Behoorlijk saai album, naar mijn smaak. Er staan wel één of twee nummers op die best nog wel leuk zijn, maar de rest komt eigenlijk nooit boven de middenmoot. Te repetitief, te leeg, te zagerig. Heb dit album feitelijk gekocht omwille van de Dillinja Remix, het enige nummer dat ik kende, en achteraf bezien meteen ook het beste nummer wat mij betreft. Een beetje een tegenslag...

Mensen, dit... dis is nu eens een beestige plaat, zie... Ik moet bekennen dat dit zowat het enige werk van Bernard Lavilliers is waarmee ik vertrouwd ben, maar wat voor een werk! Het is zo belachelijk goed dat ik, net zoals bij dame Cat Power, bijna bang ben om de rest van zijn oeuvre te verkennen, uit angst dat het alleen maar kan verbleken tegen zulks een Goddelijke nectar. Dit is ook één van die platen, net zoals Roxy Music's Avalon, die ik als klein manneke altijd uit de platenbak wist te vissen, om vervolgens te verdrinken in de fenomenale filmische sfeer van de muziek, en mij uren te vergapen aan de heerlijke cover, en ook inlay prent; een grote foto (LP!) van Lavilliers, profiel, sigaret in de hand, bloot bovenlijf omhuld in verband om zijn op de cover opgelopen schotwonde te verzorgen. En dat beschrijft meteen ook de gehele sfeer van deze plaat: film noir, op en top. Wederom verstond ik als klein manneke geen snars van de teksten, maar die sfeer, die wist ik toen al te smaken. Het euvel van de onverstaanbare teksten werd in mijn vroege tienerjaren opgelost door de rare manier waarop het leven soms kan lopen, en putain, het maakt de zaak alleen maar mooier, met die heerlijke crimi toestanden die hier de revue passeren! Wat hier tentoon wordt gespreid is een hemels amalgam aan rockgitaar, blazers, occasionele synth (Fairlight!), keyboards, percussie... Dit is zowat de meest geniale mix aan verschillende elementen uit verschillende genres die ik ooit gehoord heb. Nummers als "Pigalle la Blanche", met dat heerlijke zwarte vrouwenkoor dat "BLACK" roept, recht in je dorre smoel, bezorgd me nog steeds, keer op keer, kippenvel. En dan die waanzinnig funky scheurende gitaarlijn op "Changement de Main, Changement de Vilain"... Om duimen, en vingers, en wat nog allemaal niet bij af te likken. Echt fe-no-me-naal!

Uitchecken, deze plaat! Dat zoiets bestaat geloof je pas als je het gehoord hebt!

Mensenlief, van tijd tot tijd wordt er toch serieus wat nest neergelaten op deze vrolijke planeet.

Heb dit album ooit, zoals zovele anderen, eens meegegrabbeld uit de tweedehands bakken voor twee keer niets, afgaande op de naar mijn mening bijzonder fraaie hoes, en het feit dat ik de naam "Joshua Homme" was tegengekomen in de credits, ook al was dat dan maar als gast op één nummer. Het feit dat Andy Wallace achter de knoppen heeft gezeten, en Howie Weinberg voor de sonische afwerking zorgde klonk ook al niet slecht, al heeft Ome Wallace al wel eens blijk gegeven van behoorlijk wisselende smaak. Hierbij negeerde ik echter, en dat bleek dus een pijnlijke vergissing achteraf, het feit dat de producer niemand minder is dan ene zeker GGGarth, mij al gekend van een eerdere miskoop luisterend naar de naam "Man Will Surrender", en dat dan zowel groep als album. Deze laatste behoort zonder enige twijfel tot de slechtste albums die mijn collectie sieren, en kan nog het best omschreven worden als een knoerte goedkope, identiteitsloze, vroege-Korn rip-off.

Terug naar dit album. Ondertussen vind ik die hoes nog steeds errug mooi, maar hoe ze Ome Homme hebben kunnen overtuigen om een lickje te komen meedoen, dat ontgaat mij een beetje...

