Inderdaad, zoals ik

Ben al lang groot fan van de band en ik kijk dan ook altijd met smart uit naar hun nieuwe projecten. Het duurt misschien af en toe wat langer voor een album uit is, ik mag er wel van uit gaan dat er ieder jaar een kerstsingle verschijnt. En dan ook nog voor een goed doel!

Ik vind vrijwel alle nummers erg leuk. A Great Big Sled is een gezellig nummer. Don't Shoot Me Santa een beetje een vreemde, maar wel eentje met een leuke stijl. Ook een leuke clip erbij gemaakt. Joseph, Better You Than Me vind ik niet op alle momenten even leuk en misschien wat aan de lange kant maar verder wel een erg mooie plaat. ¡Happy Birthday Guadalupe! vond ik toen hij uitkwam gelijk de minste van allen. Maar na wat herluister-beurten kan ik hem veel beter waarderen. Maar ik vind hem waarschijnlijk wel nog de minste van allemaal. En dan de laatste twee.. Erg leuke nummers. Boots duurt lang, maar dat geeft niks. Het is een prachtig nummer en met (kerst)gevoel gemaakt en verveelt niet naar mijn mening. En de nieuweling The Cowboy's Christmas Ball is een grote blije boel. Erg leuke video en country-achtig liedje voor kerst.

Ik vind ze erg leuk allemaal dus. Niet echt een die ik vervelend vindt. Ik vind het de leukere nummers om te luisteren rond de kerst-tijd na de populaire klassiekers die we allemaal (te) vaak horen dan. Erg originele nummers.. En juist daarom erg goed!

4,5*

Ontzettend uitgekeken naar dit nieuwe album van The Killers. Zij zijn mijn favoriete band sinds 'Human' uitkwam op hun vorige album. Al snel daarna volgde 'Spaceman', die direct een andere favoriet werd. Daarna uiteraard ook hun oudere werk beluisterd en gezien en ook dat vond ik de moeite waard. Ik heb eigenlijk niet echt een nummer van hen gehoord dat ik verschrikkelijk slecht vond en het merendeel is imo gewoon erg prettig om naar te luisteren. Het solo-album van Flowers vond ik ook wel leuk, maar niet zo goed als The Killers.

Toen ik hier de eerste reacties zag binnenkomen vreesde ik voor het ergste: een enorme flop. En dat terwijl ik de trailers die de band uitbracht op hun Youtube kanaal nog best veelbelovend uit zag zien. Toch maar even afgewacht totdat ik het album zelf volledig gehoord had. De opener van het album is geweldig: Flesh and Bone is een fantastische plaat, die wat mij betreft best 2e of 3e single mag worden. Zowel de zang van Flowers als de instrumentale kracht van The Killers komt goed naar voren. Dan volgt de eerste single: Runaways. Een erg leuk nummer wat mij betreft, begint vrij rustig en loopt uit naar een erg sterke finale. Deze twee tracks doen echt wat meer herinneren aan de oudere rock-tracks van The Killers.

Daarna remt de power van het album af. The Way It Was is een mooi nummer, het refrein is erg leuk maar ik snap wel dat vanaf dit punt ook mensen teleurgesteld raakten, omdat het wat meer van hetzelfde is en iets 'softer' dan de voorgangers. Dan krijgen we, wat mij betreft, het minste nummer van het album. Gelukkig is het ook niet rampzalig, maar de zin ''Don't want your picture on my cell phone'' voelt wel erg slap naast lines als ''I've got soul, but I'm not a soldier'' of ''Are we Human, or are we Dancer?'' (om er maar even een paar te noemen - er zitten er ook echt wel in dit album). Verder loopt Here with Me ook enigszins traag. Het zou best kunnen dat ik het nog beter ga waarderen, maar dat zit er nu nog niet in. Gelukkig herpakt het album zich meteen weer met het leuke A Matter of Time en het zelfs sterke Deadlines and Commitments. Miss Atomic Bomb is leuk, maar zoals al eerder is gezegd, mist deze een soort 'finale'. Er had wat meer uitgehaald kunnen worden, maar verder is het opzicht wel een leuk nummer. The Rising Tide voelt aan als een 'oud' nummer, niet zozeer 'oud' in de zin van The Killers van vroeger, maar het heeft een soort jaren '80 sfeertje. Best een aangename plaat. Heart of a Girl is een erg rustige plaat, niet slecht, maar ook niet echt een uitspringer. From Here On Out is een leuk nummer, maar wel een met een erg aparte stijl. Ook een beetje kort voor een nummer van The Killers, maar dat is verder niet zo'n probleem. Net als bij de vorige track - leuk, maar niet speciaal. Be Still is een prachtig ingetogen nummer wat mij betreft. Erg mooi gezongen door Flowers, eentje die ik graag live wil horen. En dan een prachtige afsluiter: Battle Born. Eentje die goed doet herinneren aan de 'oudere' Killers en ook wel een beetje aansluit bij de eerste twee nummers.

