Wederom een U2 album waar de meningen behoorlijk uiteen lopen. De een vindt het geweldig dat ze terugkeren naar een sound die doet denken aan hoe ze in de jaren 80 klonken, terwijl anderen vinden dat voorganger Pop het laatste spannende U2 album is en ze vanaf All That You Can't Leave Behind vooral op safe gaan spelen.

Tot welke groep ik behoor kan ik nog niet zeggen. De omstreden albums uit de jaren 90 - Zooropa en Pop - heb ik immers nog te gaan. Wel moet ik zeggen dat ook ik niet per se geweldig enthousiast ben over dit album. Dat wil overigens niet zeggen dat ik me hier niet mee vermaakt heb. Er staan zonder meer fijne nummers op. De eerste vier nummers zijn overduidelijke singles en ook kleine nummers als Kite, In A Little While en New York luisteren erg lekker weg. Toch merk ik ook af en toe dat mijn aandacht wat verslapt. Het is allemaal dusdanig ingetogen dat het soms wat saai dreigt te worden. Met name afsluiter Grace vind ik een beetje cheesy. Wat dat betreft komt de band wat beter uit de verf op How to Dismantle an Atomic Bomb naar mijn mening. Dat album ligt enigszins in het verlengde van All That You Can't Leave Behind, maar kent net wat meer 'uitbarstingen'. Een nummer als City of Blinding Lights mis ik hier namelijk wel. Een ruime voldoende kan ik er echter wel gemakkelijk weer aan kwijt.

3,5*

Ik heb How to Dismantle an Atomic Bomb al een tijdje in mijn bezit, maar had deze nog niet beluisterd. Hing samen met mijn oorspronkelijke voornemen om alles van U2 in chronologische volgorde te beluisteren, maar dat feestje ging eigenlijk al niet meer door toen ik War als eerste album koos. Ooit op een dag misschien

Ik luisterde dit album één dag na hun meest recente release, Songs of Experience. Ondanks dat nu wel blijkt dat die laatste een groeier is, werd wel na de eerste luisterbeurt vrij snel duidelijk dat ik How to Dismantle toch het betere album van de twee vind. De eerste zes nummers zijn eigenlijk stuk voor stuk voltreffers, elk op hun eigen manier. 'Vertigo' is de trefzekere single, 'Sometimes You Can't Make It on Your Own' weet binnen te komen, 'Miracle Drug' steekt (ondanks dat het bij vlagen klinkt als 'Beautiful Day') zowel vocaal als instrumentaal mooi in elkaar en 'City of Blinding Lights' zou ik misschien wel magisch willen noemen. Dat is gewoon het nummer dat je wil horen als je 's avonds door een wereldstad als Londen of Parijs loopt.

Na 'All Because of You' wordt het even iets minder, hoewel ik 'A Man and a Woman' zeker geen slecht nummer vind. Het waren eerder track 8, 9 en 11 die me nog niet helemaal wisten te bekoren. Ik zie die nummers zeker nog wat groeien bij toekomstige luisterbeurten, maar ze doen vooralsnog wel wat onder voor de rest. Gelukkig zit daar nog het mooie 'Original of the Species' tussenin, waardoor je niet afhaakt.

Absoluut een fijne plaat dit. U2 is nadat ik in 2014 voor het eerst (bewust) met hen in aanraking ben gekomen langzaam maar zeker uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Ik zal nooit meer de eerste keer vergeten dat ik The Unforgettable Fire beluisterde. Dat album blijft vooralsnog voor mij onovertroffen en ik zie daar niet gauw verandering in komen, maar ik kijk evengoed uit naar de albums die ik nog te gaan heb.

4*

Na mijn eerste kennismaking met U2 via hun 18 singles compilatie, heb ik zowel War als The Unforgettable Fire gekocht. War vind ik een goede plaat, maar ik ben nog steeds een beetje aan het wennen aan de non-singles. Toen ik The Unforgettable Fire aanzette voor de eerste keer was het eigenlijk meteen raak.