Dit is saaie, ongeïnspireerde, gemakkelijk verteerbare, dertien-in-een-dozijn pop. Ik krijg het op mijn heupen van die overstuurde gitaartjes die bewerkt zijn om zeker geen pijn aan de gevoelige oortjes te kunnen doen, en dan bovendien nog achterin de mix worden geduwd. Begrijp me niet verkeerd, productioneel gezien is dit album àf. Alleen... is het niet mijn ding. Alles is zo plat gepolijst dat je er jezelf in weerspiegeld kan zien. Alle, maar dan ook àlle scherpe randjes zijn mooi rond gevijld. Dit behoort dan verdomme rock voor te stellen! En wat kan die zanger professioneel blijten, met zo'n verschrikkelijk overdreven, irritant Amerikaans accent dan nog. De teksten gaan werkelijk nergens over, en lijken op random wijze uit een computer programma gespuugd te zijn geweest gebruik makende van de preset "cryptisch, maar stiekem eigenlijk geen reet voorstellend". Een ander talent van de groep blijkt dan ook zichzelf waanzinnig au sérieux nemen te zijn, veel meer dan goed kan zijn voor een mens.

Volgens een promo sticker op de jewelcase blijkt dat NME beweert dat "for the record, they're probably the best rock band in the UK." Mwoehahahaha! Grapjurken... Enfin, het blijft dus een mooie hoes, da's ook altijd al iets natuurlijk.

Hoe deze 2 heren weten samen te spelen, alsook op elkaar in spelen, is absolute top. Fantastisch, maar net een dipje minder als "Intermodulation". Toch nog meer dan subliem genoeg om 5 sterren te krijgen, en neen, dat is zeker niet overdreven. Zo mooi dat een mens er stil van wordt.

Voor ik dit album kocht, had ik enkel "Debut" van deze Dame in mijn bezit. Ten eerste vond, en vind nog steeds, ik dat een zeer genietbaar album, zij het nu ook weer niet zo spectaculair als sommigen willen doen uitschijnen, maar zeker voldoende om mij naar meer te doen snakken, en ten tweede werd ik behoorlijk gefascineerd door de hoes van dit album. Dus, maar eens mee naar huis genomen dan maar...

Vol spanning stak ik het schijfje in mijn CD speler, en drukte op play. En om sterkt te beginnen, begint dit album waanzinnig sterk. "Hunter," wat een nummer! De verwachtingen lagen hoog voor het vervolg! Maar deze verwachtingen werden tijdens de eerste luisterbeurten spijtig genoeg niet opgevult... Meer nog, ik was een beetje ontgoocheld. De prachtige, subtiele electronica, vervreemdende klanken en bijhorende beklemmende sfeer van het openingsnummer maakten plaats voor veel vioolwerk en een pak minder spanning, en dat wist mij aanvankelijk behoorlijk minder te boeien.

Echter, ik bleef de plaat draaien, en stilaan geraakte ik er wel in. Skip bijna een maand verder, en ondertussen vind ik het een verdomd indrukwekkend werkje. Vooral "Alarm Call" weet bij mij het haar op m'n nek te doen rijzen. Ook een nummer als "Pluto" doet me wel iets. Eerst heb je zoiets van "Wat komt dit nummer op dit album zoeken?," en vond ik het maar behoorlijk idioot gedreun, maar geleidelijk aan weet het je ook wel voor zich te winnen. Vooral de manier waarop die extra stemmen erbij komen tijdens het refrein vind ik uitermate heerlijk. Redelijk gewaagd ook, vind ik dan persoonlijk, om dit zomaar tussen al de andere nummers op dit album te smijten. Maar dat maakt dan weer net dat dit album bijzonder gevarieerd is.

Heb mij dan maar direct nog twee extra albums van Björk aangeschaft, en de overigen zullen ongetwijfeld niet al te lang meer op zich doen wachten! Want eigenlijk ben ik nog meer onder de indruk van "Verspertine"...

Ken je het? Zo van die albums waarvan het wel lijkt alsof het niet zozeer is dat jij hen opzoekt, maar eerder dat zij jou opzoeken. Zo van die albums die nèt op dat moment in je leven komen, waarin ze het meeste, heftigste effect kunnen hebben. Zo van die albums die de puzzelstukjes van je op dat moment uiteengevallen leven terug doen passen, maar tegelijkertijd ook het hele klere geval hardhandig tegen de muur smijten, met volstrekte desintegratie tot gevolg. Zo van die albums die je, als ware het een vliegend tapijtje, door desbetreffende periode sleuren, omdat ze je het gevoel geven dat je tenminste niet de enige op deze planeet bent met al die kl*te gevoelens...

Momenteel is dit 'em dus voor mij.

In 2007 verscheen het ongemeen geniale "23" van Blonde Redhead, een album en groep die slechts 2 jaar later tot mijner attentie zouden komen, en meteen ook op mij insloegen als een komeet op een berghutje.