Ik heb de versie die ook de bonus-tracks bevat. En deze zijn uitermate genietbaar. Zowel Carry Me Home als Prize Fighter zijn beide de moeite waard. De remix van Flesh and Bone is ook wel leuk.

Gelukkig ben ik allerminst teleurgesteld in dit nieuwe album van de band. Ik ben, zoals ik al eerder zei, groot fan van al hun vorige werk. Ook, en zelfs vooral Day & Age. Battle Born is wat dat betreft een compleet ander album. Sommige invloeden zijn wel terug te horen, maar toch lijkt de band meer terug te neigen naar Sam's Town. Weliswaar iets softer misschien, maar toch erg goed wat mij betreft!

Na de 3e luisterbeurt stijgt het cijfer naar 4,5*.

The Killers is al sinds 2009 mijn favoriete band. Ik ontdekte de heren ten tijde van Day & Age en kwam al vrij gauw na het grijsdraaien van dat album uit bij de singles van Hot Fuss. Het debuutalbum klonk (toen al) anders dan hun derde studioalbum, maar tegenwoordig is het eigenlijk nog veel moeilijker voor te stellen dat Hot Fuss afkomstig is van dezelfde band die twee jaar geleden een album als Pressure Machine uitbrengt.

Hot Fuss zorgde ervoor dat de band gelijk in een moordend (hehe) tempo aan populariteit won. Met name in Engeland kunnen bijna alle singles als hits worden beschouwd en Mr. Brightside is inmiddels praktisch een volkslied geworden aldaar. Dat nummer staat zelfs anno 2023 nog steeds(!) in de Singles Chart Top 100. Toch zorgde het album ook bij sommigen voor een bepaald verwachtingspatroon waar de band sindsdien niet meer aan heeft weten te voldoen. Ik heb meermaals gelezen dat mensen laaiend enthousiast waren over Hot Fuss, maar vinden dat de band daarna te zeer een andere richting is opgegaan. Aan de andere kant heb je enkele doorgewinterde Killers-fans die je dan weer hoort zeggen dat Hot Fuss tegenwoordig de vreemde eend in de bijt is en bijna beschamenswaardig als je het vergelijkt met het huidige songmateriaal, zeker in tekstueel opzicht of als het gaat om de autotune op de stem van Brandon Flowers.

Ik ben (delen van) het album altijd blijven luisteren door de jaren heen en heb de cd nu alweer een tijdje op rotatie staan in de auto. Als iemand die ook het nieuwe materiaal van deze band nog steeds nauwlettend in de gaten houdt en waardeert, kan ik zonder enige twijfel zeggen dat ik de ongeëvenaarde status van dit album wel kan begrijpen. Ondanks dat ik zelf nog altijd de voorkeur geef aan de drie albums die hierna zullen volgen, ís Hot Fuss misschien in een aantal opzichten ook wel hun beste album. Wat me vooral aanspreekt is de onbevangenheid. Het is vooral heel erg 'speels', in de meest letterlijke zin van het woord. Als je dit album beluistert, kun je je bijna de bandleden in Ronnie Vannucci's bloedhete garage - waar een groot deel van het album tot stand kwam - inbeelden. Je hoort vier muzikanten die vooral samen muziek willen maken en grootse nummers willen produceren.

En dat lukt hen dan ook heel goed op dit debuut. Die eerste helft is toch gewoon magnifiek?! Jenny Was a Friend of Mine is een opener waar je U tegen zegt. Mr. Brightside is overduidelijk de hitsingle, maar ook zó terecht. Iedereen die een liefdesbreuk heeft meegemaakt zou zich met dit nummer kunnen identificeren. Smile Like You Mean It heb ik altijd een wat mystiek nummer gevonden. Fantastische sfeer. Somebody Told Me is opnieuw een meezinger van jewelste en All These Things That I've Done behoort wat mij betreft tot één van de mooiste nummers die ze tot op de dag van vandaag gemaakt hebben; een nummer dat niet misstaan had op Sam's Town overigens. Het plezier spat er vanaf en je kan maar moeilijk blijven stilzitten bij deze liedjes.

