Vind het grappig dat je dit zegt, ik kreeg namelijk net de tegenovergestelde indruk toen ik dit hoorde! Bij de nieuwe nummers op dit album kreeg ik net zo'n gevoel van "De man kan het nog steeds, waarom o waarom doet hij het dan niet meer op zijn nieuwere werk?" Ik geef je wel gelijk dat het allemaal niet te ver gezocht is enzo, maar dat moet ook niet vind ik, als het maar werkt, en naar mijn smaak doet het dat ook.

Wat de rest van dit album betreft... Best wel leutig, die surround versies. Al wordt er nogal heel erg veel ge-surround-fishpanned, het wordt een beetje een gimmick op den duur. Een beetje intelligentere klankspreiding over de verschillende kanalen had misschien toch geen kwaad gekund. Klankgewijs zit het allemaal wel snor: zuiver en vol. Maar ook ik kan het soms op m'n heupen krijgen van die idiote beats die Jarre er bij sommige nummers heeft bijgesmeten. Wat die daar komen te doen is mij nog steeds volstrekt onduidelijk (is meteen ook één van de redenen waarom ik Gdansk zo'n verschrikking vind: die beats!). Geen idee hoe het met de CD versies zit, die heb ik nog niet beluisterd. Dit album heeft dan ook enkel waarde als je het in surround beluisterd wat mij betreft, voor stereo kun je naar mijn mening maar beter naar de originele versies luisteren, want ik denk niet dat, buiten surround om dus, de nieuwe versies echt iets bijdragen.

Ik vind het dan ook rommel Zijn "Live in China" DVD (Collector's Edition) vind ik grandioos, maar dit... dit vind ik erbarmelijk. Ten eerste is de klank niet om aan te horen (idem bij de CD die bij die Collector's Edition van "Live in China" geleverd zit, de DVD zelf daarentegen klinkt waanzinnig goed). Alles is zo plat als een vijg gemastered, nihil dynamiek, de bas klinkt zompig (en dat was hier niet de bedoeling van de muziek), het signaal overstuurd, en je hebt geen enkele seconde het gevoel dat je is effe kan ademen. Another victim of the loudness war... Da's één. Ten tweede krijg ik het afgrijselijk hard op m'n heupen van die lelijke disco versies die hij hier ten toon spreidt van zijn oude klassiekers, en dat gedoe voor de Paus, da's de druppel die de emmer doet overlopen. Zo vreselijk niet-spontaan soap-opera achtig gelul... ik krijg er jeuk van op plaatsen waar ik niet graag jeuk krijg.

Ik vind dat ik nog vrijgevig ben met mijn 1,5*

Kijk, ik begrijp dit dus niet hé... De laatste releases van Jarre laten mijn inziens danig te wensen over, en toen ik vorig jaar die showcase van "Téo & Téa" ben gaan zien in Lint, ben ik daar echt compleet gedesillusioneerd buiten gekomen. Wat een nest was dat zeg... En toen ben ik december laatst naar zijn live uitvoering van Oxygene gaan kijken in Parijs, en de Heer zij geprezen, dat was zo onwaarschijnlijk machtig dat hij plots terug in m'n achting steeg.

De man zijn keuzes ontgaan mij soms volledig...

Aha, hij is toegevoegd! Fijn, kan ik hier ook is effe over ventileren... Dit is rommel, puren Boecht van Dunaldy (waarschijnlijk komt dit grapje bij Belgen over). Een pure verkrachting van de originele nummers, mèt toestemming, zoniet medewerking, van Jarre zelf dan nog. Onbegrijpelijk... Sommige van deze nummers zijn gewoon, en ik overdrijf dus niet, de originele nummers met een House beat eronder. Komaan zeg, zijn we nu echt zo diep gezonken dat we dat al een remix gaan noemen??

Een diepe, diepe, diépe ontgoocheling. Spijtig genoeg de eerste van meerdere wat deze man betreft.

Geniaal. Subliem. Fenomenaal... Als je bedenkt dat dit nog gemaakt is geweest met van die gigantische bakken van een oude analoge synthesizers waar je eerst nog een halve dag aan moest patchen vooraleer er een klank uit te krijgen, dan moet ik toch echt wel effe m'n pet afdoen uit respect voor wat Jarre & Co. hier doen. Bovendien zijn het fantastische composities, prachtige soundscapes, heerlijk geëxperimenteer met achtergrond geluiden en dergelijke ( gefilterde ruis toestanden enzo. ), en veel meer van al dat lekkers. Zelfs de oude vinyl versie klinkt vandaag de dag nog steeds steengoed. Bovendien bevat deze CD iets dat hoe langer hoe meer is gaan verdwijnen uit Jarre's muziek: een ziel!

Dat ie er ongetwijfeld wat ideeën heeft ingestoken die hij heeft opgedaan tijdens z'n tijd bij de "Groupement de Recherche Musicale", daar twijfel ik niet aan, maar daarom is dit werkje nog niet minder geniaal.

Alleen al voor de muzikale revolutie waar deze plaat voor heeft gezorgd hoor je hem 5* te geven. Dit moet toch één van de belangrijkste platen uit de jaren '70 zijn, als je het mij vraagt. Maar ook al beschouw je alleen de muziek, dan nog verdient ie de volle lading. Dit is echt een meesterwerk. En dan te bedenken dat diezelfde man nu "Téo & Téa" heeft gemaakt... Ooit was ie "the right man at the right time at the right place", nu is ie verschrikkelijk arrogant geworden, en zit ie zich volgens mij soms af te r... op z'n eigen foto. Wat een ontgoocheling... Zullen we het dan maar op een midlife crisis houden?

Brilliante Jarre, dit. Alleen al dat onwaarschijnlijke trip nummer van een Arpegiator verantwoord de aanschaf van dit meesterwerkje, zeker in combinatie met die wonderlijke "solo" op Magnetic Fields II, die hij sindsdien heeft overgenomen op elk optreden (en terecht, het is een beest van een partij). Souvenir de Chine is overigens ook van het torenhoge niveau. Plaats dit eens naast zijn recente "Live in Gdansk", en schud je hoofd...