Maar dat was weliswaar niet het einde van het verhaal. Niet alleen waren er nog de voorgaande albums die smeekten om ontdekt te worden, de opnamesessies voor "23" brachten ook twee teasers voort voor wat komen zou, luisterend naar de namen "(We Are A Real Team) Harry And I" en "Signs Along The Path". Vooral dat laatste nummer maakte deze jongen behoorlijk nieuwsgierig en ongeduldig naar het vervolg van het Grote Blonde Redhead Avontuur. De klank was meer elektronisch, meer organisch, dan het overige "23" werk, er hing meer van een Slowdive-achtig trip-sfeertje aan vast.

Toen dan ook nog eens bekend werd dat niemand minder dan Zijne Shoegaze Majesteit Alan - I eat reverb for breakfast - Moulder, gekend en geëerd omwille van o.a. My Bloody Valentine faam en ook verantwoordelijk voor de knock-out dosis adrenaline inducerende klank van de eerste drie nummers op "23", de mixing-duties voor zijn conto zou nemen, schoten de verwachtingen helemaal het universum in. Kun je zo'n torenhoge verwachtingen nog wel inlossen? Het volmondige antwoord: hell loving yeah!!

Laten we om te beginnen al eens een woordje opperen over de niets minder dan prachtige artwork van de Deluxe Editie. Sober, edoch zo efficiënt, meteen al een voorbode voor de muziek die zij herbergt. En alhoewel dat linnen zakje misschien niet het meest handige omhulsel is om een CD in op te bergen, draagt het wel een zeer welgekome persoonlijke tint met zich mee. De mp3-downloadende zelf-geproclameerde "muziekfreak" die graag uitpakt over zijn steeds groeiende "collectie" en "muziek" beluisterd op zijn gloednieuwe iPhone of variant ontgaat dit alles volstrekt, en mist dan ook al meteen een heel deel van de charme van dit album, van de moeite die Blonde Redhead gedaan heeft om van deze muziek een belevenis te maken, een trip, een vluchtoord. Zoals de bedrukking op het linnen zakje ook meedeelt: "Your other world (dream) is inside here..." Ik durf dit mooie ontwerp dan ook te beschouwen als een welgemeende "dank u" naar de leden van het uitstervende ras muziekliefhebbers die nog wèl de moeite nemen om een bezoekje aan de speciaalzaak te brengen, en belang hechten aan het concept "album".

En wat herbergt dit mooie, verzorgde omhulsel dan allemaal? Want nu mag je een gedrocht nog zo mooi verpakken als je wil, het zal daardoor niet beter worden. De als appetizer in de ring gesmeten single "Here Sometimes" deed al vermoeden dat men hiervoor echter weinig te vrezen had, en inderdaad, het zijn stuk voor stuk pareltjes geworden, schitterend in hun schelp. Spaarzaamheid, subtiliteit en transparantie zijn de woorden aan de orde van de dag. Daar waar voorganger "23" uitblonk in het volproppen van elk kleinste gaatje in de geluidsmuur, en bovendien het geheel nog uit te smeren en te doen baden in een halo van galm teneinde er een dikke koek van te maken, biedt dit album veel meer ademruimte. De galm en echoes zijn nog steeds in volle glorie aanwezig, en dan vooral die eerste, maar in plaats van als bindmiddel op te treden, treden ze hier eerder op als instrument. Het is alsof je naar een bruid in een trouwjurk luistert: de lange staart, en het dikke deken die de gebruikte galmen de muziek meegeven, en de manier waarop deze zijn eigen plaats krijgt in het geheel, siert de muziek niet minder mooi, en dan meer in het bijzonder de vocals. Vocals, die sterk op de voorgrond geplaatst worden, en bijna letterlijk gedragen worden door de spaarse muzikale omringing die van tijd tot tijd opzwelt om haar armen troostend om deze weemoedige eerste te slaan. Het hele opus laat dan ook een vrij uitgepuurde indruk op mij achter. Wat verder die transparantie betreft, merken we nog op dat de klank behoorlijk open en dynamisch is. De krachtige, compacte bassen zoals we die van Blonde Redhead mogen verwachten zijn nog steeds aanwezig, maar ook het andere uiteinde van het spectrum is rijkelijk aanwezig, wat zorgt voor een, ironisch genoeg, sprankelend tintje. Bovendien bevat dit album, naar hedendaagse normen, nog behoorlijk wat pieken en dalen, en wordt er niet persé gestreefd om van begin tot eind je kop eraf te blazen met een zo luid mogelijke klank. Dit schijfje respecteert de luisteraar, en vraagt een zeker respect terug als wederdienst.