De tweede helft van de plaat heeft wel altijd voor wat verdeeldheid gezorgd heb ik de indruk. Je leest het zelfs hier op de site: meerdere mensen haken hier af. Het was misschien ook wel wat veel gevraagd om de eerste helft te overtreffen. Ik ben het ermee eens dat dat niet meer gebeurt hier, maar ik vind het toch zeker nog steeds heel genietbaar. Iemand omschreef het als ''op adem komen'' van de eerste vijf nummers en dat vind ik eigenlijk nog wel de beste omschrijving. Andy, You're a Star heeft het misschien wat zwaar te verduren na diens voorganger, maar ik vind het nog steeds een lekker nummer. Vervolgens doen On Top en Change Your Mind nog een schepje daar bovenop. Believe Me Natalie en Midnight Show zijn dan wellicht weer een stapje terug, maar wederom: het luistert ontzettend lekker weg. Het zijn met name de kunsten van Dave Keuning (gitaar), Mark Stoermer (basgitaar) en Ronnie Vannucci Jr. (drums) die hier de boel weten recht te houden. Het ritme op deze nummers is gewoon lekker.

Tja... En dan heb je Everything Will Be Alright nog. Niet mijn nummer. Het album herhaaldelijk opnieuw beluisteren heeft er wel voor gezorgd dat ik het iets meer ben gaan waarderen dan de schurfthekel die ik er eerst aan had, maar ik vind het nog steeds met enige afstand het minste nummer op de plaat. Ongelofelijk langdradig en gewoon niet boeiend genoeg. Ik ben heel blij dat mijn versie nog Glamorous Indie Rock & Roll bevat om de boel een beetje fijn af te sluiten, want Everything Wil Be Alright als definitieve afsluiter kan ik niet waarderen. Sowieso is er genoeg songmateriaal uit die periode, zo blijkt uit hun allereerste demo's en wat op Sawdust is beland, dat mij een stuk beter bevalt. Replaceable, Under the Gun, The Ballad of Michael Valentine... Maar goed, ik ben me er ook van bewust dat die nummers qua tempo wellicht meer in het verlengde liggen van al het voorgaande. Everything Will Be Alright onderscheidt zich wel wat meer van die nummers; wat mij betreft alleen niet in positieve zin.

Afijn: ondanks dat de tweede helft van de plaat misschien een klein beetje verbleekt bij de eerste vijf nummers en het album wat mij betreft ook écht een flinke misser bevat, is Hot Fuss gewoon een erg fijne, dansbare plaat. De onbevangenheid is nooit meer in deze hoedanigheid teruggekeerd en dat is ergens wel jammer. Hoe mooi ik hun boodschappen over Las Vegas, hun jeugd(liefdes), de mensheid en PTSS soms ook vind, ik kan me goed voorstellen dat mensen soms een wat pretentieuze indruk van de band krijgen als je het vergelijkt met de nonchalance van Hot Fuss. Jawel, het gaat over smerige nachtclubs in tropische oorden, stukgelopen relaties en zelfs moord, maar tegelijkertijd is het allemaal met een knipoog en lijkt het vooral een feestje te moeten blijven.

Een tweede Hot Fuss zal er qua thematiek en stijl nooit komen en dat hoeft wat mij betreft ook niet. De mannen zitten in een andere fase van hun leven, dus ik vind die stijlwijziging niet onlogisch. Bovendien heeft het, naar mijn mening, ook genoeg materiaal opgeleverd dat (ver) boven Hot Fuss uitsteekt. Wel zou ik het mooi vinden als de band nog eens een keer voor wat meer eenvoud gaat: weg met zoveel mogelijk toeters en bellen en gewoon vier man in de studio. Hun meest recente single Boy getuigt er misschien wel van dat ze daar zelf ook een beetje naar snakken. De tijd zal het leren.

4,5*

Mijn geduld werd even op de proef gesteld, maar ik kan dan nu ook eindelijk zeggen dat ik het nieuwe album van The Killers ken en dusdanig vaak beluisterd heb dat ik er een mening over kan schrijven. Deze band betekent ontzettend veel voor me. Ik houd niet van het woord 'fan', maar in feite is het wel van toepassing hier. Toen ik als klein 'menneke' voor het eerst met Human in aanraking kwam, wist ik niet wat ik hoorde. Niet lang daarna heb ik alle albums beluisterd en sindsdien ben ik ze nauw in de gaten blijven houden.

Na het ietwat teleurstellende Wonderful Wonderful en het nieuws dat gitarist en bandoprichter Dave Keuning dit album volledig zou uitzitten, moet ik eerlijk bekennen dat mijn verwachtingen voor Imploding the Mirage niet bepaald hooggespannen waren. Die bedenkingen bleken deels terecht, en daar zal ik later ook op terugkomen, maar gelukkig waren ze deels ook onterecht. Het album heeft mij in ieder geval in positieve zin weten te verrassen.

