Ook maar eens beluisterd n.a.v. de singles die bij me in de smaak vielen. Bastille is toch wel een gevestigde naam geworden inmiddels. Ze hebben nu al meermaals op Pinkpop gestaan en ik zag ze dit jaar ook weer op het affiche van Glastonbury pronken. Wat dit debuutalbum betreft vind ik het nummer Laura Palmer het hoogtepunt: een leuke bedachte Twin Peaks-verwijzing en ook mooi hoe de muziek en songtekst daar samenkomen (de hartslag in de drums). Ook Pompeii, Things We Lost in the Fire en de titeltrack zijn prima popnummers.

De rest van het album is zeker niet slecht, maar het weet niet echt te beklijven. Ik miste in meerdere nummers een climax of echt pakkende melodielijn en, ondanks dat ik niet per se iets tegen 'oh-oh's' heb, worden ze hier wel opvallend veelvuldig ingezet en lijken ze niet altijd veel meerwaarde te hebben. Ik heb me niet geïrriteerd tijdens het luisteren, maar had stiekem wel op iets meer gehoopt. Maar goed, met vier echt sterke nummers en aardige tussendoortjes als Oblivion en Weight of Living, Pt. II kan ik hier wel gemakkelijk een voldoende aan kwijt.

3*

Brandon Flowers' Flamingo..

Toen ik hoorde dat The Killers een tijdje uit elkaar gingen, vond ik dat jammer aangezien ze mijn favoriete band zijn. Dus ik moest het, het komende jaar gaan doen met de afgelopen 4 albums (als je Sawdust meetelt) en een live DVD van The Royal Albert Hall. Totdat Brandon solo ging..

En toen verscheen al gelijk Crossfire, een prachtig nummer vond ik waar ik stiekem in mijn achterhoofd dacht: stond deze maar op Day & Age. De rest van het album had ik nog niet gehoord, maar gelukkig was ik 3 dagen geleden jarig en heb ik vandaag het complete album beluisterd..

En eigenlijk valt het ergens een beetje tegen, en aan de andere kant ook wel mee. Ik vind, of het nou The Killers, of Flowers alleen is nooit saai. En ook hier stond geen enkel nummer op wat me echt verveelde, wel enkelen die ik wat minder vond.. Jilted Lovers & Broken Hearts vind ik na Crossfire wel de leukste maar ook Hard Enough, Only the Young en Swallow It vond ik erg lekker klinken.

Wel maar goed dat dit inderdaad geen The Killers album werd, want daar zijn de liedjes nog echt wat te min voor. Wel kwam Ronnie Vannucci (drummer van The Killers) nog even spelen voor Playing With Fire, al vond ik dit helaas niet het beste liedje.

Aardig leuk plaatje, maar geen top album.
Voor nu geef ik een 3,5* maar misschien na meerdere luisterbeuren komt hij nog op 4*. En nu weer uitkijken naar waarschijnlijk een geweldige nieuwe plaat van Brandon met de rest van The Killers.

Ik heb het album nu drie keer beluisterd. Het is een leuk en vlot popalbum geworden.

Mijns inziens wat meer 'solo' dan Flamingo, zoals ik ook al eerder aangaf te vermoeden; afgaande op de singles. Flamingo vind ik nog steeds wel een goede plaat, maar bij de helft van de tracks heb ik de indruk dat het gemakkelijk op een album van The Killers had gepast (o.a. nummers als Welcome to Fabulous Las Vegas, Crossfire en Jilted Lovers and Broken Hearts gaven mij die indruk). Bij The Desired Effect heb ik dit gevoel nergens. Het is echt alleen Brandon Flowers.

Een nummer als Still Want You, dat Brandon in eerste instantie voor zijn band had geschreven, komt nu waarschijnlijk ook veel beter tot zijn recht. Verder vind ik Dreams Come True, Can't Deny My Love, Lonely Town en Diggin' Up The Heart ook erg mooie nummers. Er staat eigenlijk geen enkel liedje op dat ik niet goed of vervelend vind. Ik vind het ook moeilijk om te beslissen wat nu mijn favoriet is van dit album. Brandon blijft een sterk songwriter en de nummers lijken gewoon in hun totaliteit te kloppen. Dit is zeker een plaat waar ik komende zomer nog vaak naar zal luisteren.

