Af en toe komt je zo eens een CD tegen waarvan je na het beluisteren wéét dat er ièts in je is verandert.

Op een mooie, onvermoedende avond was ik op het inmiddels R.I.P. Stage6.com aan het zoeken op het woord "Bones". Kwam daar bij de resultaten plots zoiets tevoorschijn als "Cross Bones Style". Ikke: "Wa's dat? Nooit van gehoord... Is kijken dan maar." The rest, as they say, is history. Wat een stem! Wat een sfeer! Wat een nummer! Wat een vrouw!

Kijk, als ik zoiets hoor, dan moet ik onmiddellijk de CD hebben waarop zulks moois te vinden is, anders krijg ik last van afkickverschijnselen. Enkele dagen later belandde deze dan ook, na een vakkundige beweging van de postbode van dienst, in de brievenbus, mij in de tussentijd steeds weer een shotje toedienend van eerder vernoemde videoclip om de dagen door te komen.

Ja, en dan die CD... Pfffff... Was er even niet goed van. Prachtig, zonder meer. Geen overtollige lijntjes, geen gezeik, geen gezeur, neen, gewoon 1 vrouw, 1 gitaar, af en toe wat bas, minimale drums en fluit, en verder niets. Buiten dan een drankprobleem, dat het eindresultaat alleen maar ten goede komt. De teksten grijpen je steevast naar de keel, en zijn van een zelden geziene intimiteit, en vooral, open en blote eerlijkheid. Zo eerlijk zelfs, dat je er bij momenten wat onwennig naar staat te luisteren, en er, ook al zit je dan rustig op je eentje in je kamer wat te chillen, rode wangetjes van krijgt. Dàt, dat heb ik dus nog nooit meegemaakt.

Ik durf zelfs te beweren dat deze plaat zo uniek is, dat ik zelfs een beetje bang ben om het overige oeuvre van deze Dame te ontdekken, uit vrees dat dit zulks een uniek toppunt is, dat geen van haar overige platen er aan kan tippen. Dit klinkt als een stunt die je maar één keer in je hele leven uit je mouw kan schudden, iets waar je jaren naar toe moet werken, iets waar je jaren naar toe moet bouwen, iets waar, als je er dan eindelijk geraakt, alleen maar Grote Leegte op kan volgen.

Een meesterwerk van dit niveau herken je direct als je het hoort... Ik ben verliefd geworden op deze plaat... en waarschijnlijk ook op deze vrouw.

En dat zullen er dan toch wel even 4 geweest zijn ( 5 met de Live cd erbij )! En alle 4 knallers van formaat...

De extra tracks die op de bonus CD staan, meegeleverd bij de limited edition van deze plaat, zijn trouwens ook zeker niet slecht!

5*, gerechtvaardigd door het feit dat dit ding van begin tot eind gewoon beukt, ramt, stoot, af en toe wat afkoelt, om vervolgens rustig verder te beuken, rammen en stoten, en dat allemaal zonder zichzelf ooit te forceren, te vervelen, of wat dan ook dat niet positief zou zijn. Attie Bauw, anders gekend voor zijn werk met mensen als bv. Marco Borsato, laat hier duidelijk merken dat hij ook wel weet hoe Metal hoort te klinken. Stevige mix, lekker vol, klinkt beestig als je het èrrrrg luid zet, en zo hebben we het graag!

Pracht van een zwanenzang van/voor onze Belgische Metal trots! Kan zonder enige schaamte naast het betere werk van Machine Head gerangschikt worden, ook al klinken beide groepen dan anders.

Leuk afscheidscadeau voor de met een gebroken hart achtergelaten fans... Veel meer dan dat is het echter ook niet, maar daarom appreciëren we het zeker niet minder!

Lekker energetisch optreden anders wel. Het is ook wel fijn om de nummers te horen met slechts 1 gitaar, i.p.v. de ge-overdubte lijnen op hun studio albums.

Zeker niet slecht, maar getuigd toch ook weer niet van hetzelfde meesterschap als bv. Slowdive. Sommige nummers zijn zelfs een beetje aan de saaie/zagerige kant. Het is wel duidelijk dat alle nummers met liefde en overtuiging gemaakt werden, maar dat is spijtig genoeg niet genoeg om er een moordplaat van te maken. Neemt niet weg dat dit een aangename plaat is.