De eerste vijf nummers zijn eigenlijk allemaal stuk voor stuk prima. Veel albums hebben dan al een iets minder nummer of een filler achter de rug, maar Imploding the Mirage houdt de spanningsboog goed vast. My Own Soul's Warning werd naar mijn mening te zeer de hemel in geprezen door Brandon Flowers en de fans, maar het is inderdaad een fijne opener. Blowback staat op de plek in de tracklist waar normaal de lead single staat bij de heren. Dat was dit keer eens niet het geval, maar dit is wel een nummer om te onthouden. Wat zingt Brandon hier prachtig! Dying Breed kent een (iets te) lange opbouw, maar zodra het refrein dan eenmaal losbarst, mogen ook gelijk alle confettikanonnen ontstoken worden. Geweldige climax! Caution is misschien wel het meest typische Killers-nummer op de plaat. Dit is een nummer dat doet denken aan wat ze op Sam's Town en Battle Born deden. Lightning Fields was niet meteen liefde op het eerste gezicht bij mij: pas na een aantal luisterbeurten viel daar het kwartje, al blijft het van de eerste helft waarschijnlijk mijn minst favoriete nummer.

Gelukkig opent de tweede helft met mijn favoriete nummer van het album: Fire in Bone. De mystieke sfeer, Mark Stoermer's geweldige baspartij en Flowers die zich zowel vocaal als tekstueel overtreft: ja, dat nummer pakt mij écht. Naast Fire in Bone schittert ook het prachtige My God: enerzijds typisch Killers, anderzijds iets dat ze nog nooit eerder hebben uitgebracht. Het gebruik van de pauken op dat nummer is vindingrijk en de gastvocalen van Weyes Blood vormen een fijne bijdrage. De overige nummers op de tweede helft, Running Towards a Place, When the Dreams Run Dry en in mindere mate het titelnummer Imploding the Mirage hebben mij na enkele luisterbeurten nog niet helemaal weten te overtuigen. Het zijn geen slechte nummers, maar ze weten maar moeilijk te beklijven.

Als je zeven (nou, vooruit, met de titeltrack erbij acht) van de tien nummers goed tot zeer goed vindt, dan mag je wel concluderen dat The Killers weer een fijn album hebben weten te schrijven. Wonderful Wonderful kon gelijk na de release al op een lauwere reactie van me rekenen en ik moet bekennen dat dit album ook niet of nauwelijks gegroeid is bij me. Ik vermoed dat het Imploding the Mirage iets beter zal vergaan in dat opzicht. En tóch zijn er ook hier wat dingen die me dwarszitten.

Het voornaamste wat me dwarszit is dat dit eigenlijk een Brandon Flowers solo album is onder de naam van The Killers. Daar klinkt het wat mij betreft ook wat naar: The Desired Effect Part II. Is dat een belediging? Niet bepaald, want ik vind The Desired Effect een erg lekker popalbum. Hetzelfde geldt dus voor Imploding the Mirage. De (rock)band The Killers, die ze wel nog waren ten tijde van Battle Born, zie en hoor ik echter al twee albums lang niet meer. Enkel op Caution en Fire in Bone, misschien niet geheel ontoevallig de twee nummers waar Stoermer aan meeschreef, zijn er nog wat echo's te bespeuren. De rest van het album is eigenlijk met name synthpop. Dat genre is altijd wel aan deze band gekoppeld en waardeer ik in principe ook, maar nog nooit eerder lag het er zó dik bovenop. Het zorgt ervoor dat ik tijdens het luisteren wel eens snak naar een nummer als A Dustland Fairytale, Uncle Jonny, This River is Wild, Sweet Talk of Runaways. Hoezeer ik ook een zwak heb voor popmuziek, deze band heeft ook meer dan eens bewezen lekker stevig te kunnen spelen. En net dat hoor ik hier te weinig op terug.

Nu snap ik natuurlijk dat dit laatste moeilijk te bewerkstelligen is als een (in veel gevallen zelfs twee) van de vier bandleden niet bij het album betrokken zijn. De eerste berichten over LP7 zijn dat Dave Keuning zou terugkeren en dat het wat meer 'back to basic' zou moeten worden. Laten we nog niet te vroeg juichen, maar wat mij betreft is dat precies de koers die deze band nu mag gaan varen. Ik ben benieuwd!

Al met al is dit een zeer geslaagde comeback. Ik weet dat veel medeliefhebbers van de band roepen dat dit het beste album is sinds Sam's Town, maar daar sluit ik mij niet bij aan. Zowel Day & Age als Battle Born genieten bij mij de voorkeur. Desondanks mag Imploding the Mirage er zeker zijn. Het is een vlot album geworden en de catalogus is uitgebreid met enkele zeer fijne nummers.