Voor nu kan ik er gemakkelijk 4* aan kwijt, al denk ik dat het in de toekomst nog wel wat meer kan worden.

Mijn eerste album van The Boss. Bruce Springsteen zal ik mij altijd blijven herinneren als een van de favoriete artiesten van mijn moeder, maar het werk dat ik zelf al van hem ken heeft mij ook al zolang als ik me kan herinneren weten te bekoren. Het werd tijd om eens wat meer van deze man te beluisteren.

Ik heb het album op tijd van twee dagen al drie maal beluisterd en dat is toch wel een goed teken. Singles Born in the U.S.A., I'm on Fire en Dancing in the Dark kende ik al en die staan ook nog steeds als een huis, maar ik zou ze toch niet als mijn favorieten willen bestempelen. Die eer gaat uit naar nummers als Bobby Jean, Glory Days en My Hometown, al mag gezegd worden dat ik tijdens het beluisteren geen enkel nummer neig over te slaan. Ik vind ze stuk voor stuk erg prettig. Instrumentaal steken de nummers uitstekend in elkaar, maar waar ik met name van houd is Springsteen's schrijfstijl in zijn songteksten. Ik zag elders al de term 'verhalend' vallen en dat is precies de benaming waar ik tijdens het luisteren ook aan dacht. Heel mooi! Bij vrijwel ieder nummer op het album (misschien op de singles na) speelt een kleine film in mijn hoofd af, hetgeen zeker niet gebruikelijk is.

Born in the U.S.A. is een album dat ik met een gerust hart in de toekomst vaker kan opzetten. Reken maar dat albums als The River en Born to Run nu nog meer mijn interesse hebben gekregen.

4,5*

Het album Born in the U.S.A. deed mij, als ik heel eerlijk ben, iets meer. Dat zal ongetwijfeld een kwestie van smaak zijn. Het betekent overigens ook geenszins dat ik Born to Run een tegenvaller vond.

De verhalende songteksten zijn wat ik met name waardeer aan Bruce Springsteen. Natuurlijk doet de band prachtige dingen, maar ik vind het altijd bijzonder als de nummers van Bruce er bij mij voor zorgen dat ik wordt meegenomen in een korte film. Ook op dit album gebeurt dit moeiteloos, al moet ik zeggen dat ik vind dat drie nummers er echt duidelijk uit springen. Ik heb het dan over Thunder Road (al klinkt 'ie in liveopnames die ik gehoord heb nóg een stuk beter), titeltrack Born to Run en het al door velen voor mij geprezen Jungleland. Ik kom zelden een nummer met een duur van 10 minuten tegen dat me daadwerkelijk van de eerste tot en met de laatste minuut moeiteloos geboeid houdt, maar Jungleland lukt het. Een prachtige afsluiter van de plaat en tevens een nummer dat heel gauw vertrouwd voelt.

Een ander opvallend leuk nummer vind ik Backstreets. Alle andere nummers luisteren ook lekker weg, maar beklijven doen ze ook nog niet echt na een aantal luisterbeurten. Vandaar dat ik momenteel niet op een hogere score uitkom. Desalniettemin is het niet heel vreemd dat deze plaat een doorbraak betekende voor The Boss. Ik luister er met plezier naar en weet zeker dat dit album nog vaker voorbij zal komen in de toekomst.

4*

Na het fantastische Born in the U.S.A. en het eveneens sterke Born to Run, besloot ik Darkness on the Edge of Town uit te kiezen als derde album dat ik van The Boss zou gaan beluisteren. Bruce Springsteen had me tot dusver nog niet teleurgesteld en dat doet hij hier gelukkig ook niet. Sterker nog, ik vind dit een zeer waardige opvolger voor Born to Run. Gevoelsmatig kent dat album enkele sterke individuele tracks, maar als album (als geheel) vind ik deze Darkness dan weer wat sterker.

