Ik vond persoonlijk Something to Tell You al iets beter dan Days Are Gone, maar dit derde album van HAIM steekt wat mij betreft wel met kop en schouders boven hun vorige twee albums uit. Daar waar op de twee voorgangers leuke en nietszeggende nummers elkaar in balans hielden, vind ik het op Women in Music Pt. III oprecht moeilijk om aan te geven wat mijn favoriete nummers zijn. Vrijwel alle tracks kunnen als single worden uitgebracht. In dat opzicht doet het album wat denken aan The Desired Effect waar ook - net als hier - producer Ariel Rechtshaid achter de knoppen zat.

erwinz verwoordt het hierboven al prachtig en ik sluit me volledig bij hem aan. Het klinkt allemaal een stuk voller en overtuigender. Ik vind het knap dat alle nummers zó catchy klinken. Overigens zijn de drie bonustracks de kers op de taart; die doen me nog wat meer dan de laatste drie nummers op het reguliere album. Stuk voor stuk zijn het lekkere nummers en Summer Girl is met die prachtige sax simpelweg de perfecte afsluiter. Absoluut een zomeralbum en daarmee ook een album dat de komende weken nog wel een tijdje op herhaling blijft staan. Ik vermoed dat mijn huidige score nog wel wat omhoog kan gaan.

Handsome Poets vind ik een leuke band, maar op dit derde album klinken ze wel wat ongeïnspireerd. Het debuutalbum is fris en 'knalt', de opvolger vond ik een stuk wisselvalliger, maar was door enkele sterke nummers alsnog een prima voortzetting. Deze '2015' lijkt echter onder tijdsdruk te zijn gemaakt. Synthesizers hebben altijd hun sound gedomineerd, maar hier lijkt enigszins sprake van overkill. Gitaarwerk komt nauwelijks nog aan bod.

Bovendien sluit ik me aan bij bovenstaande reactie: de zang lijkt vreemd genoeg een stuk minder dan op de vorige albums. Het zit niet helemaal lekker in de mix of zo, want het ligt er heel dik bovenop en de uitspraak is niet altijd consequent: dan weer Brits Engels, dan weer Amerikaans. Deze band heeft volgens mij ook nooit de intentie gehad sterk doordachte teksten te schrijven, en dat is prima, maar hier valt het allemaal wel erg veel in de herhaling en is het erg simpel. Daardoor komen hun pogingen tot het maken van enkele ballads ook niet helemaal uit de verf. Zelfs een overduidelijk op de hitlijst mikkende single als Stardust is door het vele 'we are in' vrij vervelend.

Ik zal positief eindigen: Wildside is een erg fijn (en zo te horen met plezier gemaakt) popnummer. Behoort wat mij betreft tot de hoogtepunten uit hun catalogus. Daarnaast geloof ik best dat enkele nummers van het album, waaronder Light Up the Sky en Embrace, geschikt zijn voor de setlist, ondanks dat ik de studioversie niet gauw zelf nog eens zal opzetten. Live hebben de heren volgens mij ook nog niks aan enthousiasme ingeboet, dus dat zit helemaal goed. Een lichte tegenvaller dit, maar ik hoop evengoed van harte dat ze nog eens een nieuw album maken, want hun EP uit 2018 haalt naar mijn mening met gemak weer het niveau van Sky on Fire.

2,5*