Vond dit een zeer grote ontchoogeling. De single "Kingdom" maakte mij positief nieuwsgierig. Was het album dan maar eens gaan lenen uit de lokale bibliotheek, en dat werd een behoorlijk koude douche.

Eerste pijnlijke punt dat snel duidelijk wordt: Gahan komt wat songschrijven betreft nog niet aan de enkels van Martin Gore. Hij heeft noch de diepgang, noch de finesse van deze laatste, en komt bovendien behoorlijk arrogant over op deze plaat (vind ik). Tweede pijnlijke punt: het geheel klinkt verschrikkelijk saai. Ik heb de indruk dat ze alles hebben volgepropt met elektronische bliepjes en glitches links en rechts om het decor wat op te vullen, maar dat werkt gewoon niet (naar mijn smaak); de basis van de nummers blijven flets, roerloos, en ongeïnspireerd klinken.

Ik had de indruk dat dit bij zijn eerste solo-album een pak minder was. Maar die moet ik dan ook nog maar eens een grondige luisterbeurt gaan verschaffen.

Gahan's tweede krijgt hierbij een kleine buis... De punten die hij nog wel krijgt, komen voornamelijk van het, in kwaliteit zich gemakkelijk van de rest onderscheidende, "Saw", alsook een paar andere nummers die minder verschrikkelijk zijn. Een gedrocht als "Miracles" doet de score dan weer fameus kelderen. Ergerlijk vind ik dat nummer...

Gahan is een wonderlijk podiumbeest, getuige de sublieme DM DVD "Devotional". Nu maar hopen dat hij het songschrijven op de laatste DM voornamelijk aan zijn collega heeft overgelaten.

Sla me neer als je wil, maar ik vind dit wèl een ( zeer ) goede DM plaat... Ik hou ontzettend veel van de dreamy electro sfeer die ze uitstraalt, en waarvan ik zo'n lekker cozy haardvuur gevoel krijg. Heerlijke productie, heerlijke klanken... Alleen "The Dead of Night" doet mij wat minder.

De composities zijn inderdaad misschien wat ver gezocht, in die zin dat ze het vaak moeten hebben van allerlei electronica gefutsel om het boeiend te houden, maar ik kan hier persoonlijk perfect mee leven. Al die kleine fijne details die ze overal verstopt hebben, het is echt wel een lust voor de oren. Die gefilterde/geknipte hi-hat samples bij de opening van Comatose bv., da's toch fantastisch gewoon? En zo zijn er onnoemelijk veel dingen op deze plaat... Bovendien is Easy Tiger, ondanks z'n korte duur, zowat het beste instrumentale tussennummertje dat DM ooit gemaakt heeft.

4,5* krijgt ie van mij. En neen, ik vind dat niet teveel!

Een nummer als Behind The Wheel, met z'n dreunende disco beat, laten volgen door I Want You Now, dat grotendeels uit (het prachtige) stemmenwerk (van M. Gore) bestaat, en waar in de verste verte geen beat te bespeuren is, èn het nog allemaal doen klinken ook zonder dat het vergezocht of wat dan ook, maar enkel gewoon puur en spontaan overkomt, dat kan alleen maar Depeche Mode zijn... Overigens doet To Have And To Hold mij steeds aan Pornography denken met die presentator-samples en gure sfeer, en bij de eerste maten van Nothing denk ik dan weer telkens dat Never Enough gaat beginnen.

Maar I Want You Now is wel een onwaarschijnlijk klasse nummer. *Zet zijn hoed af en maakt de volgens zijn anatomie diepst mogelijke buiging uit respect voor Martin Gore & Co.*

Weet er misschien iemand wat Martin trouwens met 15 jarige meisjes heeft? Het is niet de eerste keer dat hij er in zijn teksten over praat. Heeft hij misschien een jongere zus waar eens iets mee gebeurt is ofzo?

Terloops, ik heb mij deze onlangs 2de hands aangeschaft op CD, originele persing uit 1987. Daar staat als tracklist op: "The LP", en dan alle nummers van de LP versie, en dan "The Extra Tracks", wat dan nummers 11 tot 14 zijn van de MuMe tracklist. Hoeveel versies van dit album bestaan er...?

