menu

Hier kun je zien welke berichten Bruce Almighty als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Amy Macdonald - This Is the Life (2007)

4,0
Ik had een groot deel van het album al eens gehoord, want ik kende meer nummers dan ik vooraf verwacht had.

Maar wat is dit een prachtig album! Mr. Rock & Roll en de titeltrack zijn in de loop van de jaren op de radio natuurlijk grijsgedraaid, maar zijn mij wel altijd blijven bekoren. Het blijkt echter dat alle andere nummers op het album niet echt onderdoen voor deze twee grote hits. Als ik een punt van kritiek moet aanhalen, dan zou ik enkel kunnen bedenken dat het inderdaad soms wat eenzijdig klinkt. Maar echt erg is dat uiteindelijk niet, want Amy heeft een erg aangename stem. De songteksten zijn tevens erg leuk geschreven en zijn inhoudelijk divers. Alle liedjes zijn voorzien van prettige, kalmerende melodieën. Favorieten zijn onder meer Let's Start a Band, L.A., Footballer's Wife (een nummer waar ik met een glimlach naar geluisterd heb wegens de herkenbare kritiek) en Poison Prince, maar het ligt allemaal ontzettend dicht bij elkaar.

Een debuutalbum om trots op te zijn. Ik heb eigenlijk niks meer van haar gehoord wat na dit album komt (niet bewust althans), dus ik weet niet in hoeverre haar sound veranderd is, maar dit smaakt wel naar meer.

Voor nu dik vier sterren. Zou best nog hoger kunnen worden na meerdere luisterbeurten.

Bastille - Bad Blood (2013)

3,0
Ook maar eens beluisterd n.a.v. de singles die bij me in de smaak vielen. Bastille is toch wel een gevestigde naam geworden inmiddels. Ze hebben nu al meermaals op Pinkpop gestaan en ik zag ze dit jaar ook weer op het affiche van Glastonbury pronken. Wat dit debuutalbum betreft vind ik het nummer Laura Palmer het hoogtepunt: een leuke bedachte Twin Peaks-verwijzing en ook mooi hoe de muziek en songtekst daar samenkomen (de hartslag in de drums). Ook Pompeii, Things We Lost in the Fire en de titeltrack zijn prima popnummers.

De rest van het album is zeker niet slecht, maar het weet niet echt te beklijven. Ik miste in meerdere nummers een climax of echt pakkende melodielijn en, ondanks dat ik niet per se iets tegen 'oh-oh's' heb, worden ze hier wel opvallend veelvuldig ingezet en lijken ze niet altijd veel meerwaarde te hebben. Ik heb me niet geïrriteerd tijdens het luisteren, maar had stiekem wel op iets meer gehoopt. Maar goed, met vier echt sterke nummers en aardige tussendoortjes als Oblivion en Weight of Living, Pt. II kan ik hier wel gemakkelijk een voldoende aan kwijt.

3*

Brandon Flowers - Flamingo (2010)

3,5
Brandon Flowers' Flamingo..

Toen ik hoorde dat The Killers een tijdje uit elkaar gingen, vond ik dat jammer aangezien ze mijn favoriete band zijn. Dus ik moest het, het komende jaar gaan doen met de afgelopen 4 albums (als je Sawdust meetelt) en een live DVD van The Royal Albert Hall. Totdat Brandon solo ging..

En toen verscheen al gelijk Crossfire, een prachtig nummer vond ik waar ik stiekem in mijn achterhoofd dacht: stond deze maar op Day & Age. De rest van het album had ik nog niet gehoord, maar gelukkig was ik 3 dagen geleden jarig en heb ik vandaag het complete album beluisterd..

En eigenlijk valt het ergens een beetje tegen, en aan de andere kant ook wel mee. Ik vind, of het nou The Killers, of Flowers alleen is nooit saai. En ook hier stond geen enkel nummer op wat me echt verveelde, wel enkelen die ik wat minder vond.. Jilted Lovers & Broken Hearts vind ik na Crossfire wel de leukste maar ook Hard Enough, Only the Young en Swallow It vond ik erg lekker klinken.

Wel maar goed dat dit inderdaad geen The Killers album werd, want daar zijn de liedjes nog echt wat te min voor. Wel kwam Ronnie Vannucci (drummer van The Killers) nog even spelen voor Playing With Fire, al vond ik dit helaas niet het beste liedje.

Aardig leuk plaatje, maar geen top album.
Voor nu geef ik een 3,5* maar misschien na meerdere luisterbeuren komt hij nog op 4*. En nu weer uitkijken naar waarschijnlijk een geweldige nieuwe plaat van Brandon met de rest van The Killers.

Brandon Flowers - The Desired Effect (2015)

4,0
Ik heb het album nu drie keer beluisterd. Het is een leuk en vlot popalbum geworden.

Mijns inziens wat meer 'solo' dan Flamingo, zoals ik ook al eerder aangaf te vermoeden; afgaande op de singles. Flamingo vind ik nog steeds wel een goede plaat, maar bij de helft van de tracks heb ik de indruk dat het gemakkelijk op een album van The Killers had gepast (o.a. nummers als Welcome to Fabulous Las Vegas, Crossfire en Jilted Lovers and Broken Hearts gaven mij die indruk). Bij The Desired Effect heb ik dit gevoel nergens. Het is echt alleen Brandon Flowers.

Een nummer als Still Want You, dat Brandon in eerste instantie voor zijn band had geschreven, komt nu waarschijnlijk ook veel beter tot zijn recht. Verder vind ik Dreams Come True, Can't Deny My Love, Lonely Town en Diggin' Up The Heart ook erg mooie nummers. Er staat eigenlijk geen enkel liedje op dat ik niet goed of vervelend vind. Ik vind het ook moeilijk om te beslissen wat nu mijn favoriet is van dit album. Brandon blijft een sterk songwriter en de nummers lijken gewoon in hun totaliteit te kloppen. Dit is zeker een plaat waar ik komende zomer nog vaak naar zal luisteren.

Voor nu kan ik er gemakkelijk 4* aan kwijt, al denk ik dat het in de toekomst nog wel wat meer kan worden.

Bruce Springsteen - Born in the U.S.A. (1984)

4,5
Mijn eerste album van The Boss. Bruce Springsteen zal ik mij altijd blijven herinneren als een van de favoriete artiesten van mijn moeder, maar het werk dat ik zelf al van hem ken heeft mij ook al zolang als ik me kan herinneren weten te bekoren. Het werd tijd om eens wat meer van deze man te beluisteren.

