Aardig, maar wel heel apart solo-project van Mark Stoermer; de bassist van The Killers. Het album is over het algemeen toch niet helemaal geslaagd bij mij, want er zitten een aantal tracks op die ik wat saai en langdradig vond. In de band vind ik dat Mark beter past dan alleen. Ik blijf uitkijken naar Battle Born.

Inderdaad een boeiende plaat. Het debuut van Mark Stoermer vond ik aardig, maar was niet helemaal mijn ding. Ik zou eigenlijk dezelfde mening moeten hebben over Dark Arts, want hij speelt hier met genres die me eigenlijk doorgaans niet zo aanspreken.

Maar het tegendeel blijkt het geval te zijn. Er zitten ongelooflijk lekkere nummers bij, bijvoorbeeld Spare the Ones That Weep, Blood and Guts en het heerlijk meeslepende Are Your Stars Out. Er zitten ook wat nummers bij die gauw wegzakken of me simpelweg wat minder aanstaan, maar vervelend wordt het nooit. Rijk aan mooie melodieën en afwisseling. Wat dat betreft is Mark ook een begenadigd muzikant. Mijns inziens ook een onmisbare factor voor The Killers, maar daar gaat het hier niet om.

Een fijn en bijzonder sfeervol album. Dit is er eentje waar ik toch nog vaker naar ga teruggrijpen.

4*

Muse is mij al dusdanig vaak aanbevolen dat het eigenlijk schandalig is dat ik me vorige week pas voor de eerste keer aan een album van deze band gewaagd heb. Ik was bekend met enkele singles en die vond ik wel leuk, maar ze zorgden er niet meteen voor dat ik geïnteresseerd raakte in een compleet studioalbum. Het leek me gevoelsmatig in ieder geval het beste om te starten met het album waar Starlight op staat.

Starlight kende ik namelijk al: een top nummer. Ook tijdens de drie keer dat ik deze Black Holes & Revelations heb beluisterd springt 'ie er iedere keer weer in positieve zin uit. Kan ik niet vaak genoeg horen. Met de rest had ik het tamelijk moeilijk tijdens de eerste luisterbeurt. Het viel me allemaal nog niet meteen tegen, maar het was me allemaal iets te 'druk'. Ik hoorde dusdanig veel dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Toch waren er naast Starlight een aantal andere nummers die al meteen klikten. Supermassive Black Hole, Map of the Problematique en Knights of Cydonia zorgden ervoor dat ik dit album absoluut nog een tweede keer wilde beluisteren.

Tijdens de tweede luisterbeurt beviel dit album een stuk beter en tijdens de derde keer blijkt die ervaring overeind te blijven. Ook het ingetogen A Soldier's Poem en Invincible (waar de stem van Matt Bellamy me in positieve zin wat aan die van Tom Chaplin doet denken) komen meer binnen. Exo-Politics vind ik misschien zelfs wel één van de leukste nummers op de plaat. Het refrein werkt heel aanstekelijk. Enkel Assassin, City of Delusion en Hoodoo doen mij nu nog wat minder. Dat zijn albumtracks die komen en gaan.

Een fijne eerste kennismaking dus, al duurde het even voordat het kwartje viel. Het kan vanaf hier nog alle kanten op tussen mij en deze band. Misschien is het een eenmalige klik, misschien hebben ze er een fan bij. Moeilijk te zeggen op basis van dit ene album, dat ook wel, zo te lezen, vaak bekend staat als ''de meest toegankelijke''. Het bombastische waar deze band bekend om staat is iets dat mij er lang van weerhouden heeft om de gok te wagen en ik weet nog niet hoe dat op de andere albums zal smaken. Maar goed, deze plaat vind ik gewoon erg fijn. Muzikaal steekt het goed in elkaar, Bellamy heeft een goede stem en de stijl van Muse mag gerust uniek genoemd worden.

Na de eerste luisterbeurt had ik waarschijnlijk een ster minder gegeven, maar nu kom ik toch moeiteloos op 4* uit.

Het tweede album dat ik van de heren beluister na Black Holes & Revelations. Muse is een band die me in het verleden gigantisch vaak is aanbevolen, maar die ik nu pas effectief ben aan het ontdekken. Die ontdekkingsreis bevalt tot dusver prima. Muse is 'larger than life' op deze plaat. Of je ervan houdt is een tweede, maar het valt moeilijk te ontkennen dat deze band ontzettend ambitieus is op The Resistance. En dat waardeer ik ontzettend.

De eerste vier nummers zijn niets minder dan fantastisch naar mijn mening. Uprising kende ik al: een lekker nummer dat perfect fungeert als opener. Geweldig ook dat meerdere nummers op deze plaat gebaseerd zijn op George Orwell's roman 1984. Undisclosed Desires is in korte tijd uitgegroeid tot een van mijn favoriete Muse nummers (die slapping bass voegt echt wat toe) en met opvolger United States of Eurasia legt de band de lat erg hoog voor het restant van de plaat. Zelf had ik daar een beetje last van. Na track 4 is de band me even een aantal nummers lang kwijt. Het zijn geen slechte nummers die volgen, verre van zelfs, maar toch dwaal ik hier meestal even af. Ik veer weer op bij I Belong To You, maar het stukje in het Frans - of wat daarvoor door moet gaan - had van mij niet gehoeven. Ik lees veel kritiek op het Exogenesis drieluik, maar dat vind ik juist erg de moeite waard. Muse pakt daar echt nog eens flink uit, de thema's zijn gaaf en het vormt een mooie afsluiting van het album.

The Resistance krijgt van mij na een aantal luisterbeurten dezelfde score als de voorganger, maar gevoelsmatig vind ik deze als geheel wel iets beter dan Black Holes & Revelations. Een album om te blijven draaien, want dit zou best wel eens een groeier kunnen zijn. Het middenstuk moet mij momenteel nog overtuigen. Dat neemt niet weg dat The Resistance zonder meer de moeite waard is. De plaat is wederom ontzettend 'vol' qua sound en de ambitie en het lef druipen ervan af. Heerlijk!

4*