Na al een tijdje niet meer naar Machine Head te hebben geluisterd, besloot ik enkele maanden terug om is te checken of de mannen nog bestonden... Bleek dat er 2 nummers van hun kersverse nieuwe CD "The Blackening" op hun MySpace stonden... Dat was zondag avond. Was zodanig van m'n lood geslagen dat ik maandag direct deze CD gaan zoeken ben. Ben zonder overdrijven 7 à 8 ( ja, u leest dat goed: a-c-h-t ) winkels moeten aflopen, om uiteindelijk in een klein 2de hands winkel de limited edition te vinden. De uitbater excuseerde zich nog dat hij er 13€ voor moest vragen, want "pas net vrijdag avond binnengebracht in nieuwstaat door een journalist die hem niet meer nodig heeft". Mijn antwoord ging zo'n beetje als volgt: "GEEF MIJ DIE PLAAT, NUUUUU!! ". Man, wat een moker! Dit is ècht wel vetter dan vet! Had hier in m'n stoutste dromen niet op durven hopen. Metal nummers van tegen de 10 minuten kunnen maken, die zodanig goed ineensteken, en zoveel variatie bevatten dat je je echt wel nog geen halve seconde verveeld, dat vind ik echt een verdienstelijke prestatie. De hele plaat zoeft gewoon voorbij aan een waanzinnige snelheid, en het enige waar je op het einde van de rit zin in hebt, is om nog eens terug op die "play" knop te drukken. En klinken dat ie doet, maar dan ook klinken! Zonder enige twijfel de best klinkende metal plaat aller tijden. Colin Richardson heeft 5 albums de tijd gehad om zich rustig te perfectioneren, en op nummer 6 heeft hij zich ècht wel zwaar overtroffen. Dit is een monster van een draak van een beest van een plaat. Begint aardig de perfectie te naderen... Verdient met alle gemak van de wereld de volle 5 sterren, en wat mij betreft een 6de erbij!

Mja... ik moet eerlijk toegeven dat ik deze plaat half zo slecht nog niet vind. Ik begrijp het boven aangehaalde gevoel wel, maar al bij al valt het nog goed mee vind ik. De sound zit zo slecht nog niet ( lekker veel bas ), en over het algemeen is deze CD wel een pakje steviger als de gemiddelde skater plaat ( naar mijn bescheiden mening ). Toegegeven dat het af en toe wel zwaar de verkeerde emo kant opgaat, maar het feit dat ze met deze 3de plaat compleet van sound zijn verandert, maakt de 2 eerste platen alleen nog maar beter, en zorgt dat dit een beetje als een frisse verandering overkomt. Toegegeven dat ik af en toe wel het gevoel krijgt dat dit nummer 3 is in het rijtje: Korn - Korn; Korn - L.I.P.;... maar bon, ik vind die 2 eerste Korn CD's ook wel lekker, dus... Het geforceerde stemgebruik dat Flynn hier tentoonspreidt kan af en toe wel wat op m'n zenuwen werken ( niet inhouden man, gewoon brullen verdorie!! ), en dat rappen nu niet bepaald z'n sterkste kan is, dat hebben we na het eerste nummer op deze plaat ook al begrepen, maar er staan toch wel een paar lekkere knoerten van nummers op, o.a. "The Blood, The Sweat, The Tears", "Devil With The King's Card"... En het geheel rolt gewoon lekker voorbij.

Die absoluut afgrijselijke miskleun van een mislukking van een cover van The Police staat daar wel zeer dik niet op z'n plaats, en vervult een beetje dezelfde functie als een dikke gele rijpe puist op het puntje van je neus: je aangezicht schaven. Afgezien daarvan, en rekening houdend met het feit dat Machine Head met albums nummer 5 en 6 weer ( zéér ) lekker zijn beginnen buldozerbeuken, kan ik deze plaat, eens in de goede context geplaatst, nog wel smaken. 3,5*.