Ik heb het album op tijd van twee dagen al drie maal beluisterd en dat is toch wel een goed teken. Singles Born in the U.S.A., I'm on Fire en Dancing in the Dark kende ik al en die staan ook nog steeds als een huis, maar ik zou ze toch niet als mijn favorieten willen bestempelen. Die eer gaat uit naar nummers als Bobby Jean, Glory Days en My Hometown, al mag gezegd worden dat ik tijdens het beluisteren geen enkel nummer neig over te slaan. Ik vind ze stuk voor stuk erg prettig. Instrumentaal steken de nummers uitstekend in elkaar, maar waar ik met name van houd is Springsteen's schrijfstijl in zijn songteksten. Ik zag elders al de term 'verhalend' vallen en dat is precies de benaming waar ik tijdens het luisteren ook aan dacht. Heel mooi! Bij vrijwel ieder nummer op het album (misschien op de singles na) speelt een kleine film in mijn hoofd af, hetgeen zeker niet gebruikelijk is.

Born in the U.S.A. is een album dat ik met een gerust hart in de toekomst vaker kan opzetten. Reken maar dat albums als The River en Born to Run nu nog meer mijn interesse hebben gekregen.

4,5*

Bruce Springsteen - Born to Run (1975)

4,0
geplaatst:
Het album Born in the U.S.A. deed mij, als ik heel eerlijk ben, iets meer. Dat zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn. Het betekent overigens ook geenszins dat ik Born to Run een tegenvaller vond.

De verhalende songteksten zijn wat ik met name waardeer aan Bruce Springsteen. Natuurlijk doet de band prachtige dingen, maar ik vind het altijd bijzonder als de nummers van Bruce er bij mij voor zorgen dat ik wordt meegenomen in een korte film. Ook op dit album gebeurt dit moeiteloos, al moet ik zeggen dat ik vind dat drie nummers er echt duidelijk uit springen. Ik heb het dan over Thunder Road (al klinkt 'ie in liveopnames die ik gehoord heb nóg een stuk beter), titeltrack Born to Run en het al door velen voor mij geprezen Jungleland. Ik kom zelden een nummer met een duur van 10 minuten tegen dat me daadwerkelijk van de eerste tot en met de laatste minuut moeiteloos geboeid houdt, maar Jungleland lukt het. Een prachtige afsluiter van de plaat en tevens een nummer dat heel gauw vertrouwd voelt.

Een ander opvallend leuk nummer vind ik Backstreets. Alle andere nummers luisteren ook lekker weg, maar beklijven doen ze ook nog niet echt na een aantal luisterbeurten. Vandaar dat ik momenteel niet op een hogere score uitkom. Desalniettemin is het niet heel vreemd dat deze plaat een doorbraak betekende voor The Boss. Ik luister er met plezier naar en weet zeker dat dit album nog vaker voorbij zal komen in de toekomst.

4*

Coldplay - Viva La Vida or Death and All His Friends (2008)

Alternatieve titel: Viva La Vida

4,5
Het nummer Viva La Vida beschouw ik, misschien op Take Back the City van Snow Patrol na, als mijn eerste (bewuste) aanraking met muziek. Ik weet nog dat ik dat nummer in 2008 en 2009 overal om me heen hoorde en dat ik het prachtig vond. In die periode ben ik ook met mijn basisschoolklas naar een voetbalwedstrijd gaan kijken... drie keer raden welk nummer er loeihard in het stadion afgespeeld werd voor aanvang.

Sindsdien ook veel Coldplay-nummers voorbij horen komen waar ik niet veel mee kon, waardoor het waarschijnlijk zo lang geduurd heeft eer ik me aan een volwaardig album van hen gewaagd heb. Uiteindelijk besloten te beginnen bij het album waar het toch wel allemaal mee begon en waarvan ik in ieder geval wist dat me één heel mooi nummer te wachten stond Blijkt dat ik deze Viva La Vida or Death and All His Friends heel fijn vind. Heb het album nu al meerdere malen beluisterd de afgelopen dagen en het is absoluut zo dat de nummers weten te beklijven. Zelfs nummers die in eerste instantie niet zo spectaculair beginnen, ik denk aan 42 en Yes, komen halverwege onverwachts op gang en klinken gewoon lekker. Tekstueel is het voor popmuziek niet altijd bepaald lichte kost, want de liedjes barsten van de Bijbelse verwijzingen waar je op internet de nodige interpretaties over kunt nalezen. Er is duidelijk over nagedacht, maar dat geldt ook voor het instrumentele aspect. Ik heb genoten van mooie pianoarrangementen, gitaarsolo's, baslijnen en het smaakvolle gebruik van strijkers.

Een consistent album met bijna louter hoogtepunten. En hoe mooi is Chinese Sleep Chant wel niet? Zo simpel en 'zweverig', maar absoluut in de positieve zin van het woord. Ook na de grote hit (track 7) wil het album maar niet echt afzwakken. Uiteindelijk denk ik dat ik nog de minste binding voel met Strawberry Swing, maar zelfs die zal ik niet overslaan als ik het album beluister. Bovendien maakt de climax die na dat nummer volgt dit ruimschoots goed. Niets dan lof voor dit album! Of de andere albums van de heren me even goed gaan bevallen betwijfel ik, maar dat zien we dan wel weer. Ik laat me graag verrassen... en anders is er altijd nog dit prachtalbum.

4,5*

Douwe Bob - The Shape I'm In (2018)

4,0
Natuurlijk kende ik Douwe Bob nog van zijn deelname aan het Songfestival in 2016. Ik vond dat hij dat destijds verdienstelijk deed en Slow Down was een fijn nummer. Na het horen van het aanstekelijke Consider, een nummer dat wat mij betreft kan doorgaan voor het perfecte 'feelgood nummer', maar eens besloten een heel album van hem te luisteren.

Ik heb het album twee keer volledig beluisterd en vind het een erg aangename zit. Ondanks dat het album zeker uitschieters heeft, wil het nergens echt inzakken. Nummers als Out on the Road, Let You Go en afsluiter I'll Be Here zijn liedjes die niet meteen willen beklijven, maar zijn toch allerminst vervelend te noemen wanneer ik ze hoor langskomen. Mijn absolute favorieten zijn het schitterende I Do en (nog steeds) Consider, maar ook Shine, The Shape I'm In, Make Believe en Velvet Generation zijn nummers die ik nog wel eens vaker tussendoor zal draaien. Het klinkt allemaal heel lekker. Ook zo'n synthesizer op bijvoorbeeld Shine past gewoon heel goed bij dat nummer.

