Vond in 2012 de nummers Demons en On Top of the World best aardige singles. Ik haakte echter af bij Radioactive: een nummer dat ik eigenlijk maar vier minuten lang vervelende herrie vond. Daardoor de complete plaat niet eerder opgezet, ook omdat deze band later nummers zal uitbrengen (Thunder, Believer) waar ik helemaal niks mee kan. Toch maar eens deze Night Visions geprobeerd, nadat ik Radioactive iets meer ben gaan waarderen na het accurate gebruik van dat nummer in de tv-serie The 100.

Een twijfelachtige opener blijft het wel. Ik snap dat het een bewuste keuze was om het zo te laten klinken, maar ronduit prettig om naar te luisteren vind ik het niet. Gelukkig herpakt de plaat zich daarna wel want tot en met track 8 blijft het allemaal heel vermakelijk met hier en daar een hoogtepuntje (buiten de twee singles vond ik ook It's Time en Amsterdam best goed). Bij Bleeding Out begin ik een beetje last te krijgen van waar ik bij veel van dit soort bandjes last van heb: het duurt net iets te lang om spannend te blijven. Met het debuut van Bastille had ik bijvoorbeeld precies hetzelfde. De laatste drie nummers was het dan ook toch langzaam een beetje zitten wachten tot de plaat afgelopen zou zijn. Het mag gezegd worden dat de hekkensluiter, Nothing Left to Say / Rocks, op zich wel een aardig nummer is, maar ook hier geldt: het duurt me net wat te lang.

Wat ik wel sterk vind is dat de band er vrij lang, drie jaar meen ik gelezen te hebben, over gedaan heeft om de nummers van dit album bij elkaar te krijgen. Je krijgt daardoor best een divers album voorgeschoteld qua sfeer: dan weer vrij opgewerkt, dan weer een stuk duisterder. Geen vervelende zit, maar ik zal niet gauw nog eens het album compleet draaien. Het zijn eerder individuele nummers die ik dan nog eens zou opzetten. Niet hoogstaand, maar een slechte eerste indruk maakt Imagine Dragons hier in ieder geval ook niet.

3*