4*

Had ik hier nog geen bericht bij geplaatst? Zo te zien nog bij geen enkel The Killers album, opna Hot Fuss dan.

Live from the Royal Albert Hall vind ik werkelijk waar waanzinig. Alle mooie nummers van de groep komen voorbij. Een super sterke opening met Human en de rest bouwt zich in een mooie volgorde op. Ik genoot bij de versies van A Dustland Fairytale, Spaceman, Bling, All These Things That I've Done en (natuurlijk..) When You Were Young. Een genot van begin tot eind. Ik ben dan wel fan van ze en vindt ze altijd goed klinken live (wellicht soms wat minder dan de andere keer). Maar dit is echt by far het beste wat ik gehoord heb.



5*

Wat een heerlijk album! Het is - gezien mijn top 10 en andere bijdragen op deze site - waarschijnlijk geen geheim dat ik groot liefhebber ben van The Killers. Voor de één een simpele en gezapige popband die ooit veelbelovend was en het na het debuut het liet afweten, maar voor mij zonder enige twijfel de band die het meest tot de verbeelding spreekt. Of het nou de prachtige teksten en zang van Brandon Flowers zijn of de muzikale bijdragen van Dave Keuning, Mark Stoermer en Ronnie Vannucci Jr.: de band weet mij keer op keer in vervoering te brengen.

Zo ook op Pressure Machine: het album waar The Killers subtieler, ingetogener en misschien ook wel oprechter zijn dan ooit tevoren. Daar waar vrijwel alle vorige albums grootse Las Vegas-sprookjes bevatten, gaat het dit keer om het stadje waar Flowers zelf is opgegroeid, Nephi, en diens inwoners. Net als Imploding the Mirage doet dit album soms wat aan als een soloalbum van Flowers, maar tegelijkertijd vind je natuurlijk zo'n gitaarsolo van Keuning op Cody alleen op een Killers-album. Bassist Mark Stoermer is afwezig vanwege alle Corona-perikelen. Zijn afwezigheid op het merendeel van de nummers is te overzien, maar ik ben ervan overtuigd dat hij nummers als Cody, Sleepwalker en In Another Life nog wat had kunnen opleuken.

Verder dan dat, de mogelijkheid dat het album nog hier en daar wat beter had kunnen zijn, kom ik niet qua minpunten. The Killers zijn altijd sterk geweest in het openen van hun albums en West Hills is daar eigenlijk geen uitzondering op. Wat een fantastische track! De emotie spat er vanaf en de opbouw is voelbaar. Het album bevat geen singles, maar Quiet Town zou ik een geschikte single vinden. Bij dit nummer moet ik, ondanks dat ik dan wel door het verhaal over het treinongeluk heen moet luisteren, haast denken aan het dorpje waar ik zelf ben opgegroeid. Veel zinnen uit dat nummer sluiten er eigenlijk perfect bij aan en daarnaast is het nummer gewoon ontzettend sfeervol. De band had nog nooit eerder een mondharmonica gebruikt, maar het past goed bij hun sound. Track 3, Terrible Thing, kent een mooi, ontroerend verhaal over een homoseksuele jongeman die worstelt met zijn identiteit, maar het is wel een nummer dat ik eigenlijk enkel binnen de context van het album beluister. Als ik dan toch een minder nummer moet aanwijzen, dan kom ik denk ik bij Terrible Thing uit.

Vervolgens gaat de band verder met een aantal nummers die toch sterk doen denken aan hun vertrouwde sound, het zij wat minder bombastisch. Nummers als Cody, Sleepwalker, In The Car Outside en In Another Life zijn nummers die ook op een album als Day & Age niet misstaan hadden. Stuk voor stuk luisteren ze lekker weg en passen ze perfect binnen de context van het album. Met name op deze nummers is de terugkeer van Dave Keuning bij vlagen goed merkbaar. Tussendoor passeert het duet met Phoebe Bridgers, genaamd Runaway Horses, de revue: een prachtig rustmoment dat ook naar een mooie, bescheiden climax toewerkt. De stem van Flowers is voortreffelijk en lijkt eigenlijk per album steeds beter te worden.

Desperate Things had even nodig om bij me binnen te komen, maar het is wel een nummer dat inmiddels geland is. Flowers spreekt hier meer dan dat hij zingt, op het refrein na dan. Wat dat betreft verkent hij op dit album nóg meer het verhalende aspect dat ook een handelsmerk van zijn held Bruce Springsteen is. Het gaat hem naar mijn mening goed af en dit grimmige moordverhaal is dan ook gemakkelijk te visualiseren. Met name het zinnetje ''You forget how dark the canyon gets'' gevolgd door een zinderende knal voert de spanning flink op. De band sluit Pressure Machine af met het titelnummer en The Getting By: twee prachtige nummers, waarop Flowers letterlijk zijn stem tot het uiterste drijft. Met name de hekkensluiter komt bij mij binnen. The Getting By vertelt je eigenlijk dat je, hoe eentonig en zwaar de routine soms ook kan zijn, moet doorzetten. Een boodschap die deze band al vaker heeft uitgedragen.

