die je voortbrengt, of, in vergelijking, moeizaam voortgorgelt, nog niet het recht hebben om de figuurlijke kleine teen te zoenen van Plaschg's stem. Om ervoor te zorgen dat de lucht die het voorrecht genoot deze klanken voort te brengen nooit meer bevuild zal worden door jou zielige, betekenisloze geprevel.

Het album werpt zich grotendeels op als een sfeerbeeld; als een stel codes en regels waarmee een hele wereld wordt gecreëerd, de wereld in Anja's hoofd. En dat ik me daar op en top thuis voel, dat zullen we geweten hebben. Ik voel me als een hond die zich in zijn warme nest nesteld, omringt door de warmte en het begrip van gelijkgezindheid.

Onlangs heb ik ze ook live aan het werk gezien. Ik kon mijn ogen noch oren geloven. Alsof je naar een larve zit te kijken waarvan je weet dat ze zal ontpoppen tot één van de meest zeldzaam oogstrelende vlinders die deze planeet ooit hebben gesierd.

Zowel dit album op zich, als haar deze psychologische hel live te zien uitvoeren met de overgave waarmee ze dat doet laten mij gedesintegreerd en sprakeloos achter...

...

Lekker vette old-school franstalige Hip-Hop, van in de tijd toen ze nog wisten hoe ze een goede, coherente tekst die een verhaal overbrengt moesten schrijven. Enige probleem: een waanzinnig slechte mix! Normaal laat ik mij daar de pret absoluut niet door bederven, begrijp me niet verkeerd, maar het probleem hier is dat de 's'en zéééér scherp klinken, waardoor je telkens als iemand deze letter uistpreekt, wat toch wel vrij vaak durft te gebeuren, het gevoel krijgt dat iemand met een scheermesje je trommelvliezen in 2 snijdt. Niet zo aangenaam dus... Ge mezelf dan maar eens een versietje maken met een stevige de-esser derop! Want nogmaals, dat minpunt terzijde is dit een wreed lekkere schijf...

Naar mijn bescheiden mening is dit de beste CD van deze toch wel lichtjes legendarische ( al dan niet gerechtvaardigd ) groep. Wat waren ze in topform! Gevariëerde onderwerpen worden hier vakkundig aangepakt, leuke interludes lullen het geheel wat aaneen ( "En Direct de Bujolvik" vond ik persoonlijk hilarisch ), en de samples zijn gewoon vet. Ik snap ècht niet waarom de franstalige Hip-Hop na z'n gouden periode omstreeks 1995 resoluut de Amerikaanse kant is opgegaan. CD's als deze bewijzen dat ze met hun eigen stijl meer dan genoeg, zoniet gewoon meer te bieden hadden dan hun buren aan de andere kant van de oceaan. Mja... het grote geld zat er ongetwijfeld ook voor iets tussen.

Alleszins, een dik verdiende 5* voor dit pareltje!

Vind hem persoonlijk wat minder geslaagd dan hun CD uit '93. Zeker niet slecht, begrijp me niet verkeerd. Eigenlijk nog steeds zeer goed zelfs, maar toch iets minder goed. Er word al behoorlijk wat zinloos afgeluld op deze plaat ( "Le Reve", Pass Pass le Oinj", "Fièvre"... ). Dat er af en toe eens een nummer tussenstaat om effe op te relaxen, geen enkel probleem, maar hier vullen dat soort nummers bijna 1/4 van de CD op, wat me nogal veel begint te lijken. M'enfin, dat terzijde, wat een heerlijke samples gebruiken ze hier! Vloeiend, zo klinkt het, een ander woord kan ik er niet direct voor vinden, en waanzinnig chill bij momenten. Op dat vlak zit het echt wel zéér lekker. Effe een dankbuiginkje naar de DJ's toe * * voor hun schitterende werk hier. En dan de teksten... Ja, hier wisten Kool Shen en Joey Starr duidelijk nog hoe ze hun balpen moesten vasthouden, zoveel staat vast. Laten we eerlijk zijn, zelfs de inhoudsloze nummers vloeien lekker, en luisteren vlot weg; en als ze wel iets te vertellen hebben, dan doen ze dat ook op een duidelijke, weinig aan de verbeelding overlatende manier. Conclusie: al bij al nog een zeer geslaagd product van deze heren. 4*