Ik twijfelde even tussen twee cijfers, omdat er nergens écht een 'wow-moment' voorbij komt, maar ik geef het album het voordeel van die twijfel vanwege de afwezigheid van een vervelend nummer. De nummers liggen vaak nogal in het verlengde van elkaar, maar dat zorgt er tegelijkertijd wel voor dat het daadwerkelijk aanvoelt als een album en niet als een verzameling bijeengeraapte nummers. Ik houd wel van de sound van Douwe. Hij heeft een erg aangename stem. Mogelijk dat ik zijn eerdere werk in de toekomst ook eens opzoek.

4*

Handsome Poets - 2015 (2015)

2,5
Handsome Poets vind ik een leuke band, maar op dit derde album klinken ze wel wat ongeïnspireerd. Het debuutalbum is fris en 'knalt', de opvolger vond ik een stuk wisselvalliger, maar was door enkele sterke nummers alsnog een prima voortzetting. Deze '2015' lijkt echter onder tijdsdruk te zijn gemaakt. Synthesizers hebben altijd hun sound gedomineerd, maar hier lijkt enigszins sprake van overkill. Gitaarwerk komt nauwelijks nog aan bod.

Bovendien sluit ik me aan bij bovenstaande reactie: de zang lijkt vreemd genoeg een stuk minder dan op de vorige albums. Het zit niet helemaal lekker in de mix of zo, want het ligt er heel dik bovenop en de uitspraak is niet altijd consequent: dan weer Brits Engels, dan weer Amerikaans. Deze band heeft volgens mij ook nooit de intentie gehad sterk doordachte teksten te schrijven, en dat is prima, maar hier valt het allemaal wel erg veel in de herhaling en is het erg simpel. Daardoor komen hun pogingen tot het maken van enkele ballads ook niet helemaal uit de verf. Zelfs een overduidelijk op de hitlijst mikkende single als Stardust is door het vele 'we are in' vrij vervelend.

Ik zal positief eindigen: Wildside is een erg fijn (en zo te horen met plezier gemaakt) popnummer. Behoort wat mij betreft tot de hoogtepunten uit hun catalogus. Daarnaast geloof ik best dat enkele nummers van het album, waaronder Light Up the Sky en Embrace, geschikt zijn voor de setlist, ondanks dat ik de studioversie niet gauw zelf nog eens zal opzetten. Live hebben de heren volgens mij ook nog niks aan enthousiasme ingeboet, dus dat zit helemaal goed. Een lichte tegenvaller dit, maar ik hoop evengoed van harte dat ze nog eens een nieuw album maken, want hun EP uit 2018 haalt naar mijn mening met gemak weer het niveau van Sky on Fire.

2,5*

Imagine Dragons - Night Visions (2012)

3,0
geplaatst:
Vond in 2012 de nummers Demons en On Top of the World best aardige singles. Ik haakte echter af bij Radioactive: een nummer dat ik eigenlijk maar vier minuten lang vervelende herrie vond. Daardoor de complete plaat niet eerder opgezet, ook omdat deze band later nummers zal uitbrengen (Thunder, Believer) waar ik helemaal niks mee kan. Toch maar eens deze Night Visions geprobeerd, nadat ik Radioactive iets meer ben gaan waarderen na het accurate gebruik van dat nummer in de tv-serie The 100.

Een twijfelachtige opener blijft het wel. Ik snap dat het een bewuste keuze was om het zo te laten klinken, maar ronduit prettig om naar te luisteren vind ik het niet. Gelukkig herpakt de plaat zich daarna wel want tot en met track 8 blijft het allemaal heel vermakelijk met hier en daar een hoogtepuntje (buiten de twee singles vond ik ook It's Time en Amsterdam best goed). Bij Bleeding Out begin ik een beetje last te krijgen van waar ik bij veel van dit soort bandjes last van heb: het duurt net iets te lang om spannend te blijven. Met het debuut van Bastille had ik bijvoorbeeld precies hetzelfde. De laatste drie nummers was het dan ook toch langzaam een beetje zitten wachten tot de plaat afgelopen zou zijn. Het mag gezegd worden dat de hekkensluiter, Nothing Left to Say / Rocks, op zich wel een aardig nummer is, maar ook hier geldt: het duurt me net wat te lang.

Wat ik wel sterk vind is dat de band er vrij lang, drie jaar meen ik gelezen te hebben, over gedaan heeft om de nummers van dit album bij elkaar te krijgen. Je krijgt daardoor best een divers album voorgeschoteld qua sfeer: dan weer vrij opgewerkt, dan weer een stuk duisterder. Geen vervelende zit, maar ik zal niet gauw nog eens het album compleet draaien. Het zijn eerder individuele nummers die ik dan nog eens zou opzetten. Niet hoogstaand, maar een slechte eerste indruk maakt Imagine Dragons hier in ieder geval ook niet.

3*

Joe Jackson - Look Sharp! (1979)

5,0
geplaatst:
Dit album staat de afgelopen week bij mij op herhaling. Enerzijds heel toegankelijk en vlotjes en anderzijds steekt het heel vernuftig in elkaar en blijf je telkens nieuwe zaken ontdekken. Er gebeurt in ieder geval genoeg op zowel instrumentaal als tekstueel gebied. Het fantastische werk op de basgitaar van Graham Maby is voor mij een ware inspiratie en de teksten van Joe zijn ook oprecht leuk. Ik betrap me er vaker op dat ik er met een glimlach naar zit te luisteren.

Ook geschikt voor meerdere stemmingen. Dit luistert door het hoge tempo heel lekker weg als je vrolijk bent, maar kan door het focussen op de lyrics ook voelen als een uitlaatklep. 'Sunday Papers', 'Is She Really Going Out with Him?' en '(Do the) Instant Mash' krijgen voorlopig een vinkje, maar er staat geen enkel nummer op dat ik zou overslaan. Het voelt als een sterk geheel en ik weet zeker dat ik deze plaat nog lang niet zat ben. Ik deel 'm niet gauw uit, maar als de hoogste score hier nog niet op zijn plaats is, dan weet ik het ook niet meer.

