Als er over één band al veel gezegd is, dan is het Coldplay wel. De meningen lopen behoorlijk uiteen. Het gros beweert dat de band na 2008 volledig de mist in is gegaan, een enkeling lees ik juist beweren dat de liefde pas daarna echt tot stand is gekomen en enkele 'gemoedelijke' burgers vinden het eigenlijk allemaal wel gewoon prima.

Waarschijnlijk kom je deze categorieën bij de meeste bands en artiesten wel tegen, maar met name bij Coldplay komen ze altijd mooi naar voren vind ik. Als je alleen al de nieuwste plaat - Music of the Spheres - op deze site opzoekt kom je vrijwel alle bovenstaande opvattingen tegen. Waar sta ik zelf dan? Toen ik in 2008 als 12-jarige voor het eerst wat muziek begon te luisteren, stuitte ik op Viva La Vida. Ik durf eigenlijk wel te beweren dat dat het eerste nummer was (niet alleen van Coldplay maar überhaupt) dat ik écht goed vond. Het had iets unieks; het deed wat met me. En dat was eigenlijk voor het eerst. Pas járen later heb ik het bijbehorende album voor het eerst volledig beluisterd en dat vind ik nog steeds een te gekke plaat. De sfeer op dat album spreekt me nog steeds heel erg aan.

In de loop der jaren heb ik wel nog vaker de hedendaagse radiohits van deze band voorbij horen komen. Sommige vond ik leuk, sommige vond ik vreselijk. Nieuwsgierig naar waar het allemaal mee begon, heb ik toen Parachutes geluisterd; een album waarbij de lofprijzingen haast niet meer te tellen zijn. Maar helaas... Slecht vond ik het zeker niet, maar ik moest na enkele luisterbeurten concluderen dat ik het over het algemeen toch wat saai en zeurderig vond. Nu ik A Rush of Blood to the Head ook heb beluisterd, realiseer ik me dat Coldplay voor mij waarschijnlijk eerder een singlesband is dan een albumband. Van de drie 'categorieën' die ik in de eerste alinea aanhaal, kan ik me dus voorlopig het meest in de laatste vinden.

Wederom: zeker niet slecht! Ik hoor mooie composities en songteksten. Er komt genoeg interessants voorbij, waardoor ik echt geen hekel aan dit album kan hebben. En toch merk ik - net als bij Parachutes - dat de aandacht op een gegeven moment verslapt. Hier gebeurt dat ongeveer bij track 8. Chris Martin heeft een goede stem, maar ik merk wel dat hij me op den duur wat kan gaan tegenstaan als ik er lang naar luister. Dan kom ik weer bij dat 'zeurderige' uit wat ik hierboven ook al noemde. De beste man kan er verder vrij weinig aan doen dat ik daar 'last' van krijg. Zang-technisch doet hij het volgens mij uitstekend, maar het houdt gewoon niet al te lang mijn aandacht vast.

Overigens beviel A Rush of Blood to the Head mij wel wat beter dan het debuut. Daar waar op het eerste album eigenlijk bijna louter Yellow er voor mij uitsprong, kent dit album meerdere hoogtepunten. De twee hits, The Scientist en Clocks, zijn natuurlijk veilige keuzes om als favorieten aan te merken, maar hun status is wat mij betreft dik verdiend. Geweldige singles zijn het! Verder vallen ook Politik, In My Place en Daylight in positieve zin op. Daar staan dus echter ook wel flink wat tracks tegenover die ik eigenlijk meteen na het luisteren weer vergeten ben.

Uitgeluisterd ben ik nog niet. Of tussen de andere albums nog iets zit dat dusdanig veel indruk op me maakt als Viva La Vida weet ik niet, maar dat hoeft ook niet per se. Stiekem had ik gehoopt dat A Rush of Blood to the Head me iets meer zou pakken dan nu het geval is, maar het album mag er zeker zijn.

3,5*

Het nummer Viva La Vida beschouw ik, misschien op Take Back the City van Snow Patrol na, als mijn eerste (bewuste) aanraking met muziek. Ik weet nog dat ik dat nummer in 2008 en 2009 overal om me heen hoorde en dat ik het prachtig vond. In die periode ben ik ook met mijn basisschoolklas naar een voetbalwedstrijd gaan kijken... drie keer raden welk nummer er loeihard in het stadion afgespeeld werd voor aanvang.

