Wreed goeie teksten, verdomd lekkere samples, en een beest van een productie zorgen ervoor dat deze plaat toch wel een verdiende 5* krijgt. Onvergelijkbaar met de hersenloze, belachelijk klinkende troep die ze vandaag de dag durven uit te brengen onder de naam "Hip-Hop". "L'amércano" alleen al is reden genoeg om deze parel binnen te halen.

Jeremejeetje (of zoiets), ben ik blij dat ik dit album ontdekt heb! Via de Top 10 van wakingdream, waarvoor dank, waarde mede MuMe'er.

Ik hoor hier wat The Cure in, wat My Bloody Valentine, wat Slowdive... Uiterst fijne cocktail, als je het mij vraagt. Temeer dat ik nergens het gevoel krijg dat het plagiaat is, maar dat er wel degelijk een eigen ding mee gedaan is.

Puike productie ook: als het kabbelt, dan kabbelt het rustig langs je heen, als het blaast, dan blaast het je kop eraf. Paar heerlijk wijdse soundscapes en gitaargalmbaden ook, die net op de juiste moment het hele stereobeeld komen opentrekken.

Uitschieters van de dag: Strings en Red Sea. Vooral van die eerste word ik toch telkens een beetje stil... Van die laatste, met zijn epische, lange staart, begrijp ik dan weer volstrekt niet waarom ze die niet als afsluiter hebben gebruikt; zou er echt perfect voor geweest zijn. Maar bon, is misschien kwestie van smaak, en is ook maar een klein detail in een fantastisch geheel.

Een EP die dichter aanleund bij de qualiteit van "L'Homicide..." dan bij "Touche d'Espoir", en da's een positieve zaak. Feitelijk staan er maar 5 nummers op ( 2., 4., 6., 7. en 8., deze laatste een reprise van "L'Homicide..." ), de rest zijn tussenstukjes of instrumentale versies. Desalniettemin, een zeer genietbaar product, van "in den tijd" dat Rockin' Squat nog wist hoe hij een nummer moest schrijven zonder zichzelf steeds te verhemelijken, of de alwetende uit te hangen... De moeite.

Toch wel een redelijk legendarisch album uit de geschiedenis van de Franstalige Hip-Hop, me dunkt! En terecht!

De magie van dit album is niet in het minst te wijten aan de eerder onorthodoxe productie, gesigneerd Doctor L. Eens de ( geweldige ) intro gepasseerd, wordt het al meteen duidelijk dat dit niet je alledaagse "bling-bling-boem-boem" Hip-Hop CD is. De soundscape die zacht je gehoororgaan penetreerd, neemt je mee naar één of andere donkere jungle ( Doctor L schijnt een zwak te hebben voor dat soort toestanden ), waar je allerlei beesten van links naar rechts, rechts naar links, voor naar achter en achter naar voor je ziet vliegen/huppelen/lopen/... En dan begint me daar die tekskt. Dat dit pareltjes zijn, dat mag toch wel gezegd worden. Zelden zo'n verzorgde lyrics gehoord, die bovendien nog iets te vertellen hebben ook. Het strafste van al: het niveau van dit eerste nummer wordt volgehouden tot en met het einde! Chapeau!

Er mag dan veel inkt gevloeid zijn over het al dan niet "fils de riche" zijn van Rockin' Squat ( de zanger ), dat Assassin teveel klinkt als één of andere professor aan de universiteit die op je neerkijkt en je verteld wat je moet doen, en hoe je het moet doen, en wat weet ik nog allemaal, maar deze CD is een mijlpaal geweest in de geschiedenis van de Franstalige Hip-Hop, en dat zullen ze toch nooit kunnen ongedaan maken... 5*

Als je een bom als "L'Homicide Volontaire" neerdropt, dan kan je er wel van uitgaan dat de verwachtingen voor je volgende langspeler enigzins hoog liggen. 5 jaar later is ie er dan: "Touche d'Espoir"... en dat slaagt een beetje tegen. Weg Doctor L, en in de plaats komen een resem gast-DJ's hun bijdrage leveren aan de productie. Bijgevolg dus ook: weg zorgvuldig gecrafte soundscapes die je meer het gevoelen geven dat je naar een film aan het kijken bent, eerder dan naar een CD aan het luisteren bent; en welkom aan het alledaagse geloopte sample-werk. Zeker niet slecht, dit laatste overigens, maar tegenover de genie van Doctor L smaakt dit toch nogal flets. Bovendien is Rockin' Squat zijn teksten anders beginnen schrijven. Geen elle lange zinnen meer, geen teksten die lezen als romans, maar eerder korte zinnen deze keer, die over het algemeen een meer staccato gevoel geven ( mja, je moet de 2 CD's vergelijken om dit te begrijpen ). Bovendien gaan ze een pak minder diep, en lijkt het er soms op dat hij maar wat zit te lullen om te lullen, zonder eigenlijk echt iets te vertellen hebben; of gewoon wat rond de pot ligt te draaien om toch maar aan 3 verzen te kunnen komen.

Gereleased in 2000, zien we deze CD, net zoals alle Franse Hip-Hop CD's uit die tijd, dan ook meer de Amerikaanse toer opgaan, en dat... dat is wel héél erg spijtig. Van een groep als Assassin verwacht je toch wel meer. Dit album bewijst dat het eerdere succes van de groep voor een groot deel te wijten was aan het duo Doctor L - Rockin' Squat. Sinds die eerste het aftrapte, ging het berg af met wat nog overbleef van het oorspronkelijke Assassin ( lees: enkel Rockin' Squat ). Ach wat, "L'Homicide Volontaire" wordt er niet slechter door...

De dubbele LP versie van dit album heeft wel prachtige Artwork. Dezelde als de CD versie, daar niet van, maar op het grote LP formaat komt dit toch echt pas tot zijn recht. Dit maar om te zeggen dat er wel tijd en moeite in dit album is gestoken, maar... het werkt gewoon niet zo goed... vind ik.

3* voor die nummers die het verwachte niveau wèl halen ( Sérieux dans nos affaires, Touche d'espoir, Au fond de mon coeur... ).