Met Pressure Machine bereiken de heren een nieuw hoogtepunt in hun carrière. Wat het album eens temeer de moeite waard maakt is dat ze, weliswaar binnen hun eigen contouren, toch een sound weten te creëren die wat afwijkt van wat ze eerder gedaan hebben. Het is een album dat de afgelopen weken echt op herhaling heeft gestaan bij mij; meer dan de twee voorgaande albums. Ik word enthousiast over de eerste berichten over de opvolger die al voorzichtig in de maak is, namelijk dat alle vier de bandleden erbij betrokken zijn en dat er weer een wat meer 'classic-Killers' geluid uit lijkt te komen, maar tegelijkertijd denk ik dat ze van goeden huize moeten komen om Pressure Machine zomaar te evenaren. Hoe het ook zij, ik kijk er met smart naar uit! En ondertussen hebben we deze schitterende plaat om ons zoet te houden.

4,5*

Mooie verzamelaar van een band die ik al sinds Day & Age volg en eigenlijk sindsdien nooit meer heb losgelaten. Had ik liever een nieuw album gezien? Zeker weten. Ik denk dat ik persoonlijk de richting die in eerste instantie gekozen werd, namelijk de laatste drie nummers op deze plaat, best had kunnen waarderen. Flowers en Vannucci Jr. zagen het in ieder geval niet meer zitten, wilden de nummers op een EP uitbrengen en uiteindelijk werd het, net als bij Direct Hits, in overeenstemming met de platenmaatschappij een ''best of''. Ik had zoiets al verwacht, maar Brandon bevestigde het ook in een radio-interview.

Spannend is anders, maar het mag gezegd worden: het is een imposante tracklist, die ook mooi achter elkaar afspeelt. De verwachtingen die ik uitspreek in mijn bericht van 9 november op deze pagina blijken vrij goed overeen te komen met wat ik ervan vind. Leuke, sterke playlist, maar Sam's Town en Wonderful Wonderful hadden meer verdiend. Daarnaast vind ik het ronduit afschuwelijk dat de cd ingekorte versies bevat van The Man en Caution. Ik vind het onbegrijpelijk dat ze daarmee akkoord zijn gegaan, want die twee nummers worden op deze manier best om zeep geholpen.

Het nieuwe materiaal vind ik dus best sterk. Boy en zeker Your Side of Town zijn bij mij echt heel goed geland. Het zijn nummers die ik graag en regelmatig luister en ze verdienen wat mij betreft eenzelfde status als de twee nieuwe singles die de band uitbracht voor Direct Hits, namelijk Shot at the Night en Just Another Girl. Spirit vind ik dan nog het minste nummer van de drie; ook veruit het minste nummer op de plaat. Ik ben 'm wel na een aantal luisterbeurten wat meer gaan waarderen, maar draai het eigenlijk nauwelijks uit mezelf.

Voorts mag nog gezegd worden dat ik vind dat de band net een mooie UK Tour van dit album heeft neergezet. De beelden liegen er niet om: wat een mooie productie! Hadden ze hiermee naar Nederland getrokken, dan had ik zeker willen gaan! En natuurlijk geweldig om Dave Keuning weer terug te zien op gitaar

4*

Na een geweldig debuut gaan The Killers verder met Sam's Town. Ik heb het allemaal in een heel andere volgorde gehoord (begon met Day & Age - Sam's Town - Hot Fuss - Sawdust), als fan hoorde ik dus deze als tweede. Ook hier is het een sterk album met alleen maar goede nummers in mijn ogen. When You Were Young, This River Is Wild, Sam's Town, Bones, Read My Mind, For Reasons Unknown allemaal erg goed. Ik vond misschien WYWY toch nog de beste. Jammer vind ik wel dat het eerste stukje van Bling niet zo geweldig is maar het einde wel. Op de registratie van de Royal Albert Hall was dit juist een van de hoogtepunten. Dit kleine stukje kan het album niet zodanig omlaag brengen. Dus ook hier:

5*

Ik ontdekte The Killers toen Day & Age uitkwam en vind dit nog steeds een fantastisch album. Al gauw werd ik ook fan van hun vorige twee albums en ook opvolger Battle Born vind ik een erg sterk album, hoewel ik moet toegeven dat er enkele luisterbeurten nodig waren om die helemaal te laten doordringen. Ze staan al die jaren al aan de top bij mij en dat zal ook, zelfs al was dit album ontzettend tegengevallen, niet zo snel veranderen.