Badlands is een geweldige opening. Prachtige songtekst en mooie instrumentale solo's. Gebruiker vielip wees mij bij Born to Run al op de zogenaamde 'cornerstones' (de openers en afsluiters van een lp kant), waar Bruce kennelijk veel waarde aan hecht en dat kwam ook hier weer heel duidelijk naar voren. Naast Badlands springen namelijk ook Racing in the Street, The Promised Land en de titeltrack er in positieve zin uit. Het merendeel van nummers die tussendoor voorbij komen zijn echter zonder meer ook erg fijn. Het enige nummer waar ik dubbele gevoelens bij heb is Adam Raised a Cain. Het onderwerp is interessant, het gitaarwerk schitterend en ik vind de uithalen van Bruce bewonderenswaardig. Tegelijkertijd ben ik er nog niet uit of ik diezelfde uithalen wel aangenaam vind. In zekere zin is het ook niet de bedoeling dat dit een aangenaam nummer had moeten zijn, maar waar ik heen wil: ik zal dat nummer niet gauw 'los' opzetten. Binnen het album past het prima, maar tegelijkertijd vind ik het een vervelend nummer. Een klassieke haat-liefdeverhouding zullen we het maar noemen.

Mijn waardering voor Bruce was er al op basis van de singles die ik kende, maar het groeit wel sterk per album dat ik van hem beluister. Hij is een fantastische songwriter en muzikant. Ondanks het lange speelduur kijk ik alweer uit naar de volgende: The River; een album dat ik al van naam ken door het 'rolletje' dat die plaat speelt in de film Reign over Me.

4*

Mijn derde album van The Boss. Born in the USA heb ik recent opgewaardeerd naar de hoogste score en ook Born to Run en Darkness on the Edge of Town kunnen op mijn goedkeuring rekenen. Eén van die twee of allebei zie ik misschien in de toekomst ook nog wel stijgen. Van alle albums was ik stiekem het meest benieuwd naar The River, omdat dit album in de film Reign over Me enkele malen genoemd wordt.

Na een aantal luisterbeurten moet ik concluderen dat ik deze lastig te beoordelen vind... Kort door de bocht is het album mij echt te lang. Het lukt me bijna niet om het in één ruk uit te zitten, dus ik heb het ook een aantal keren opgesplitst (10 tracks per luisterbeurt). Wat dan opvalt is dat ik de eerste helft wel sterker vind dan de tweede. Ik vind Bruce geweldig hoor, maar zodra ik voor de 'full experience' ga, merk ik wel dat ik tegen het einde een beetje ben uitgekeken op zijn hese stem. Ook die kan, waarschijnlijk net als vele andere mooie stemmen, toch op een gegeven moment wat gaan tegenstaan of eentonig gaan klinken. Met name tijdens het lange Drive All Night - waar overigens best wat mooie dingen op gebeuren - valt me dit op.

Een tegenvaller dus? Zover wil ik ook weer niet gaan, want de titeltrack is misschien wel één van mijn favoriete nummers van Bruce. Dat nummer is ook echt typisch hem: mooie, verhalende songteksten die ervoor zorgen dat het voelt alsof je erbij bent. Ook nummers als het prachtige Independence Day, Out in the Street, Hungry Heart en The Ties That Bind slaan moeiteloos aan en zijn een genot om te beluisteren. Er staan echter ook een hoop nummers op waarvan ik niet goed weet wat ik ermee moet. Niet slecht, maar gewoon niet zo interessant of zo, waardoor het een beetje in de middenmoot belandt. You Can Look vind ik daar het beste voorbeeld van, maar ook bijvoorbeeld I'm a Rocker en The Price You Pay reken ik daartoe.

Geen tegenvaller, maar wel het album dat me tot nu toe het minst weet te bekoren. Er staat genoeg leuke muziek op, dus het is zeker geen verspilde moeite om dit album eens te draaien, maar het beklijft bij mij wat minder door de lengte en doordat het niveau van de nummers voor mijn gevoel wat verder uit elkaar ligt dan op de andere albums die ik van hem gehoord heb.

Ik denk dat Nebraska de volgende wordt!

3,5*

Ik had Reckless en Into the Fire al beluisterd en die vond ik fantastisch, dus ik vond het jammer om veelal te lezen dat ik dan de enige twee echt goede Bryan Adams albums al achter de rug had. Ik heb echter begrepen van enkele medegebruikers hier dat er toch nog enkele albums voor en na zijn grootste periode de moeite waard zijn en ik ben begonnen met Cuts Like a Knife.