5*

Keane - Night Train (2010)

3,0
Ik ben het grotendeels eens met bovenstaand verhaal. Ik was in eerste instantie van plan deze te skippen, maar toen ik zag dat één nummer hun Best Of gehaald heeft, kreeg ik toch wel het vermoeden dat Night Train wel iets meer is dan een zoethoudertje. Het begint nog vrij veelbelovend, maar na het alleraardigste 'Back in Time' volgt het ene niemendalletje na het andere. Het weet totaal niet te beklijven en klinkt geregeld totaal niet als Keane. Mijn waardering voor Strangeland zou hierna haast alleen maar nóg hoger worden.

Toch weet deze EP zich kort voor het einde nog wat te herpakken, want de laatste twee nummers zijn leuk. K'Naan had voor mij niet gehoeven, maar hij verdwijnt door de leuke melodie gelukkig wat meer naar de achtergrond op 'Looking Back'. Het is al vaak voor mij gezegd, maar ik ben het er ook helemaal mee eens: 'My Shadow' is op en top Keane. Had zo op een album kunnen staan, dus ook terecht dat die op de verzamelaar uit 2013 is beland. Ander voordeel: Night Train duurt maar een half uurtje, dus je kunt je hier moeilijk een buil aan vallen. Ik zal 'm - door het nietszeggende middenstuk - niet gauw nog eens opzetten, maar doordat er toch enkele leuke nummers uit zijn voortgebracht, voelt deze EP niet overbodig.

3*

Keane - Strangeland (2012)

4,5
Voor mij de beste plaat van Keane sinds het debuut. Nu heb ik Under the Iron Sea ook hoog zitten en zelfs Perfect Symmetry (naar mijn mening de minste van het stel) vond ik lekker wegluisteren, maar beide albums hadden gemeen dat ik de kwaliteit van de nummers niet altijd even dicht bij elkaar vond liggen; iets dat ze op Hopes and Fears grotendeels wél voor elkaar wisten te krijgen.

Strangeland vind ik waarschijnlijk nog altijd wat minder dan Hopes and Fears, maar het scheelt niet veel. Dit album voelt daadwerkelijk als een album doordat de nummers goed in elkaar overlopen en qua thema's overeenkomen. Tijdens het luisteren moet ik telkens denken aan een klein stadje vlakbij zee. Dat komt waarschijnlijk door nummers als Sovereign Light Café (inclusief videoclip), Neon River en Sea Fog. Heeft verder weinig met de kwaliteit van de plaat te maken, maar het is wel fijn dat het album een soort sfeer op me weet over te brengen. Volgens mij het perfecte album om te luisteren tijdens een strandwandeling.

Tekstueel is het niet altijd even luchtig. Je hoort veel leed, met name op een prachtig nummer als Watch How You Go. Daar speelt Keane heel klein, terwijl ze op nummers als Silenced By the Night, Disconnected en On the Road juist heel erg uitpakken. Wat ze ook doen: ze klinken gewoon goed. Tom Chaplin zingt fantastisch (onnavolgbaar zelfs) en ook de andere drie bandleden krijgen alle ruimte om van zich te laten horen, waarbij met name het mooie pianowerk van Tim Rice-Oxley telkens weer opvalt. Het enige nummer van Strangeland waar ik momenteel nog niet veel mee kan is Black Rain. Even dacht ik dat met dat nummer de vrije val werd ingezet, maar niets blijkt minder waar, want met Neon River weten de heren zich weer moeiteloos te herpakken en mijn aandacht tot en met het einde vast te houden. Sea Fog is tevens een erg goede, ietwat onheilspellende afsluiter. Vaak heeft deze band niet veel meer nodig dan de stem van Chaplin en een fijn pianoarrangement om binnen te komen.

Ik vind het lastig om de beste nummers aan te wijzen, omdat het qua niveau dicht bij elkaar ligt en ieder nummer wel weer iets anders heeft dat het mooi maakt. Ik lees toch veelal dat Strangeland als een teleurstelling ervaren werd, maar naar mijn mening is het een prachtalbum. Ik voel absoluut een klik met deze nummers en weet zeker dat ik het album nog vaak met plezier zal beluisteren. Benieuwd of het met hun nieuwste creatie, Cause and Effect, opnieuw raak zal zijn.

4,5*

Keane - Under the Iron Sea (2006)

4,0
Na de eerste luisterbeurt had ik zo mijn twijfels. Ik vond het debuutalbum van Keane, Hopes and Fears, veel sterker. Dat album wist immers meteen te beklijven. Nu, enkele luisterbeurten later, geniet Hopes and Fears nog altijd de voorkeur, maar het verschil in waardering is aanzienlijk kleiner geworden.

Under the Iron Sea heeft met name een andere toon waar ik even aan moest wennen. Naast het feit dat het bij vlagen elektronischer klinkt, blijkt dit album zwaardere thema's (waaronder oorlog, negatieve kritiek van de pers en vriendschap die op de proef wordt gesteld) aan te snijden, waardoor het bij vlagen wat minder opzwepend klinkt. Niet dat Hopes and Fears alleen maar een blije boel is natuurlijk, maar ik proef op dit tweede album wel wat meer ongenoegen in de songteksten.

Het album bevat popnummers die qua refreinen net zo goed zijn als de singles van het vorige album. Is It Any Wonder? (waarbij ik Achtung Baby flashbacks krijg), A Bad Dream en Crystal Ball zijn daar goede voorbeelden van. Ook Nothing in My Way, Leaving So Soon? en Put It Behind doen het goed. Een van mijn favoriete nummers is echter The Frog Prince. Dat is naar mijn mening een prachtige afsluiter, die zowel muzikaal als tekstueel goed in elkaar steekt. En wat valt de prachtige zang van Tom Chaplin daar op! Nummers als Atlantic, Hamburg Song en Broken Toy zal ik niet gauw afzonderlijk draaien, maar ze zijn niet slecht en binnen dit album hebben ze absoluut hun plaats.

Erg fijne plaat dus weer van deze mannen. Klaarblijkelijk een groeialbum, want ik vind het per luisterbeurt mooier worden. Het zou dus zomaar kunnen dat ik mijn score in de toekomst nog zal moeten aanpassen.

Voor nu alvast 4*

Keuning - Prismism (2019)

3,0
geplaatst:
Aardig debuut van Dave Keuning, de gitarist van The Killers. Het album begint lekker met het nummer Boat Accident. Vervolgens wordt al snel duidelijk dat Dave niet de beste zanger is, want het klinkt over de gehele linie wat vlakjes en veel van hetzelfde. Het klinkt haast alsof de vocalen in één keer zijn opgenomen. Daardoor krijg je vanzelfsprekend dat veel nummers op elkaar gaan lijken en meer dan de helft het ene oor in en het andere oor weer uit gaat.