Album nummer vijf heb ik nu inmiddels vier keer helemaal beluisterd. Ik heb er tot nu toe gemengde, overwegend positieve gevoelens bij. De eerste helft van het album is ontzettend sterk. Kan zich wat mij betreft makkelijk meten met Battle Born. De titeltrack is iets dat ze nog nooit eerder hebben durven maken, maar ze komen er mee weg. Lead single The Man is enorm catchy, Rut is mooi (hoewel ik geen fan ben van de opening en afsluiting), Life to Come is episch en Run for Cover en Tyson vs. Douglas doen met hun hoge tempo en de prominent aanwezige synths en gitaren meer denken aan Sam's Town dan alles wat ze sinds dat album hebben uitgebracht. Tyson vs. Douglas behoort overigens tot één van de hoogtepunten van het album.

Er staan twee nummers op die nog niet bij me binnenkomen. Dit betreft met name het nummer dat zich langzaam maar zeker tot publiekslieveling lijkt te ontpoppen: Some Kind of Love. Ik kan in de regel goed overweg met hun rustigere nummers (My List, Be Still), maar deze komt vooralsnog iets te zeurderig en langdradig op me over. Ik lees dat Brandon deze, net als Rut, voor zijn vrouw geschreven heeft, maar dan vind ik Rut toch beter uit de verf komen. Ook track 10 is een twijfelgeval. Deze wordt weliswaar steeds beter naarmate het nummer op gang komt, maar valt naar mijn mening in het niet in vergelijking met de afsluitende nummers op de vorige twee albums. Out of My Mind en The Calling zijn groeiers, maar behoren niet tot hun sterkste werk. Bonustrack Money on Straight is wel grappig, maar is te karig om de Deluxe Version écht de moeite waard te maken.

Al met al bewijzen The Killers met dit album nog steeds genoeg in hun mars te hebben. Het luistert lekker weg en er staan genoeg tracks op die zich lenen voor de setlist. Ze bewijzen echter tegelijkertijd meer dan ooit dat ze elkaar nodig hebben. Ik merk de afwezigheid van Dave Keuning namelijk wel degelijk in de tweede helft van het album. Sowieso zijn ze in interviews momenteel ontzettend vaag. Er wordt nergens een duidelijke uitleg gegeven waarom Dave niet aanwezig was bij de laatste opnamesessies en de fotoshoot. Het feit dat hij het nu ook live laat afweten en dit album omschrijft als ‘it is what it is’, is in ieder geval geen goed teken.

Ik hoop dan ook oprecht dat het bij het volgende album lukt om alle vier de leden binnen de boot te houden. Ik had immers nooit gedacht dat wanneer deze heren een optreden zouden aankondigen in Nederland (ik wacht er al jaren op!), het me zo goed als koud zou laten. Groot fan van de muziek, maar als ik kaartjes voor The Killers koop, wil ik niet alleen Brandon en Ronnie zien. Alle respect voor de twee muzikanten die invallen tijdens deze tour, maar beiden hebben naar mijn mening 0,0 stage presence. En dan ook nog Flowers’ achtergrondzangeressen die tijdens Read My Mind gaan meezingen… Nee, dank u. Dan houd ik liever de herinnering aan Vorst Nationaal in ere. Hopelijk doen ze zo'n gave tour ooit nog eens (en dan natuurlijk gewoon met Mark en Dave).

Ik begin met 3,5* voor Wonderful Wonderful.

Fijne verzamelaar! Velen zullen wellicht een 'Greatest Hits' luisteren ter kennismaking met de band, maar in dit geval vond ik het een leuke compilatie nadat ik het afgelopen jaar alle studioalbums van de heren volledig heb beluisterd. Enkele tracks 'missen' misschien om dit een perfecte verzamelaar voor de fans te maken, maar de plaat doet wat het belooft: alle hits verzamelen. En, zoals ik ook al bij hun album Synchronicity aangaf, ik ben het bij The Police wel grotendeels eens met die hits. Die nummers zijn ook in de meeste gevallen naar mijn mening hun beste werk, dus ik had niet het gevoel veel te missen hier.