Jeremejezemejeetje, wat is dit voor een knaller van een schijf zeg! De groep is mij gekend door de gelijknamige user op deze site (die het vaak niet kan laten om domme moppen over belgen te maken ), en had dan eerst wat videoclips gezien die mij best konden bekoren. Was eergisteren dan nog eens in een 2de hands winkel wat aan het rondneuzen, en deze stak er tussen (wat bovendien wel opmerkelijk is, want verder schijnen deze heren niet zo goed vertegenwoordigd te zijn in de Belgische platenzaken), dus, meenemen die handel!

En dat ik daar geen spijt van heb, dat zullen we geweten hebben! Mensen alle mensen, wat een sound hebben deze heren. Deze CD *smeekt* gewoon om knetter-buren-storend hard afgespeeld te worden, en bovendien durf ik te beweren dat de gitaren vetter klinken dan die van QOTSA, wat op zich al een prestatie is. De Bluesy invloeden maken het alleen nog maar beter, en hoewel het na een eerste luisterbeurt misschien wel kan lijken alsof alle nummers wat op elkaar trekken, en de riffs wat simpel zijn, wordt dit vooroordel na een paar extra luisterbeurten al snel volledig de grond ingeboord. Neen, deze Heren weten perfect hoe ze een song moeten schrijven, met hier en daar de nodige maatwisselingen om het allemaal boeiend te houden, en meer van dat lekkers.

Dit is vèt, vèt, vèèèt! Meer van dat!

Als je naar het eerste nummer van dit album luistert, krijg je het gevoel dat de poorten van de Hemel zich langzaam wagewijd openen. Een prachtige, sensuele, halfnaakte Engel, deels gemystifieerd door het verblindende licht, al spelend op haar lier, lokt je, als ware het een Sirene, binnen in dit paradijs waar Aardelijke geneugden verdwijnen in het absolute niets in vergelijking met wat je hier allemaal te wachten staat...

Spijtig genoeg wordt deze bovenaardse ervaring niet meer zo intens herhaald in het vervolg van het album, wat niet wegneemt dat het over de gehele linie een parel van een droom album is. Die klankpaletten zijn werkelijk om bij flauw te vallen, zo prachtig zwevend. Dat die Goddelijke stem daar voor een groot deel verantwoordelijk voor is, staat volledig buiten kijf. Grappig, want die stem was net wat mij eerst tegenhield om mij te verdiepen in het Cocteau Twins oeuvre. Ik weet niet meer welke nummers ik vroeger had gehoord die me niet zoveel zeiden, maar God almachtig, ben ik dankbaar dat ik dan, na het beluisteren van "Five Ten Fiftyfold" (vanop Head Over Heels), toch maar besloot een album van ze in huis te halen!

Voorts versta ik, zoals vele anderen, geen iota van wat deze lieflijke Nimf mij allemaal verhaalt, maar het zou dan ook getuigen van een onuitstaanbare arrogantie om te verwachten dat wezens zoals deze die hogere sferen bewonen gebruik zouden maken van een minderwaardige, inefficiënte Aardse taal om te communiceren. De paar woorden die ik wèl meen te verstaan, doen mij vermoeden dat dit echter slechts illusies zijn. Tenzij ze het inderdaad over anti-Gremlins heeft in één van de nummers ("Don't feed them between the sunrise and sunset" in "I Wear Your Ring"). Neen, ik beschouw de stem op dit album, zoals over het algemeen geldt voor Shoegaze, een genre waaronder ik dit toch wel meen te mogen klasseren, eerder als een instrument.

Het enige nummer dat me wat onder de, door de overige nummres, gevestigde norm lijkt te zijn is "Fotzepolitic". Het doet wat te kermis-soap achtig aan naar mijn zin. Wat mij betreft hadden ze dat nummer er beter gewoon afgelaten.

Maar verder dus quasi niets dan lof! Haal die luchtballon uit de garage, vervang de gascontainer met een nieuwe, en laat de klanken van dit album je leiden op je wereldtocht! Wie weet geraak je wel hoog genoeg om oog in oog te komen staan met deze Deerne...