Gelukkig hoor je wel dat Keuning inmiddels een muzikant met de nodige ervaring geworden is. Ondanks dat het soms wat repetitief is, steekt het muzikaal wel leuk in elkaar. Ik merkte in ieder geval dat ik bij vlagen meer op de muziek lette dan op de zang. Het titelnummer is tergend lang en het gebruik van de auto-tune vind ik afgrijselijk, maar gelukkig wordt dit nummer opgevolgd door twee van de leukste songs op het album: Restless Legs en Pretty Faithful. Lekkere poprock die bij vlagen wat aan The Killers doet denken. Prismism is geen memorabel album en ik kan me niet voorstellen dat ik de plaat als geheel nog vaak zal luisteren, maar toch vond ik het niet onaardig. Bovendien bewijst het wel dat Keuning van belang is voor het Killers-geluid. Ik durf zelfs te zeggen dat ik hier wat meer echo's van Hot Fuss in hoor dan de meest recente Killers-release, Wonderful Wonderful.

Mark Stoermer - Another Life (2012)

3,0
Aardig, maar wel heel apart solo-project van Mark Stoermer; de bassist van The Killers. Het album is over het algemeen toch niet helemaal geslaagd bij mij, want er zitten een aantal tracks op die ik wat saai en langdradig vond. In de band vind ik dat Mark beter past dan alleen. Ik blijf uitkijken naar Battle Born.

Starship - Knee Deep in the Hoopla (1985)

3,0
geplaatst:
Ach, niks bijzonders, maar ik heb hier geen hekel aan. Het verbaast mij enigszins dat We Built This City zo vaak opduikt als meest gehate nummer aller tijden in diverse lijsten. Als 'ie op de radio voorbijkomt zal ik niet gauw de volumeknop omhoog draaien, maar ik zal evenmin van station wisselen. Gewoon een vermakelijk nummer, al vink ik 'm niet aan als favoriete track. Die eer gaat uit naar Sara en Before I Go.

Het is hartstikke zoet en rechttoe rechtaan, maar ik kan me daar in dit geval niet aan storen. Nu heb ik sowieso wel een beetje een zwak voor 80s pop, maar ik heb mij überhaupt niet geërgerd tijdens het luisteren naar deze plaat. Beklijven doet het merendeel ook niet hoor, maar ik kan dit zonder problemen uitzitten. Ergens is dit wel, net als bijvoorbeeld Heartbeat City van The Cars (hoewel die wel een tandje beter is), een pure zomerplaat.

3*

The Killers - (RED) Christmas EP (2011)

4,5
Inderdaad, zoals ik

Ben al lang groot fan van de band en ik kijk dan ook altijd met smart uit naar hun nieuwe projecten. Het duurt misschien af en toe wat langer voor een album uit is, ik mag er wel van uit gaan dat er ieder jaar een kerstsingle verschijnt. En dan ook nog voor een goed doel!

Ik vind vrijwel alle nummers erg leuk. A Great Big Sled is een gezellig nummer. Don't Shoot Me Santa een beetje een vreemde, maar wel eentje met een leuke stijl. Ook een leuke clip erbij gemaakt. Joseph, Better You Than Me vind ik niet op alle momenten even leuk en misschien wat aan de lange kant maar verder wel een erg mooie plaat. ¡Happy Birthday Guadalupe! vond ik toen hij uitkwam gelijk de minste van allen. Maar na wat herluister-beurten kan ik hem veel beter waarderen. Maar ik vind hem waarschijnlijk wel nog de minste van allemaal. En dan de laatste twee.. Erg leuke nummers. Boots duurt lang, maar dat geeft niks. Het is een prachtig nummer en met (kerst)gevoel gemaakt en verveelt niet naar mijn mening. En de nieuweling The Cowboy's Christmas Ball is een grote blije boel. Erg leuke video en country-achtig liedje voor kerst.

Ik vind ze erg leuk allemaal dus. Niet echt een die ik vervelend vindt. Ik vind het de leukere nummers om te luisteren rond de kerst-tijd na de populaire klassiekers die we allemaal (te) vaak horen dan. Erg originele nummers.. En juist daarom erg goed!

4,5*

The Killers - Battle Born (2012)

4,5
Ontzettend uitgekeken naar dit nieuwe album van The Killers. Zij zijn mijn favoriete band sinds 'Human' uitkwam op hun vorige album. Al snel daarna volgde 'Spaceman', die direct een andere favoriet werd. Daarna uiteraard ook hun oudere werk beluisterd en gezien en ook dat vond ik de moeite waard. Ik heb eigenlijk niet echt een nummer van hen gehoord dat ik verschrikkelijk slecht vond en het merendeel is imo gewoon erg prettig om naar te luisteren. Het solo-album van Flowers vond ik ook wel leuk, maar niet zo goed als The Killers.

Toen ik hier de eerste reacties zag binnenkomen vreesde ik voor het ergste: een enorme flop. En dat terwijl ik de trailers die de band uitbracht op hun Youtube kanaal nog best veelbelovend uit zag zien. Toch maar even afgewacht totdat ik het album zelf volledig gehoord had. De opener van het album is geweldig: Flesh and Bone is een fantastische plaat, die wat mij betreft best 2e of 3e single mag worden. Zowel de zang van Flowers als de instrumentale kracht van The Killers komt goed naar voren. Dan volgt de eerste single: Runaways. Een erg leuk nummer wat mij betreft, begint vrij rustig en loopt uit naar een erg sterke finale. Deze twee tracks doen echt wat meer herinneren aan de oudere rock-tracks van The Killers.