De even nummers zijn stuk voor stuk ontzettend prachtige electro-DM nummers, en met name In Your Room en Rush zijn absoluut orgasmisch. De oneven nummers zijn een pak minder hevig, en proberen het wat zwoeler met hier en daar wat gospel toestanden. En da's meteen ook mijn grote probleem met dit album: de onevenwichtigheid ervan. Het voelt voor mij een beetje aan alsof je telkens een berg opklimt, dan weer af, dan weer op, dan weer af, dan... Ik kan begrijpen dat dit voor velen totaal geen struikelblok is, maar ik houd nu eenmaal graag van albums die een zekere continuiteit en homogeniteit vertonen. Verder dan dat zijn het feitelijk allemaal best wel goede nummers.

Misschien moet ik die 3,5 toch maar verhogen naar een 4...

Terloops: Devotional is gewoon yummie, en zou van mij 6* van de 5 krijgen... Wat mij betreft de meest indrukwekkende live video opname allertijden.

Oeeeeeee, gevaarlijke uitspraak

Ondertussen heb ik het album zelf ook al een paar keer doorgenomen, en ik ben noch ontgoocheld, noch van m'n sokken geblazen. Het is te zeggen: de helft laat me vrij koud, de andere helft blaast me wèl van m'n sokken, en bijgevolg zit ik gemiddeld ergens in het bovenste drie-quart regime rustig tevreden te wezen.

De opener vind ik fenomenaal. Hartverscheurend prachtig. Gore perst er weer een paar mooie verzen uit over obsessionele liefde, en Gahan vertaald die mooi naar een vocale realisatie. Op de achtergrond zitten er allerlei sinusjes lekker heen en weer te sweepen, opgevuld met her en der een gitaartlickje links en rechts, terwijl de ene synth pad na de andere als een golf opkomt, en weer wegkabbeld. Pijnlijk brilliante opener.

Spijtig genoeg belanden we daarna al direct aan bij een in vergelijking wel erg zwak nummer. Je hoeft de credits niet eens te lezen om direct te beseffen dat dit van de hand van het Gahan/Phillpott/Eigner trio is. Ten eerste verdwijnt de tekst in het niets t.o.v. de hemeltergende dichterij die Opper Romanticus Gore uit z'n mouw schudt, en ten tweede zit dit compositorisch gezien toch ook wel minder straf ineen. De commentaar die ik bij dit nummer heb is zowat dezelfde als die ik op Gahan's 2de solo-album heb: tekstueel niet zo sterk, en muzikaal voornamelijk afhankelijk van een leuk ideetje met gigantisch veel opvulling errond om te verbergen hoe leeg het nummer eigenlijk wel niet is. Afgezien van Gore's backingvocals had dit nummer evengoed gewoon op Gahan's 2de kunnen staan ipv op dit album. Dat gitaartje klinkt wel uitermate fijn, toegegeven.

Belanden we bij de single, en die vind ik toch ook wel z'n kwaliteiten hebben. Punch, Gore die weer is z'n depressieve zelve is, heerlijke synthlijnen die elkaar afwisselen, en je wordt er heerlijk pissed van. Ondanks wat een eerste luisterbeurt zou kunnen doen vermoeden, klinken geen 2 seconden van dit nummer hetzelfde. Bovendien bouwt het allemaal mooi op, duur het allemaal niet te lang, en heb je, als het nummer over is, zin naar meer. Ik kan begrijpen dat dit het soort nummer is waar je ofwel voor, ofwel tegen bent, maar ik zit dus duidelijk in dat eerste kamp!

Maar jongens, wat komt er dan... "Fragile Tension", miljaar, wat een nummer! Kijk, van zo'n nummers moet ik dus bijna wenen, hé. Werkelijk adembenemend! Wederom, Gore op z'n best, met een tekst die een beetje in de lijn ligt van "Damaged People" op PTA, en Gahan die hier iets héél mooi doet met z'n stem, en dat alles perfect ondersteund door een pracht van een muzikale begeleiding, tot in de puntjes uitgewerkt om je elke steek in het hart die achter het nummer schuilt ook te doen voelen. Transcendent mooi vind ik het. Het soort nummers waar ik niet van kan slapen, en op zichzelf al de aanschafprijs van de gehele CD waard.

