Dit album staat de afgelopen week bij mij op herhaling. Enerzijds heel toegankelijk en vlotjes en anderzijds steekt het heel vernuftig in elkaar en blijf je telkens nieuwe zaken ontdekken. Er gebeurt in ieder geval genoeg op zowel instrumentaal als tekstueel gebied. Het fantastische werk op de basgitaar van Graham Maby is voor mij een ware inspiratie en de teksten van Joe zijn ook oprecht leuk. Ik betrap me er vaker op dat ik er met een glimlach naar zit te luisteren.

Ook geschikt voor meerdere stemmingen. Dit luistert door het hoge tempo heel lekker weg als je vrolijk bent, maar kan door het focussen op de lyrics ook voelen als een uitlaatklep. 'Sunday Papers', 'Is She Really Going Out with Him?' en '(Do the) Instant Mash' krijgen voorlopig een vinkje, maar er staat geen enkel nummer op dat ik zou overslaan. Het voelt als een sterk geheel en ik weet zeker dat ik deze plaat nog lang niet zat ben. Ik deel 'm niet gauw uit, maar als de hoogste score hier nog niet op zijn plaats is, dan weet ik het ook niet meer.

5*