Toen ik de horde featurings zag toen het album voor de release werd aangekondigd, had ik een beetje schrik eerlijk gezegd. Blijkt uiteindelijk dat dit allemaal gastzangers/zangeressen zijn die enkel de refreinen voor hun hoede nemen, en zo werkt dat best wel goed en afwisselend!

Voorts is dit wederom een erg goed album van onze allergeliefde Black Jack Brel. Zeker in deze tijden waarin de franse Hip-Hop nu niet bepaald z'n hoogdagen beleefd, en de meesten zich overleveren aan archi-getypeerde, über-Amerikaans klinkende producties met teksten waar je bijna spontaan van begint te huilen, komt Oxmo Puccino af met een album met verzorgde teksten, en vooral die wel degelijk ergens over gaan, en geen idiote synthesizer melodietjes op een belachelijke beat, maar èchte muzikanten die èchte instrumenten bespelen. Je moet er maar de kloten voor hebben! Natuurlijk heeft de man niet veel meer te bewijzen, na het afleveren van één van de cultklassiekers in het genre (zijn eerste), maar toch... Uitermate verfrissend. De muzikanten in kwestie zijn trouwens dezelfde als die waarmee hij voorganger "Lipopette Bar" opnam, en dat dat goed nieuws is, dat zullen we geweten hebben!

Alleen spijtig dat dit album zo afgrijselijk gemastered is...

Beest van een plaat die verscheidene luisterbeurten nodig heeft voor hij zichzelf helemaal prijsgeeft. Reden? Het hele album is eigenlijk één groot verhaal, verteld in verschillende "hoofdstukken", in de vorm van verschillende nummers. Het verhaal in kwestie heeft een heerlijk film-noir toontje. Er komen een horde obscure personages aan te pas, en er gebeurt ook wel het één en het ander, wat er voor zorgt dat je het dus echt wel een paar keer moet horen voor je echt weet wie nu juist wie is, en wat ze nu juist allemaal doen, temeer dat de nummers ook echt wel op elkaar voortbouwen. Het merendeel speelt zich af in een gure kroeg, genaamd "Lipopette Bar", alvanwaar de titel.

Het schrijven werd verzorgd door Oxmo Puccino, en mensen lief, wat heeft hij zijn talent hier weer eens prachtig toegepast! Werkelijk fenomenaal wat hij hier uit zijn pen tovert. Vooral de manier waarop alles mooi in elkaar vloeit van nummer tot nummer, en het verhaal op heerlijk boeiende wijze verteld wordt, zijn echt wel stèrk te noemen. Ter illustratie één van mijn favoriete passages uit "La Femme De Sa Nuit":



Muzikaal zit het allemaal ook heerlijk strak, met Jazz composities van de hand van The Jazzbastards. Heerlijk catchy, groovende melodieën die niet veel moeite moeten doen om je een paar minuten lang te boeien. En wederom dat heerlijke sfeertje.

Jazz en rap komen prachtig samen op deze plaat. Het feit dat dit album bij Blue Note is uitgegeven, wat zeg ik, door Blue Note "besteld" zelfs, zegt op zich eigenlijk al genoeg: kwaliteit zat! Bovendien reflecteerd zich dit ook in de klank. Geen platgecompresseerde éénheidsworst, maar een verzorgde opname, en een eindproduct dat ademt.

Een uniek buitenbeentje, en eentje dat zeker de moeite waard is om zich eens in te verdiepen!