En dan denk je van, tja, veel beter als dit zal het wel niet meer gaan worden zeker? Dan dacht je mis, want daar waar "Fragile Tension" je gebroken achterlaat, geeft "Little Soul" je de doodsteek. Deze 2 nummers na elkaar vormen werkelijk een dodelijk prachtig combo. Ik val in herhaling, maar Gore is werkelijk zowat m'n favoriete songschrijver allertijden (samen met Smith natuurlijk). Zijn kosmisch getinte feërieke sprookjes doen bij veel mensen de tenen spontaan krullen, maar bij mij hebben ze mooi het tegenovergestelde effect. Wederom weet Gahan dit allemaal mooi te vertalen naar een vocale prestatie die je beklijft.

En daarna zakt het wat ineen vind ik persoonlijk. "In Sympathy" is nog wel leuk, maar haalt toch niet datzelfde heroïne gehalte als 4 van de 5 nummers die eraan vooraf gaan. "Peace" vind ik een beetje ongebalanceerd. Dat refrein is werkelijk... err... überkitscherig, en dat werkt half op m'n zenuwen, half op m'n lachspieren. Paar leuke momenten wel, verder, vooral de bridge is prachtig.

"Come back" is tot mijn grote verbazing een Gahan Trio nummer dat me wèl iets doet. Dat bombastische soundscape gedoe doet me wel iets, en geeft me het gevoel naar een slecht aflopende zwart-wit film-noir te kijken, helemaal in m'n eentje in een grote, lege zaal. En tekstueel mag hij dan nog steeds in de verste verte niet het lyricisme halen van zijn collega, hij weet me hier toch te raken. Het zal 'em aan de herkenbaarheid van de situatie liggen, aangekleed met dit specifieke sonische kleedje.

"Spacewalker" is niet meer dan wat het is, en beweerd dat ook niet te zijn, dus daar geen probleem. "Perfect" van 't zelfde. Beetje flauw misschien in vergelijking met de andere nummers. Zijn we aanbeland bij het gedrocht numero uno van deze plaat, "Miles Away". Jongens, wat is dat nummer slecht zeg! Echt om mottig van te worden. Leeg, zielloos, niets te vertellen, saai, geforceerd,... Wederom: zie mijn kritiek op Gahan's 2de solo album. Echt een domper op de pret.

Maaaar... Mensen... "Jezebel"... ... *sprakeloos*... Dit nummer breekt mij. Helemaal, volledig, integraal. Het ontbint mij, deel per deel, molecuul per molecuul, en tot slot, atoom per atoom. Van een ongekende, vernietigende pracht is dit. De focus ligt op Gore's levensonttrekkende stem. Als je naar zijn gebroken stem luistert heb je het gevoel dat hij je ziel uit je lijf ligt te trekken. En sorry dat ik het weer eens zeg, maar wat hij hier heeft neergepent is niet minder dan magistraal. Zorgvuldig afgewogen woorden en zinsconstructies, insinuaties, dubbele bodems, gemengde gevoelens,... Gore op zijn állerbest. En ondanks dat de muzikale begeleiding, en dan doel ik vooral op dat bossa-achtige drumpje in één van de kanalen, klinkt alsof het uit een goedkoop Casio'tje komt, doet dat absoluut niets af aan de doeltreffendheid ervan, integendeel zelfs. "Less is more" is hier echt wel het motto van toepassing. Ik vind het bijzonder spijtig dat dit het enige nummer met Gore als leadvocalist is op dit album, want jongens, wat hoor ik de man graag bezig! Het enige minpuntje aan dit nummer is die gevocodeerde "Jezebel" die helemaal op het einde komt opduiken (en mij steeds aan Jean Michel Jarre doet denken), maar da's maar een minuscuul puntje van kritiek op een nummer waarvan ik voorts alleen maar kan dromen dat ik het zelf zou gemaakt hebben.