Wat blijkt? Er is geen woord aan gelogen. Akkoord, Reckless en Into the Fire zijn net iets scherper, grootser en pakkender. Het is duidelijk dat die twee albums hem doorgetrokken hebben naar de top. Toch heb ik heel erg genoten van Cuts Like a Knife. Je hoort wel degelijk dat hij dichtbij een doorbraak is en het is niet moeilijk voor te stellen dat hij nummers van dit album mee zal nemen naar arena's en stadions. Het titelnummer is daar natuurlijk een uitstekend voorbeeld van, maar ook de opener, The Only One, is - net als bij de twee vervolgalbums - een sterke track. Zó belangrijk, want het maakt net het verschil of je rechtop gaat zitten voor de rest van het album of al onderuitzakt.

Nee, het album barst niet van de uitschieters, maar tegelijkertijd vind ik het zeer moeilijk om een minder nummer aan te wijzen. Het is lekkere pop-rock met uitstekend gitaar- en ritmewerk afgewisseld met een enkel rustmomentje; de kenmerkende sound waar hij ook bij de vervolgplaten aan vasthoudt. Het luistert naar mijn mening opnieuw erg lekker weg.

4*

Dit album is een groeier! Toen ik 'm voor het eerst luisterde een aantal weken geleden kwam hij niet echt binnen, maar inmiddels doet de plaat nauwelijks nog onder voor Reckless, wat voor mij één van de meest aangename ontdekkingen van afgelopen zomer was.

De twee albums gaan enerzijds heel goed samen en anderzijds verschillen ze ook wel van elkaar. De zomerse poprock van Reckless is nog goed terug te horen op nummers als Another Day, Only the Strong Survive en Hearts on Fire, maar tegelijkertijd staan hier prachtige nummers als Native Son en Remembrance Day op. Beide nummers zijn hoogtepunten op Into the Fire. Ik heb een zwak voor nummers over de liefde, maar het is mooi om Bryan Adams hier over iets compleet anders te horen zingen. Hij doet het in ieder geval met verve: zowel de songteksten als de zang zijn uitstekend. Instrumentaal ligt het in het verlengde van het voorgaande album, maar dat is niet erg. Het zorgt ervoor dat Adams een duidelijke eigen sound heeft gekregen. Er staat wederom geen enkel nummer op dat verveelt, maar stiekem is mijn favoriet (wederom net als bij Reckless) toch het openingsnummer. Heat of the Night klinkt echt heel aanstekelijk.

Ik vind het jammer om veelal te lezen dat de carrière van Adams hierna (kwalitatief gezien) wel nagenoeg voorbij was. Het is zelfs wat moeilijk voor te stellen, aangezien ik de twee albums die ik tot nu toe beluisterd heb zo goed vind. Gelukkig hoor ik wel nog wat gematigd positieve geluiden over Cuts Like a Knife en Waking Up the Neighbours, dus daar kijk ik nog naar uit. Aan zijn latere werk zal ik ook nog wel toekomen, maar ik houd mijn hart vast wat dat betreft. Eerst maar eens door met zijn geprezen livealbum: Live! Live! Live!

Into the Fire krijgt van mij momenteel (net) nog niet de hoogste score, maar ik acht de kans zeker aanwezig dat dat er in de toekomst wel nog in zit. Ik heb de plaat hoog in het vaandel staan en deze nummers zijn te mooi om links te laten liggen.

4,5*

Deze plaat werd me al eerder aanbevolen op basis van mijn waardering voor Reckless: dat album is nog steeds voor mij, qua muzikale ontdekkingen, een van de hoogtepunten van dit jaar tot nu toe. Ook opvolger Into the Fire vond ik een geweldig album, dus ik ben nog lang niet uitgeluisterd op Bryan Adams. Zelfs als al het andere zou tegenvallen, heeft hij naar mijn mening in ieder geval twee fantastische studioalbums gemaakt.

