Naar mijn bescheiden mening is dit toch ècht wel een héél straffe plaat hoor... Ik ben eerlijk gezegd nooit echt fan geweest van de pré-Kid A Radiohead. The Bends doet me maar weinig, Ok Computer raakt mij helemaal niet ( heiligschennis! ), en vond dat er nog wel een paar goede nummers op hun Iron Long EP stonden. Hun eerste CD ken ik niet...

En toen ontdekte ik Kid A... Ja, dat vind ik dan weer een absolute prachtprestatie! Maar bon, we zijn hier om over H.t.t.T. te praten. Het punt is, ik vond Kid A zo geniaal, dat ik echt dacht dat Radiohead die plaat nooit ging kunnen overtreffen... tot ik dus H.t.t.T. hoorde.

Daar waar ze op Kid A nog duidelijk wat aan het zoeken zijn, weten ze op deze plaat nog duidelijker wat ze willen, en hoe ze willen klinken. Soms straight in your face, soms eerder atmosferisch, soms gewoon als een rustige ballade... De verschillende kleuren en stijlen wisselen elkaar af, maar in plaats van voor geweldige breuken te zorgen, complementeren de verschillende nummers elkaar, en zorgen ze voor een uitgebalanceerd, evenwichtig geheel. Het wordt ook beter naarmate het vordert, en net op het moment dat je denkt dat het ècht niet meer beter kan worden, komt me daar die joekel van een mastodon van een synth-baslijn op "Myxomatosis" aanzetten. Samen met "The Gloaming" en "Where I End And You Begin" toch wel de absolute pieken als je het mij vraagt. Vooral dit laatste nummer is van ongewoon topniveau.

5* en een plaats in m'n Top 10!

Dat vind ik dus net het fantastische aan dit album. Het klinkt idd simpel, maar als je wat dieper begint te luisteren, dan begin je al die kleine subtiliteiten in de melodieën op te merken, de kleine variaties, de kleine prullaria her en der op de achtergrond erbij gemixed, allemaal van die kleine dingen, maar die het uiteindelijk tot een prachtig uitgekiend geheel omtoveren. Bovendien vind ik de klank ook fantastisch. Zoals je zegt: rijk. Geen overbodige productie snufjes ofzo, gewoon... lekker rond en vol.

Ik dacht dat Radiohead me na H.t.t.T. niet meer zou kunnen verrassen. Wel, dat doen ze dus wel. Volgens mij hadden ze geen beter album dan dit kunnen maken na H.t.t.T.: fris, niet te lang, niet de politieke kant opgaand, (helemaal) niet te conceptueel... Wederom een draai in een andere richting.

Bovendien betrap ik mezelf er altijd op dat ik het album veel korter lijk te ervaren dan het eigenlijk is. De nummers vliegen voorbij aan een waanzinnige snelheid, zonder dat ik me een seconde verveel. Alleen die Videotape vind ik eerlijk gezegd moeten onderdoen voor de rest. Beetje saai dat nummer. Weird Fishes/Arpeggi staat dan weer aan het andere uiteinde van het spectrum, en is wat mij betreft nagenoeg van het Where I End And You Begin niveau, ook al klinkt het dan compleet anders. Het is alleszins een pareltje in zijn eigen recht.

Geslaagd!

Waarde Scientist, mag ik het even danig oneens met je zijn? Persoonlijk vind ik dit een muzikaal/geluidstechnisch wondertje; de manier waarop hij eigenlijk geen nummers, maar kleine kortfilmpjes maakt, waarop hij kalm maar zeker sfeer opbouwt, waarmee hij de achtergrond opvult met allerlei geluidseffectjes die je misschien niet direct opmerkt, maar die zeker wel mee de sfeer bepalen. Neem nu nummers als "Stalker" of "Control Freak", die met een chirurgische precisie zijn opgebouwd, stap per stap; die je meevoeren vanaf de eerste seconde tot aan die onwaarschijnlijk spannende climax. Misschien moet je deze CD meer beschouwen als vertellingen, eerder dan als muzikale nummers. En je moet het vooral lekker luid en op een goede installatie of koptelefoon horen, zodat je echt alle fijne kleine details kan opnemen.

Dit is zo'n typische CD waar je wat tijd voor moet nemen om het te leren appreciëren, zo'n werk dat je eerst wat moet leren kennen vooraleer je echt beseft hoe geniaal het eigenlijk wel niet is. De perfectionistische instelling waarmee Wilder tewerk is gegaan druipt er van af, waardoor het misschien nogal ontoegankelijk kan worden ( raar maar waar ). Moest dit op de radio gedraaid worden, dan zou niemand er op letten, omdat het gewoon niet tot z'n recht kan komen op die manier. Nogmaals: beschouw dit misschien eerder als een film. Je wil toch ook niet dat iedereen zit te praten terwijl je van een film probeert te genieten? Dus: doe je gordijnen toe, haal je telefoon van de hoorn, doe je ogen toe, en draai die volumeknop open, en geef hem nog een kans voor je hem op de vuilnisbelt smijt...

Ondanks al z'n genialiteit toch geen 5*, omdat de 2 laatste nummer ( en dan vooral het laatste ) moeten onderdoen voor het niveau van wat ervoor komt... Conclusie: een zeer dik verdiende 4,5*. Had ie dat laatste nummer nu van de CD gehaald, dan had ik hem waarschijnlijk wel 5* gegeven, maar dit nummer slaagt er telkens weer in om me uit die roes te halen waar de vorige nummers me ingedompeld hebben.

Ik heb jaren met deze hoes in m'n hoofd rondgelopen. Ik kon me nog zo goed herinneren dat ik als kleine nitwitz van om en bij de 5 jaar mezelf kon blindstaren op die rare cover, me die mysterieuze man ( vrouw? ) met die geweldige helm, en dan die vogel op z'n hand... Zo mystiek en fantastisch ( als in: fantasie ) allemaal. Het deed me urenlang wegdromen. En boven kon ik toen de muziek ook al smaken! Maar sinds die prille jeugdjaren heb ik niet meer naar deze plaat geluisterd, tot...

En toen, ettelijke ( +/- 17 ) jaren later, zag ik de film "Lost In Translation", en verdorie, komt daar toch wel een karaoke scene in voor waarin "More Than This" word gezongen zeker? En ja, dat herkende ik nog, van aaaaaal die jaren terug. Dus ik dolenthousiast gaan opzoeken wie die gozers nu juist waren, deze plaat op zolder gaan zoeken, en hop, ik was vertrokken voor een herontdekkingstocht! Heb hem enkele maanden later goodkoep op CD kunnen kopen, en dat maakte het alleen nog maar beter, want m'n plaat was een beetje aan het verslijten.

Misschien is het dus grotendeels te wijten aan die mooie jeugdherinneringen, of gewoon 100% aan de muziek zelf, maar hoe dan ook, dit vind ik echt een wondermooie plaat. Kan er maar niet genoeg van krijgen. Geweldige composities, vette oude synth geluiden, Bob Clearmountain achter de knoppen, Brian Ferry op z'n best zowel tekstueel als vocaal gezien, en gewoon een heerlijk apart sfeertje dat alleen maar op deze plaat terug te vinden is. Dit album voelt voor mij echt aan als zo'n heerlijk eilandje dat niemand kent, waar je rustig effe kan ontsnappen aan het alledaagse leventje. Gewoon die titel alleen al doet je dromen. Bovendien is "True To Life" één van de mooiste nummers aller tijden. Echt pure klasse.

Niets dan lovende woorden, massa's respect, 5* en een plaats in m'n Top 10 voor deze "Avalon".