In tegenstelling tot de meesten vind ik deze plaat beter als "Burn My Eyes". Misschien omdat ik deze ook eerder heb leren kennen? Naar mijn bescheiden mening klink deze plaat gewoon al beter ( stevigere mix, vollere klank,... ), en is vooral Flynn's strottenwerk er een stevig pakje op vooruit gegaan. Daar waar MH op hun eerste plaat soms nog klinken alsof ze bang zijn van de micro, klinken ze hier alsof ze die snertdingen aan frut willen spelen. En dan dat openingsnummer! Die titel hadden ze niet beter kunnen kiezen! Een vet verdiende 4,5* voor deze stormram van een "The More Things Change...".

Aardig album, maar ook niet meer dan dat. Er zitten sommige uitschieters tussen, zoals bv. "Two of those too". Wat me echter soms op de heupen werkt met dit album is de ietwat geforceerde nostalgische melancholie, waardoor je (althans: ik) soms het gevoel krijgt dat het wat "zagen om te zagen" is. Maar het is zeker het beluisteren waard.

Het zou best eens kunnen dat hier goede nummers opstaan, maar ik zou het begod niet weten. En de reden waarom ik het begod niet weet, is omdat er iets vreselijks mis is gegaan met de productie van dit album, nl. het is allemaal mono! Is er dan iets mis met mono? Neen, tuurlijk niet. Ettelijke steengoede, ja zelfs legendarische albums zijn oorspronkelijk in mono uitgebracht, en staan nog steeds als een huis. Maar, die albums waren dan ook in mono bedacht en geproducet. Bij dit album lijkt het alsof alles in stereo gemixed was, en er iemand tijdens de mastering domweg op het "sum to mono" knopje gedrukt heeft. Dat moet je dus niet doen! Want het resultaat daarvan is dat alles benepen, ademloos en toegeplet klinkt. Verschrikkelijk om naar te luisteren is het. Ik houd het althans niet lang vol zonder naar adem te willen snakken en hoofdpijn te krijgen... M.a.w., ik geraak niet eens aan de muziek.

Spijtig, want de hoes suggereert een opgewekt, fleurig album...

Weinig sterke sound? What the...? *mond valt open van verbazing*

Deze plaat is ON-WAAR-SCHIJN-LIJK goed geproduced! Een technisch meesterwerkje! Elke sample, elke klank is tot op de perfectie ge-eq'd, er zit dynamiek in de nummers, de bas klinkt onwaarschijnlijk strak, de manier waarop zovele achtergrondgeluidjes liefdevol van links naar rechts worden gefishpanned met een geautomatiseerde chirurgische precisie, de warmte van de stemmen, die heerlijke, knisperige reversed cymbaal stukjes (zeer duidelijk hoorbaar op pakweg een nummer als Butterfly Caught), en ga zo maar een half uurtje door... Elke klank heeft z'n eigen fijne plaatsje in het geheel. Geen enkele sample wordt verdrongen door een andere, neen, ze werken samen als de radertjes in een Zwitsers uurwerk, om een onwaarschijnlijk strak tikkend geheel te vormen.

Gewoon al het allerbegin... Die gedistorte sinus, pal in het midden. En dan komt die 2de erbij in één kanaal, en dan die 3e in het andere, en ze vormen een ritmisch melodietje... En stilletjesaan wordt de distortion weggetrokken, zodat je nog overblijft met gewone, pure sinussen, en tegelijkertijd komt de gitaar op... En voor je het weet... BAM, die baslijn en drums, recht in je dorre smoel! En je had niet eens door dat die eerste klanken naar de achtergrond zijn getrokken ondertussen! Da's toch ronduit subliem qua sound! Bijna filmisch zou ik durven zeggen.

Dit is zo'n typische CD die je in het donker moet beluisteren, met gordijnen toe, en alle mogelijke vormen van afleiding ver uit de buurt. Je mooi tussen je boxen positioneren op de sweet spot, volume opendraaien zodat de lage frequenties zich langs je heen kunnen wentelen (een goede installatie is zeker een pluspunt), als om je in een warm donsdeken te wurmen, en ik zweer je, het is bij wijlen verdomd angstaanjagend. Dit is dan ook een CD die het juist volledig moet hebben van de prachtige klank, eerder dan van de muziek zelf (sfeer, sfeer, sfeeeeer!). Als je dit afspeelt op een klein radiotje, dan heb je er geen bal aan, mis je volledig die heerlijke bas, het onwaarschijlijk breed uitgetrokken stereo beeld, alsook het overgrote merendeel van de subtiliteiten, en moet alles ongetwijfeld afgrijselijk repetitief en eentonig overkomen. Of dit nu een voordeel of een nadeel is, dat laat ik aan de luisteraar over, ik constateer gewoon...