Toen ik voor het eerst A Sort of Homecoming hoorde... écht een nummer dat iets met me deed. Een rocknummer van het kaliber waar ik van houd. Bono's vocals zijn behoorlijk aangrijpend. Alsof hij alles geeft dat hij in huis heeft. Gitaarwerk en drums vallen ook behoorlijk op. Maar naast dit sterke openingsnummer heeft het album nog meer te bieden: Pride (In The Name of Love) (het nummer dat ervoor zorgde dat ik U2 ging opzoeken), Wire, The Unforgettable Fire, Bad, Indian Summer Sky en MLK. Stuk voor stuk geweldige nummers. Toegegeven, Promenade, 4th of July en Elvis Presley and America heb ik vaker moeten beluisteren voordat ze goed wilden binnendringen Inmiddels zijn die in niveau aanzienlijk gestegen bij me en heb ik ze hoog zitten. Ze komen wat experimenteler over, maar des te intrigerender is het om naar te luisteren.

Ik ben erg blij dat ik dít album heb uitgekozen om mee te beginnen. Ik luister het vaak en het groeit nog steeds per luisterbeurt. Er staat geen enkel nummer op dat me niet bevalt en ze variëren van vlot en aanstekelijk naar meer ingetogen. Hierdoor wordt de plaat nooit eentonig en ik heb dan ook het idee dat ik nog vaak zal kunnen genieten van dit prachtalbum!

5*

Mijn eerste echte kennismaking met U2..

Ik was al lang van plan eens deze band eens wat beter te gaan beluisteren, maar het is er om de een of andere reden nooit van gekomen. Totdat ik ze enkele maanden geleden op de radio hoorde en ze meermaals op Youtube begon op te zoeken. Dit leidde tot het idee dat het misschien wel handig was om deze single compilatie aan te schaffen om een beter beeld te krijgen van hun oeuvre.

Ik heb het album inmiddels meermaals gehoord en ben positief verrast. De sound van deze heren bevalt me nog een stuk beter dan ik eigenlijk verwacht had. Voorlopige uitschieters zijn Pride (In The Name of Love), Where the Streets Have No Name, Sunday Bloody Sunday, With Or Without You en Stuck in a Moment You Can't Get Out Of. Ook nummers als I Still Haven't.., New Year's Day en One groeien met de luisterbeurt. Eigenlijk staat er geen enkel nummer op dat me niet bevalt; al blijf ik Sweetest Thing een apart geval vinden. Niet ronduit vervelend, maar het valt een beetje buiten de boot.

Toch wel blij dat ik deze cd heb aangeschaft. Uiteraard hoor je deze band wel eens voorbij komen hier of daar. Zo heb ik het nummer One iig al meermaals gehoord, maar het is toch een verschil of je zo'n nummer eens rustig beluistert of dat je hem op de radio in een drukke winkel hoort langskomen. Ook maar eens een regulier studioalbum van deze groep opzoeken. Deze compilatie heeft me daar wel benieuwd naar gemaakt.

Ik kan hier voorlopig makkelijk 4 sterren aan kwijt.

Vienna is misschien wel één van de mooiste nummers die ik ken. Wat een opbouw en wat een sfeer! De rest van deze plaat luistert ook lekker weg, maar fluctueert wel heel erg in de mate waarin het me aanspreekt. Het atypische openingsnummer verdient alle lof en ook Passing Strangers klinkt fijn. Mr. X vond ik daarentegen ronduit verschrikkelijk. Het werkte op mijn zenuwen, maar dan niet op een positieve manier. Wat overblijft is een album dat zeker de moeite waard is om eens te draaien; al is het alleen al vanwege het fenomenale titelnummer dat wat mij betreft nergens anders op de plaat overtroffen wordt.

3,5*