Sindsdien ook veel Coldplay-nummers voorbij horen komen waar ik niet veel mee kon, waardoor het waarschijnlijk zo lang geduurd heeft eer ik me aan een volwaardig album van hen gewaagd heb. Uiteindelijk besloten te beginnen bij het album waar het toch wel allemaal mee begon en waarvan ik in ieder geval wist dat me één heel mooi nummer te wachten stond Blijkt dat ik deze Viva La Vida or Death and All His Friends heel fijn vind. Heb het album nu al meerdere malen beluisterd de afgelopen dagen en het is absoluut zo dat de nummers weten te beklijven. Zelfs nummers die in eerste instantie niet zo spectaculair beginnen, ik denk aan 42 en Yes, komen halverwege onverwachts op gang en klinken gewoon lekker. Tekstueel is het voor popmuziek niet altijd bepaald lichte kost, want de liedjes barsten van de Bijbelse verwijzingen waar je op internet de nodige interpretaties over kunt nalezen. Er is duidelijk over nagedacht, maar dat geldt ook voor het instrumentele aspect. Ik heb genoten van mooie pianoarrangementen, gitaarsolo's, baslijnen en het smaakvolle gebruik van strijkers.

Een consistent album met bijna louter hoogtepunten. En hoe mooi is Chinese Sleep Chant wel niet? Zo simpel en 'zweverig', maar absoluut in de positieve zin van het woord. Ook na de grote hit (track 7) wil het album maar niet echt afzwakken. Uiteindelijk denk ik dat ik nog de minste binding voel met Strawberry Swing, maar zelfs die zal ik niet overslaan als ik het album beluister. Bovendien maakt de climax die na dat nummer volgt dit ruimschoots goed. Niets dan lof voor dit album! Of de andere albums van de heren me even goed gaan bevallen betwijfel ik, maar dat zien we dan wel weer. Ik laat me graag verrassen... en anders is er altijd nog dit prachtalbum.

4,5*

Toen ik drie jaar geleden A Rush of Blood to the Head beluisterd had, werd X&Y me zowel aanbevolen als afgeraden op deze site. Afgaande op mijn bericht bij dat album dacht de één dat dit album me juist zou liggen en de ander het tegenovergestelde. Zelf zag ik een beetje op tegen de tijdsduur, waardoor ik waarschijnlijk even gewacht heb. Dát en het feit dat ik de afgelopen jaren door een studie en bijna fulltimebaan überhaupt niet veel albums geluisterd heb.

Eigenlijk zou je mijn mening bij A Rush of Blood bijna letterlijk kunnen kopiëren en hier neer kunnen zetten. Net als dat album bevat X&Y momenten waarop ik de band geweldig vind en momenten waar ik bijna geneigd ben iets anders te gaan doen. Vrij uiteenlopend dus. Tot en met track 7 vind ik eigenlijk alles goed, maar daarna bereikte ik weer het punt dat de sound me wat gaat tegenstaan. Ik denk dat The Hardest Part misschien wel mijn favoriete nummer van de plaat is, dus daar is sprake van een opleving, maar verder kabbelt het voort in die tweede helft. Maar niet vergeten: dan heb ik natuurlijk al best een behoorlijk aantal nummers gehad waar ik gewoon met plezier naar geluisterd heb.

Daardoor kan ik gemakkelijk concluderen dat Coldplay hier weer een vermakelijk album mee heeft afgeleverd destijds, maar het 'wow gevoel' heb ik dat nu toe alleen bij Viva La Vida gehad. Prima natuurlijk, want ik heb ook nog geen onvoldoende hoeven uit te delen, dus het is gewoon iets meer een singlesband voor mij. Nu ben ik aanbeland bij Mylo Xyloto en alles wat daarna komt. Benieuwd of ik er na een paar van die albums nog steeds zo over denk, want als ik het goed lees, gaat de band daar nog meer de pop-kant op.

3,5*