M'enfin, ieder z'n mening zeker?

De nummers met Tracey Thorn zijn onwaarschijnlijk mooi, de rest doet mij een pak minder. Ik vind dat het album ook een beetje last heeft van ongebalanceerdheid, en slaagt er ook niet in ( voor zover dat überhaupt de bedoeling zou geweest zijn... ) om je als luisteraar van begin tot einde op continue wijze in dezelfde atmosfeer te houden en te boeien.

Zeker niet slecht, maar geef mij maar Mezzanine en 100th Window.

Maar nogmaals, die nummers met Tracey Thorn zijn ècht wel vréé goed.

Volgens mij kan je een tank demonteren met deze CD... Die drums zijn echt absurd. Alsof er constant iemand tegen een waanzinnige snelheid in je maag en op je hoofd ligt te beuken.

Het eerste dat me opviel toen ik de CD voor het eerst door m'n installatie liet beuken, is dat de gitaren minder zwaar klinken als op Nothing en Catch 33, de 2 andere CD's van Meshuggah die ik in m'n bezit heb. Daar staat dan weer tegenover dat de nummers zo waan-zin-nig druk zijn, dat het geheel hoedanook bijzonder beukend is. Zo beukend zelfs, dat ik er soms duizelig van word en bijna kotsneigningen van krijg, no joke.

Zeer bizar effect...

Dit is echt een bulldozer. Op het einde van een luisterbeurt ben je gewoon fysiek moe en groggy.

Onlangs deze CD voor 4€ uit de Solden bak gevist in de Fnac. Dat doe ik wel vaker: goedkope CD's (afgeprijst of 2de hands) kopen, "op de hoes" (een prachtige, dikke digipack in dit geval, met mooi verzorgde, originele artwork), en in dit geval ook wel omdat de groepsnaam toevallig de bijnaam van een goede vriend is. Leek me een geldig excuus... Soms vis je dan crap op, soms heb je geluk, en in dit geval had ik geluk!

Onwaarschijnlijk knappe productie op deze CD. Alle nummers zitten mooi in elkaar: electronica en akoestische instrumenten worden met elkaar verenigd, en dat zonder dat het vloekt. Allerlei éénmalige lijntjes en klanken, stuk voor stuk met liefde behandeld en verzorgt, vliegen voorbije van links naar rechts, en rechts naar links. Deze CD met een koptelefoon beluisteren blijkt dan ook een nog fijnere ervaring dan op je boxen. Vooral het nummer Doll zit propvol gepakt met allerlei van dat soort "opvulsel" dat je toch maar geboeid houdt van begin tot eind.

Allerlei genres worden door elkaar gesmeten, en dat niet alleen van nummer tot nummer, maar ook in de nummers zelf. Vleugjes Arabische muziek worden gepimenteerd met wat R'n'B, een genre waar ik doorgaans een bloedhekel aan heb, maar hier lukt het op één of andere manier wèl. Het klinkt gewoon, en voelt natuurlijk aan. Het album doet me van tijd tot tijd aan Lamb's Between Darkness And Wonder denken kwa klank, en dat is zeker geen minpunt. De sfeer zit er dan weer mijlenver van verwijdert.

Er wordt gezongen in het Arabisch, Frans en hoofdzakelijk in het Engels. De zangeres heeft en nogal aardig accent in het Engels (de groep schijnt uit het Franse Lyon oorspronkelijk te zijn), maar dat draagt alleen maar bij tot de charme. Overigens heeft deze dame een verdomd knappe stem, die met gemak het ene nummer zacht je gehoor kan strelen, om in het volgende nummer wat venijniger uit de hoek te komen, alles wederom perfect naturel.

Het klinkt vooral geweldig fris, sprankelend, dromerig en in zijn eigen universum badend, en dat, dat kan ik zeer zeker appreciëren. Een fijne ontdekking, en is me die 4€ zeker waard geweest!