Daarna remt de power van het album af. The Way It Was is een mooi nummer, het refrein is erg leuk maar ik snap wel dat vanaf dit punt ook mensen teleurgesteld raakten, omdat het wat meer van hetzelfde is en iets 'softer' dan de voorgangers. Dan krijgen we, wat mij betreft, het minste nummer van het album. Gelukkig is het ook niet rampzalig, maar de zin ''Don't want your picture on my cell phone'' voelt wel erg slap naast lines als ''I've got soul, but I'm not a soldier'' of ''Are we Human, or are we Dancer?'' (om er maar even een paar te noemen - er zitten er ook echt wel in dit album). Verder loopt Here with Me ook enigszins traag. Het zou best kunnen dat ik het nog beter ga waarderen, maar dat zit er nu nog niet in. Gelukkig herpakt het album zich meteen weer met het leuke A Matter of Time en het zelfs sterke Deadlines and Commitments. Miss Atomic Bomb is leuk, maar zoals al eerder is gezegd, mist deze een soort 'finale'. Er had wat meer uitgehaald kunnen worden, maar verder is het opzicht wel een leuk nummer. The Rising Tide voelt aan als een 'oud' nummer, niet zozeer 'oud' in de zin van The Killers van vroeger, maar het heeft een soort jaren '80 sfeertje. Best een aangename plaat. Heart of a Girl is een erg rustige plaat, niet slecht, maar ook niet echt een uitspringer. From Here On Out is een leuk nummer, maar wel een met een erg aparte stijl. Ook een beetje kort voor een nummer van The Killers, maar dat is verder niet zo'n probleem. Net als bij de vorige track - leuk, maar niet speciaal. Be Still is een prachtig ingetogen nummer wat mij betreft. Erg mooi gezongen door Flowers, eentje die ik graag live wil horen. En dan een prachtige afsluiter: Battle Born. Eentje die goed doet herinneren aan de 'oudere' Killers en ook wel een beetje aansluit bij de eerste twee nummers.

Ik heb de versie die ook de bonus-tracks bevat. En deze zijn uitermate genietbaar. Zowel Carry Me Home als Prize Fighter zijn beide de moeite waard. De remix van Flesh and Bone is ook wel leuk.

Gelukkig ben ik allerminst teleurgesteld in dit nieuwe album van de band. Ik ben, zoals ik al eerder zei, groot fan van al hun vorige werk. Ook, en zelfs vooral Day & Age. Battle Born is wat dat betreft een compleet ander album. Sommige invloeden zijn wel terug te horen, maar toch lijkt de band meer terug te neigen naar Sam's Town. Weliswaar iets softer misschien, maar toch erg goed wat mij betreft!

Na de 3e luisterbeurt stijgt het cijfer naar 4,5*.

The Killers - Hot Fuss (2004)

5,0
Ik had nog nooit van The Killers gehoord, totdat ik ooit een keer op de radio ''Human'' hoorde.. Ik was gelijk verkocht aan het nummer, en luisterde het bijna iedere dag op Youtube. Toen ik het album van dat nummer, genaamd : ''Day and Age'' ging opzoeken op Musicmeter, zag ik bij statistieken dat het nummer ''Spaceman'' nog hoger stond gewaardeerd.. Deze viel ook bij mij in de smaak, daarna volgde ook nummers, maar dit maal van het album ''Hot Fuss'' : ''Mr. Brightside, ''Somebody Told Me'', ''All These Things That I've Done''. Nou goed.. Na élk nummer van hun nieuwste album te hebben geluisterd. Heb ik ook hun eerste album (deze dus) een volledige luisterbeurt gegeven. Ik vond het meteen al te gek.. Ook een paar nummers wat ik niet op Youtube had gehoord vielen bij mij erg in de smaak.. Zoals ''Smile Like You Mean It'', ''Glamourus Indie Rock and Roll'' en ''Jenny Was a Friend of Mine''. De Rock-deuntjes waren erg leuk, en klinken erg lekker. Maar ook de Live-optredens vind ik erg goed van hen.. Zo bekeek ik laatst hun optredens bij Pinkpop en Hard Rock Calling en dit klonk erg goed. Waarom ik nou een fan ben geworden van The Killers.. Ik vind geen enkel nummer slecht van hen. Natuurlijk is de een wat minder als de ander, maar toch.. Ik kan me ook goed voorstellen dat mensen hier niet zo van houden, je moet immers hun stijl leuk vinden. Ik heb me echt reusachtig vermaakt met dit album, hij stond al op een plaats in mijn top 10 maar hij heeft de nummer 1 weten te bereiken. Top album! 5,0*.

The Killers - Live from the Royal Albert Hall (2009)

5,0
Had ik hier nog geen bericht bij geplaatst? Zo te zien nog bij geen enkel The Killers album, opna Hot Fuss dan.

Live from the Royal Albert Hall vind ik werkelijk waar waanzinig. Alle mooie nummers van de groep komen voorbij. Een super sterke opening met Human en de rest bouwt zich in een mooie volgorde op. Ik genoot bij de versies van A Dustland Fairytale, Spaceman, Bling, All These Things That I've Done en (natuurlijk..) When You Were Young. Een genot van begin tot eind. Ik ben dan wel fan van ze en vindt ze altijd goed klinken live (wellicht soms wat minder dan de andere keer). Maar dit is echt by far het beste wat ik gehoord heb.



5*

The Killers - Sam's Town (2006)

5,0
Na een geweldig debuut gaan The Killers verder met Sam's Town. Ik heb het allemaal in een heel andere volgorde gehoord (begon met Day & Age - Sam's Town - Hot Fuss - Sawdust), als fan hoorde ik dus deze als tweede. Ook hier is het een sterk album met alleen maar goede nummers in mijn ogen. When You Were Young, This River Is Wild, Sam's Town, Bones, Read My Mind, For Reasons Unknown allemaal erg goed. Ik vond misschien WYWY toch nog de beste. Jammer vind ik wel dat het eerste stukje van Bling niet zo geweldig is maar het einde wel. Op de registratie van de Royal Albert Hall was dit juist een van de hoogtepunten. Dit kleine stukje kan het album niet zodanig omlaag brengen. Dus ook hier:

5*

The Killers - Wonderful Wonderful (2017)

3,5
Ik ontdekte The Killers toen Day & Age uitkwam en vind dit nog steeds een fantastisch album. Al gauw werd ik ook fan van hun vorige twee albums en ook opvolger Battle Born vind ik een erg sterk album, hoewel ik moet toegeven dat er enkele luisterbeurten nodig waren om die helemaal te laten doordringen. Ze staan al die jaren al aan de top bij mij en dat zal ook, zelfs al was dit album ontzettend tegengevallen, niet zo snel veranderen.