Dé grote sterkte van deze plaat ligt hem naar mijn bescheiding mening vooral in die sublieme en subtiele harmonieën die rijkelijk voor het rapen vallen van begin tot einde. Het lijkt wel alsof elke noot zorgvuldig overwogen werd, en afgewogen op zijn doeltreffendheid om in combinatie met de overige klanken een bepaalde sfeer op te wekken. Sloeg "23" soms nog frenetisch om zich heen, op zoek naar zijn eigen identiteit, dan weet dit werk perfect wat en wie het is. Je hoort dat dit hele album uitermate zorgvuldig, klankje per klankje, ineen werd gestoken, daarbij niets aan het toeval overlatend. Dit is het werk van minutieuse, perfectionistische en ervaren klankarchitecten, die met dit oeuvre niets minder dan een sprookjeskasteel opgetrokken hebben. Wat de algehele sfeer betreft kunnen we het dan ook kort houden: dit is en blijft Blonde Redhead, dus echt vrolijk word je daar niet van. Tekstueel zou ik zelfs durven beweren dat de toon nog een tintje zwarter is geworden. Het hele album klinkt als één groot, pijnlijk, verscheurend afscheid. Als die plaats waar je schuilt wanneer de euforie geconsumeerd is, de utopie verbrijzeld, en de harde realiteit zich laat voelen. Als dat sprookjeskasteel waar alles nog mogelijk is, ook al is het dan niet waar.

"Your other world (dream) is inside here..."

Adembenemend mooie muziek is dit. Ik kan bijna niet geloven dat niemand hier nog iets bij geschreven heeft!

Corea begint de CD met wat piano solo werk (een klassiek stuk, maar ben vergeten wat het nu weer juist is), om na enige tijd stilaan de sfeer te veranderen, en zijn eigenste Spain in te zetten... En vanaf dan is elke noot die volgt, zij het van hem of van McFerrin, pure pure pu-re magie. Ze spelen op elkaar in, versnellen, vertragen, steken elkaar de loef af, leiden elkaar om de tuin, maar altijd met respect, en vooral, met massa's liefde voor de muziek. En eens ze samen op dreef komen, tijdens bv. McFerrin's solo op Autumn Leaves, en alle hek van dam zijn, zijn de muziek en de emoties zo puur dat je op je tanden moet bijten om toch geen traan van pure ontroering te laten (ja, ik weet het, ik zeg dit wel vaker, maar ik meen het ook telkens!).

Topklasse! En wat mij betreft uniek in zijn soort... Het enige dat in de buurt komt zijn de Bill Evans/Jim Hall platen, die, alhoewel anders qua toon en sfeer, getuigen van een gelijkaardige compliciteit tussen de betrokken muzikanten.

Wat een hoopje nest is dit zeg? Indien je op zoek bent naar het cliché beeld van rappers die het alleen maar over zichzelf en vrouwen kunnen hebben, en dan ook nog eens om 't er hardst liggen roepen dat ze de beste zijn van allemaal, dan weze u met deze CD op een gouden plateau geserveerd... Maar stiekem heeft geen één van hen eigenlijk iets te vertellen.

De productie is naar behoren, en er staan pakweg 2 nummers op die nog ok zijn (naar ik mij herinner: heb de CD al jaren niet meer gespeeld, zo'n afkeer heb ik ervan gekregen), dus toch nog 1*.

Wat een verschrikkelijk saaie brok muziek is dit zeg? Bovendien klinkt het mij allemaal zo vreselijk... arrogant in de oren. Alsof de groepsleden zelf vinden dat ze met iets werkelijks geniaals bezig zijn. Er springt zo'n zeker puberaal zelfingenomen gevoel van af, als soi-disant depressieve tieners die zichzelf stiekem geweldig stoer vinden omdat ze alternatief en onbegrepen zijn wegens eminent lid van "subcultuur" zus of zo. En mensen lief, wat kan die zanger zágen. Moest hij dan nog eens iets interessants te vertellen hebben, maar nee, alleen maar mekkeren en blijten, zowel tekstueel als vocaal.

Op de achterkant van de CD staat "Love made Loveless," wat al meteen het één en 't ander prijsgeeft over hun inspiratiebronnen. Maar daar zit 'em dus net één van de grootste problemen. Daar waar liefde inderdaad het meesterwerk Loveless heeft geschapen, klinkt het hier alsof er halsstarrig wordt getracht om iets gelijkaardigs te creëren, met als gevolg dat het spontaneïteits gehalte in de vrieskelder verdwijnt. Het werk klinkt dan ook enigzins, naar mijn oren, als een zwakke, platte, mislukte kopie, eerder dan een liefdevol en origineel werk.

Gelukkig heeft het mij niet veel centjes gekost!