Ik heb genoten van het album. Dire Straits blijft verrassend lang interessant op deze plaat met een vrij pittige speelduur. Instrumentaal klinkt het gewoon erg fijn, waardoor de meeste nummers niet gaan tegenstaan. Toch zakt het album na track 5 wel wat in. Vanaf dan begint het naar mijn beleving wat langdradig te worden. Gelukkig heeft de band het beste tot het laatst bewaard, want met Brothers in Arms sluiten ze gedenkwaardig af.

Walk of Life blijkt nogal een omstreden nummer te zijn. Het is misschien wel het eerste nummer dat ik van deze band leerde kennen. Commercieel of niet, ik vond 'm erg prettig toen hij hier weer voorbij kwam. Even lekker knallen na het eveneens leuke, maar toch ook wel langgerekte Money for Nothing. Toch gaat het tweede vinkje nu naar Why Worry. Ik zie dat het nummer niet zo vaak gekozen wordt als favoriet hier, maar bij mij blijft deze wel hangen.

3,5*

Natuurlijk kende ik Douwe Bob nog van zijn deelname aan het Songfestival in 2016. Ik vond dat hij dat destijds verdienstelijk deed en Slow Down was een fijn nummer. Na het horen van het aanstekelijke Consider, een nummer dat wat mij betreft kan doorgaan voor het perfecte 'feelgood nummer', maar eens besloten een heel album van hem te luisteren.

Ik heb het album twee keer volledig beluisterd en vind het een erg aangename zit. Ondanks dat het album zeker uitschieters heeft, wil het nergens echt inzakken. Nummers als Out on the Road, Let You Go en afsluiter I'll Be Here zijn liedjes die niet meteen willen beklijven, maar zijn toch allerminst vervelend te noemen wanneer ik ze hoor langskomen. Mijn absolute favorieten zijn het schitterende I Do en (nog steeds) Consider, maar ook Shine, The Shape I'm In, Make Believe en Velvet Generation zijn nummers die ik nog wel eens vaker tussendoor zal draaien. Het klinkt allemaal heel lekker. Ook zo'n synthesizer op bijvoorbeeld Shine past gewoon heel goed bij dat nummer.

Ik twijfelde even tussen twee cijfers, omdat er nergens écht een 'wow-moment' voorbij komt, maar ik geef het album het voordeel van die twijfel vanwege de afwezigheid van een vervelend nummer. De nummers liggen vaak nogal in het verlengde van elkaar, maar dat zorgt er tegelijkertijd wel voor dat het daadwerkelijk aanvoelt als een album en niet als een verzameling bijeengeraapte nummers. Ik houd wel van de sound van Douwe. Hij heeft een erg aangename stem. Mogelijk dat ik zijn eerdere werk in de toekomst ook eens opzoek.

4*

Geprobeerd op de gok, maar wat een heerlijk popalbum is dit! Er komen ook enkele minder geslaagde nummers voorbij, zoals Pretty Please en Good in Bed, maar daar tegenover staan Don't Start Now, Physical, Love Again en Levitating(!). Die laatste blijft nog dagen door je hoofd spoken. Dua Lipa heeft een aangename stem, de 80s sfeer is aanstekelijk en de nummers beklijven gemakkelijk. Ook de overige tracks luisteren lekker weg.

De enige single die het voor mij niet zo doet is Break My Heart. Die Queen-riff is natuurlijk een ultieme 80s referentie, maar ik kan dat nummer niet luisteren zonder Another One Bites the Dust op de achtergrond te horen. Ligt er net iets té dik bovenop.