En de afsluiter... mja... veel heb ik daar niet echt over te zeggen. Zeker niet in de hoedanigheid van emotioneel wrak waarin "Jezebel" mij telkens achterlaat. Hij staat daar, and that's that.

Tot slot wil ik toch nog opmerken dat DM, of Mute, blijkbaar toch geluisterd hebben naar de fans wat betreft de abominabele mastering van PTA. Dit album klinkt merkelijk beter. Minder agressief, zit niet aldoor maar te clippen, en zowaar, er zit zelfs nog een beetje dynamiek in. Wie had dat gedacht? Een verbetering ten opzichte van PTA is het zeker en vast (vind ik). Ook is de surround mix veel beter dan die van PTA.

Enfin, dit maar om te zeggen, ik ben dus zeker niet ongoocheld door dit album!

Dit is compleet geschifte waanzin... Het album begint met het zéér lekkere "Missing it", dat begint met wat atmosferisch soundscape geweld, maar schakeld met het 2de nummer plots over op een compleet ander genre ( soort urban rap toestand... of hoe je het ook moet noemen ), en flikt dat daarna nog een paar keer ( dat compleet veranderen van genre dus )... Als je gewoon een nummer apart uit deze CD hoort, dan zal je er waarschijnlijk niet veel vreemds aan vinden... maar als je het in z'n geheel beluisterd is het echt raar. Ongetwijfeld de vreemdste plaat in m'n collectie. Er staan een paar lekkere nummers op, maar het feit dat ze het zodanig veel over een compleet andere boeg gooien verstoort de pret wel voor mee. En de rap nummers zijn absoluut niet naar m'n smaak. Zeer fijn geluidswerk wel.

Een absoluut meesterwerkje, deze "Temple on Every Street". Meticuleus, maat per maat, klank per klank ineengestoken. Dat hier ontzettend veel tijd is ingekropen, springt al bij de eerste luisterbeurt in de ogen/oren. Het geheel is echter wel zo ontzettend psychedelisch ( maar niet op een goa-achtige manier, het album is over het algemeen zelfs eerder aan de rustige kant ), schizofreen en psychotisch, dat ik er eerlijk gezegd moeilijk lang naar kan luisteren zonder het gevoel te krijgen dat m'n hoofd gaat ontploffen. Het album straalt dan ook een ontzettend drukkende sfeer uit. De teksten beperken zich meestal tot enkele zorvuldig uitgekozen lijnen, die ettelijke malen herhaald worden per nummer, maar nooit ééntonig of saai overkomen. Zo hebben we bijvoorbeeld "Try to escape from yourself","Men spend most of their lives, chasing what they give away.", "I got so much trouble to see, what's right there in front of me" en "Where are you, trapped in between... Deep inside, lost in a tangerine dream, trapped inside the machine.", deze laatste uit het absoluut fenomale "Lost in da Machine". Feitelijk verteld Doctor L dus in enkele lijnen waar sommige groepen 3 CD's voor nodig hebben.

Het geheel komt een beetje over als een gigantische puzzel, met ontelbaar veel microscopisch kleine stukjes ( de in stukken gekapte hoes zit daar misschien ook wel voor iets tussen ), en het vergt een inspanning om als luisteraar het overzicht te houden, of het geheel te kunnen zien. De niet-smorende mensen zoals mijzelf worden volgens mij extra gepenaliseerd, daar dit een onwaarschijnlijk trip album moet zijn. Alleen riskeer je hallucinaties te krijgen, en uit het raam te springen om toch maar te ontsnappen aan die gigantsiche 12 potige spin die daar alsmaar naar je ligt te lonken vanuit dat hoekje, aan het plafond.

Het voelt een beetje aan als een gigantische jungle, en je schijnt er maar niet in te slagen om door het bos de bomen nog te zien, terwijl je toch maar volhard en met je machette, nummer na nummer, je een weg baant door de wildernis die deze 15 ( nu ja, met de intro erbij ) nummers, als een aanslag op je hersenen, naar je kop smijten.

Een dik verdiende 5*, en nu hij toegevoegd is aan het MusicMeter bestand, riskeerd hij binnenkort wel eens in m'n Top 10 te stranden.

Dit is het werk van een genie...