Album nummer vijf heb ik nu inmiddels vier keer helemaal beluisterd. Ik heb er tot nu toe gemengde, overwegend positieve gevoelens bij. De eerste helft van het album is ontzettend sterk. Kan zich wat mij betreft makkelijk meten met Battle Born. De titeltrack is iets dat ze nog nooit eerder hebben durven maken, maar ze komen er mee weg. Lead single The Man is enorm catchy, Rut is mooi (hoewel ik geen fan ben van de opening en afsluiting), Life to Come is episch en Run for Cover en Tyson vs. Douglas doen met hun hoge tempo en de prominent aanwezige synths en gitaren meer denken aan Sam's Town dan alles wat ze sinds dat album hebben uitgebracht. Tyson vs. Douglas behoort overigens tot één van de hoogtepunten van het album.

Er staan twee nummers op die nog niet bij me binnenkomen. Dit betreft met name het nummer dat zich langzaam maar zeker tot publiekslieveling lijkt te ontpoppen: Some Kind of Love. Ik kan in de regel goed overweg met hun rustigere nummers (My List, Be Still), maar deze komt vooralsnog iets te zeurderig en langdradig op me over. Ik lees dat Brandon deze, net als Rut, voor zijn vrouw geschreven heeft, maar dan vind ik Rut toch beter uit de verf komen. Ook track 10 is een twijfelgeval. Deze wordt weliswaar steeds beter naarmate het nummer op gang komt, maar valt naar mijn mening in het niet in vergelijking met de afsluitende nummers op de vorige twee albums. Out of My Mind en The Calling zijn groeiers, maar behoren niet tot hun sterkste werk. Bonustrack Money on Straight is wel grappig, maar is te karig om de Deluxe Version écht de moeite waard te maken.

Al met al bewijzen The Killers met dit album nog steeds genoeg in hun mars te hebben. Het luistert lekker weg en er staan genoeg tracks op die zich lenen voor de setlist. Ze bewijzen echter tegelijkertijd meer dan ooit dat ze elkaar nodig hebben. Ik merk de afwezigheid van Dave Keuning namelijk wel degelijk in de tweede helft van het album. Sowieso zijn ze in interviews momenteel ontzettend vaag. Er wordt nergens een duidelijke uitleg gegeven waarom Dave niet aanwezig was bij de laatste opnamesessies en de fotoshoot. Het feit dat hij het nu ook live laat afweten en dit album omschrijft als ‘it is what it is’, is in ieder geval geen goed teken.

Ik hoop dan ook oprecht dat het bij het volgende album lukt om alle vier de leden binnen de boot te houden. Ik had immers nooit gedacht dat wanneer deze heren een optreden zouden aankondigen in Nederland (ik wacht er al jaren op!), het me zo goed als koud zou laten. Groot fan van de muziek, maar als ik kaartjes voor The Killers koop, wil ik niet alleen Brandon en Ronnie zien. Alle respect voor de twee muzikanten die invallen tijdens deze tour, maar beiden hebben naar mijn mening 0,0 stage presence. En dan ook nog Flowers’ achtergrondzangeressen die tijdens Read My Mind gaan meezingen… Nee, dank u. Dan houd ik liever de herinnering aan Vorst Nationaal in ere. Hopelijk doen ze zo'n gave tour ooit nog eens (en dan natuurlijk gewoon met Mark en Dave).

Ik begin met 3,5* voor Wonderful Wonderful.

The Police - Synchronicity (1983)

4,0
Het enige studioalbum van The Police dat ik nog te gaan had. Alles op chronologische volgorde, weliswaar met tussenpozen, beluisterd. Erg van genoten, want ik vind dit een prachtband, al moet ik eerlijk bekennen dat er weinig foute keuzes in de singles zitten. Die vind ik meestal bij elk album er wel bovenuit springen en heb ik ook vaak aangevinkt als favoriete tracks. Ironisch genoeg vind ik Zenyatta Mondatta dan wel weer het meest aanvoelen als een coherent album, ondanks dat album gevoelsmatig wat minder hits heeft voortgebracht.

Synchronicity heeft een aardige eerste helft die ik qua niveau vergelijkbaar vind met de vorige plaat, Ghost in the Machine. Niet slecht en het luistert lekker weg, maar tegelijkertijd gaat het een beetje het ene oor in en het andere weer uit. Ik behoor overigens ook tot de groep die vindt dat Mother erg buiten de boot valt. Misschien dat ik het in een bepaalde context nog wel had kunnen waarderen, maar het past hier totaal niet en is eigenlijk vrij vervelend. Vanaf het prachtige Every Breath You Take kakt het echter nergens meer in. Met King of Pain, Wrapped Around Your Finger, Tea in the Sahara en Murder by Numbers weet de band op bevredigende wijze afscheid te nemen. Jammer om te bedenken dat de bandleden de nummers hier al niet meer in dezelfde ruimte inspeelden, maar Synchronicity is desondanks een erg fijne afsluiter geworden.

4*

Tom Chaplin - Twelve Tales of Christmas (2017)

3,0
Op zich een prima kerstalbum van de Keane-frontman. Bij vlagen zeer sfeervol, maar tegen het einde verslapte mijn aandacht wel wat. Daarnaast genoot ik meer van Tom Chaplin's eigen nummers dan van de covers, uitgezonderd de prachtige opener. Het melige Stay Another Day werkt zelfs eerder op de zenuwen dan dat het je in de kerststemming brengt. Het is echt Chaplin's mooie stem die het album de moeite waard maakt. Ondanks dat gegeven had dit album best wat mogen worden ingekort.

Toto - The Seventh One (1988)

4,5
geplaatst:
Helemaal niet zo op de hoogte van het oeuvre van Toto (buiten de hits die vrijwel iedereen wel eens gehoord heeft), maar toen ik recent Pamela op de radio voorbij hoorde komen, bleef dat nummer toch langer hangen dan verwacht. Nog vaak opnieuw geluisterd de laatste tijd en toen ik zag dat deze op hetzelfde album stond als Stop Loving You, een nummer dat ik al langer kende en ook erg sterk vind, eens besloten het hele album een kans te geven.

En daar ben ik best blij om, want ik heb het album nu al ettelijke malen met veel plezier van begin tot eind gedraaid. Ik houd wel van dergelijke romantische 80s rock. Soms misschien wat zoet, maar ik kan er heerlijk in meegaan. Prachtige vocals (met name van Joseph Williams), maar ook instrumentaal vind ik het erg krachtig. De twee grote hits van dit album worden mooi bijgestaan door lekkere nummers als Mushanga, Stay Away, Only the Children en, de overtreffende trap, Home of the Brave. Mooie afwisseling tussen ballads en bombast ook. Het enige nummer waar ik weinig mee kan is You Got Me. Dat nummer doet me heel erg denken aan Michael Jackson en valt daardoor eigenlijk wat uit de toon.