Daar mag dit livealbum zich moeiteloos bij aansluiten. Aangezien ik pas twee albums van Bryan volledig beluisterd heb, en hier bovendien twee covers op staan, kende ik nog niet alle nummers. Dat bleek echter geen probleem, want dit luister heerlijk lekker weg. De belangrijkste hits van Reckless en Into the Fire komen aan bod en ze worden stuk voor stuk met veel overtuiging en enthousiasme gebracht. Ik heb nog geen beelden van het optreden gezien, maar vorm wel degelijk een beeld tijdens het luisteren. Het helpt dat de waardering van het publiek zo nu en dan goed te horen is.

Bryan lijkt alles te geven dat hij in zich heeft en zijn band lijkt precies hetzelfde te doen. Alle instrumenten vallen meermaals in positieve zin op. Het trio Heaven, Heat of the Night en Run to You is niets minder dan fenomenaal: het zijn uitvoeringen die zich gemakkelijk mogen meten met de studioversie, zo niet beter zijn. Het enige minpuntje dat ik kan bedenken volgt na deze drie tracks: One Night Love Affair. Dit is - al blijft het moeilijk kiezen - vermoedelijk mijn favoriete nummer op Reckless, maar ik moet hier toch echt de voorkeur geven aan de studioversie. Een aantal essentiële uithalen in dat nummer (met name de 'trying to make like we don't caaaare' na de gitaarsolo) worden hier helaas achterwege gelaten of vervormd. Het publiek zal er niet rouwig om geweest zijn, en ikzelf waarschijnlijk ook niet als ik erbij was geweest, maar het viel me wel op. Overigens 'herpakt' de plaat zich daarna weer onmiddellijk met een goede uitvoering van Summer of '69 en met Somebody wordt weer een nieuw hoogtepunt bereikt. De twee covers en een akoestische versie van Into the Fire sluiten het album gedenkwaardig af.

Al met al is dit gewoon een bijzonder fijne concertregistratie. Alles zit lekker in de mix, waardoor het songmateriaal uitstekend tot zijn recht komt. In het boekje valt te lezen dat dit een van de favoriete optredens van de band was tijdens die tour en dat ze niet met de opnames geknoeid hebben. Beide aspecten zijn terug te horen op de plaat en de band verdient dan ook alle lof voor dit optreden!

Ik wil graag vielip hartelijk danken voor het tippen. Blij dat ik dit beluisterd heb en kan blijven beluisteren

4,5*

Ik had het niet meteen verwacht, maar wat een heerlijk album is dit! Ik kende de singles Heaven en natuurlijk Summer of '69 al, maar eigenlijk doet de rest niet onder voor deze twee nummers. Sterker nog, One Night Love Affair is misschien nog wel mijn favoriete nummer op dit album. Een geweldige manier om je plaat te openen.

Vervolgens doen Bryan en zijn band de rest van de plaat vooral lekker rocken met een flinke scheut pop in het achterhoofd. De power ballad Heaven past daar ook perfect tussen: eigenlijk het enige rustpunt op de plaat. De liedjes zijn allemaal heel aanstekelijk en lopen goed in elkaar over: Run to You, Somebody, It's Only Love... de hoogtepunten zijn talrijk. Ook de afsluiter Ain't Gonna Cry vind ik geweldig. Dat voelt als een echte afsluiter met die onweerstaanbare knal en schreeuw op het einde, haha

Ik zou geen enkel nummer kunnen aanwijzen dat me niet aanstaat. She's Only Happy When She's Dancin', Kids Wanna Rock en Long Gone zijn gevoelsmatig wat minder, maar dat heeft er vooral mee te maken dat ze een erg sterke track moeten opvolgen. Individueel is er namelijk niks mis met die nummers. Het klinkt allemaal strak, heerlijk 80s en vooral lekker zomers. Een ideale plaat dus voor deze tijd van het jaar.

Reckless is echt opzetten en even 40 minuten lang non-stop genieten. Gek genoeg ben ik met het overige repertoire van Bryan Adams (enkele singles daargelaten) totaal niet bekend en ik lees dat de kwaliteit daarvan ook nogal wisselvallig is. Maar naar aanleiding van deze plaat kan ik het hier moeilijk bij laten en ik zal zeker nog het een en ander van hem gaan proberen. En anders hebben we altijd Reckless nog

Vooruit, de volle mep.