Door de constant veranderende bezetting van Toto kan het haast niet anders dat de albums onderling nogal verschillen. Met name de aanwezigheid van Williams als zanger op dit album voegt wat toe vind ik, maar die heeft maar drie albums met de band opgenomen. Vandaar dat ik ook niet meteen de drang voel om alle andere albums z.s.m. te gaan beluisteren, maar ik ga er geheid nog eentje proberen in de toekomst. Deze The Seventh One doet het als geheel in ieder geval zeer goed bij me. Fijn album!

U2 - How to Dismantle an Atomic Bomb (2004)

4,0
Ik heb How to Dismantle an Atomic Bomb al een tijdje in mijn bezit, maar had deze nog niet beluisterd. Hing samen met mijn oorspronkelijke voornemen om alles van U2 in chronologische volgorde te beluisteren, maar dat feestje ging eigenlijk al niet meer door toen ik War als eerste album koos. Ooit op een dag misschien

Ik luisterde dit album één dag na hun meest recente release, Songs of Experience. Ondanks dat nu wel blijkt dat die laatste een groeier is, werd wel na de eerste luisterbeurt vrij snel duidelijk dat ik How to Dismantle toch het betere album van de twee vind. De eerste zes nummers zijn eigenlijk stuk voor stuk voltreffers, elk op hun eigen manier. 'Vertigo' is de trefzekere single, 'Sometimes You Can't Make It on Your Own' weet binnen te komen, 'Miracle Drug' steekt (ondanks dat het bij vlagen klinkt als 'Beautiful Day') zowel vocaal als instrumentaal mooi in elkaar en 'City of Blinding Lights' zou ik misschien wel magisch willen noemen. Dat is gewoon het nummer dat je wil horen als je 's avonds door een wereldstad als Londen of Parijs loopt.

Na 'All Because of You' wordt het even iets minder, hoewel ik 'A Man and a Woman' zeker geen slecht nummer vind. Het waren eerder track 8, 9 en 11 die me nog niet helemaal wisten te bekoren. Ik zie die nummers zeker nog wat groeien bij toekomstige luisterbeurten, maar ze doen vooralsnog wel wat onder voor de rest. Gelukkig zit daar nog het mooie 'Original of the Species' tussenin, waardoor je niet afhaakt.

Absoluut een fijne plaat dit. U2 is nadat ik in 2014 voor het eerst (bewust) met hen in aanraking ben gekomen langzaam maar zeker uitgegroeid tot een van mijn favoriete bands. Ik zal nooit meer de eerste keer vergeten dat ik The Unforgettable Fire beluisterde. Dat album blijft vooralsnog voor mij onovertroffen en ik zie daar niet gauw verandering in komen, maar ik kijk evengoed uit naar de albums die ik nog te gaan heb.

4*

U2 - The Unforgettable Fire (1984)

5,0
Na mijn eerste kennismaking met U2 via hun 18 singles compilatie, heb ik zowel War als The Unforgettable Fire gekocht. War vind ik een goede plaat, maar ik ben nog steeds een beetje aan het wennen aan de non-singles. Toen ik The Unforgettable Fire aanzette voor de eerste keer was het eigenlijk meteen raak.

Toen ik voor het eerst A Sort of Homecoming hoorde... écht een nummer dat iets met me deed. Een rocknummer van het kaliber waar ik van houd. Bono's vocals zijn behoorlijk aangrijpend. Alsof hij alles geeft dat hij in huis heeft. Gitaarwerk en drums vallen ook behoorlijk op. Maar naast dit sterke openingsnummer heeft het album nog meer te bieden: Pride (In The Name of Love) (het nummer dat ervoor zorgde dat ik U2 ging opzoeken), Wire, The Unforgettable Fire, Bad, Indian Summer Sky en MLK. Stuk voor stuk geweldige nummers. Toegegeven, Promenade, 4th of July en Elvis Presley and America heb ik vaker moeten beluisteren voordat ze goed wilden binnendringen Inmiddels zijn die in niveau aanzienlijk gestegen bij me en heb ik ze hoog zitten. Ze komen wat experimenteler over, maar des te intrigerender is het om naar te luisteren.

Ik ben erg blij dat ik dít album heb uitgekozen om mee te beginnen. Ik luister het vaak en het groeit nog steeds per luisterbeurt. Er staat geen enkel nummer op dat me niet bevalt en ze variëren van vlot en aanstekelijk naar meer ingetogen. Hierdoor wordt de plaat nooit eentonig en ik heb dan ook het idee dat ik nog vaak zal kunnen genieten van dit prachtalbum!

5*

U2 - U218 Singles (2006)

4,0
Mijn eerste echte kennismaking met U2..

Ik was al lang van plan eens deze band eens wat beter te gaan beluisteren, maar het is er om de een of andere reden nooit van gekomen. Totdat ik ze enkele maanden geleden op de radio hoorde en ze meermaals op Youtube begon op te zoeken. Dit leidde tot het idee dat het misschien wel handig was om deze single compilatie aan te schaffen om een beter beeld te krijgen van hun oeuvre.

Ik heb het album inmiddels meermaals gehoord en ben positief verrast. De sound van deze heren bevalt me nog een stuk beter dan ik eigenlijk verwacht had. Voorlopige uitschieters zijn Pride (In The Name of Love), Where the Streets Have No Name, Sunday Bloody Sunday, With Or Without You en Stuck in a Moment You Can't Get Out Of. Ook nummers als I Still Haven't.., New Year's Day en One groeien met de luisterbeurt. Eigenlijk staat er geen enkel nummer op dat me niet bevalt; al blijf ik Sweetest Thing een apart geval vinden. Niet ronduit vervelend, maar het valt een beetje buiten de boot.

Toch wel blij dat ik deze cd heb aangeschaft. Uiteraard hoor je deze band wel eens voorbij komen hier of daar. Zo heb ik het nummer One iig al meermaals gehoord, maar het is toch een verschil of je zo'n nummer eens rustig beluistert of dat je hem op de radio in een drukke winkel hoort langskomen. Ook maar eens een regulier studioalbum van deze groep opzoeken. Deze compilatie heeft me daar wel benieuwd naar gemaakt.

Ik kan hier voorlopig makkelijk 4 sterren aan kwijt.