Ik vind The Police een fantastische band, die ik erg hoog heb zitten. Alles lijkt te kloppen. Sting is een begenadigd zanger en zijn werk op de bas is inspirerend. Maar ook Andy Summers en Stewart Copeland leveren bij vlagen briljante en consequent onmisbare bijdragen. Ik merk dat ik geregeld de focus verander als luisteraar en eigenlijk ieder bandlid wel even wil horen. De nummers zijn ook dusdanig opgebouwd dat alle drie de ruimte krijgen om te laten horen wat ze in hun mars hebben. Enerzijds jammer dat ze niet meer hebben uitgebracht, maar anderzijds laten ze wel een indrukwekkend cv achter. Favoriete tracks kiezen hier lijkt haast een onmogelijke opgave.

Het enige studioalbum van The Police dat ik nog te gaan had. Alles op chronologische volgorde, weliswaar met tussenpozen, beluisterd. Erg van genoten, want ik vind dit een prachtband, al moet ik eerlijk bekennen dat er weinig foute keuzes in de singles zitten. Die vind ik meestal bij elk album er wel bovenuit springen en heb ik ook vaak aangevinkt als favoriete tracks. Ironisch genoeg vind ik Zenyatta Mondatta dan wel weer het meest aanvoelen als een coherent album, ondanks dat album gevoelsmatig wat minder hits heeft voortgebracht.

Synchronicity heeft een aardige eerste helft die ik qua niveau vergelijkbaar vind met de vorige plaat, Ghost in the Machine. Niet slecht en het luistert lekker weg, maar tegelijkertijd gaat het een beetje het ene oor in en het andere weer uit. Ik behoor overigens ook tot de groep die vindt dat Mother erg buiten de boot valt. Misschien dat ik het in een bepaalde context nog wel had kunnen waarderen, maar het past hier totaal niet en is eigenlijk vrij vervelend. Vanaf het prachtige Every Breath You Take kakt het echter nergens meer in. Met King of Pain, Wrapped Around Your Finger, Tea in the Sahara en Murder by Numbers weet de band op bevredigende wijze afscheid te nemen. Jammer om te bedenken dat de bandleden de nummers hier al niet meer in dezelfde ruimte inspeelden, maar Synchronicity is desondanks een erg fijne afsluiter geworden.

4*

Mijn eerste kennismaking met The Smiths. Schandalig laat eigenlijk, want ze zijn me al tig keer aanbevolen en gelden zelfs als één van de voornaamste invloeden op The Killers; al sinds jaar en dag de band die me het meest weet te raken.

Dan maar meteen beginnen met een pronkstuk in hun discografie: The Queen Is Dead. De eerste luisterbeurt moest ik even erin komen, maar vanaf de tweede zat het eigenlijk wel goed. Er staat genoeg moois op en het is leuk om zowel op de songtekst als de muziek te letten. Morrissey blijkt een begenadigd songwriter en de bandleden komen allen sterk naar voren. Naast het gitaarwerk van Johnny Marr verdient ook de ritmesectie het om in het zonnetje te worden gezet. De zang zelf vind ik nog wat wisselvallig. Soms bevalt het me erg goed, soms wat minder.

Prijsnummers vind ik het titelnummer (geweldige manier om je album te openen), Bigmouth Strikes Again en There Is a Light That Never Goes Out, al mag Some Girls Are Bigger Than Others daar eigenlijk ook aan toegevoegd worden, want die sluit mooi aan op zijn voorganger. De liedjes op tweede kant van de plaat beklijven wat beter dan die op de eerste kant, maar tijdens het luisteren zal ik geen nummer skippen.

Sfeervol. Dat is misschien nog wel de beste omschrijving voor dit album. Bij vlagen is het grimmig (mag ook wel met zo'n titel), maar ik kan soms ook een grijns zeker niet onderdrukken tijdens het luisteren.

4*

Op zich een prima kerstalbum van de Keane-frontman. Bij vlagen zeer sfeervol, maar tegen het einde verslapte mijn aandacht wel wat. Daarnaast genoot ik meer van Tom Chaplin's eigen nummers dan van de covers, uitgezonderd de prachtige opener. Het melige Stay Another Day werkt zelfs eerder op de zenuwen dan dat het je in de kerststemming brengt. Het is echt Chaplin's mooie stem die het album de moeite waard maakt. Ondanks dat gegeven had dit album best wat mogen worden ingekort.

Helemaal niet zo op de hoogte van het oeuvre van Toto (buiten de hits die vrijwel iedereen wel eens gehoord heeft), maar toen ik recent Pamela op de radio voorbij hoorde komen, bleef dat nummer toch langer hangen dan verwacht. Nog vaak opnieuw geluisterd de laatste tijd en toen ik zag dat deze op hetzelfde album stond als Stop Loving You, een nummer dat ik al langer kende en ook erg sterk vind, eens besloten het hele album een kans te geven.

En daar ben ik best blij om, want ik heb het album nu al ettelijke malen met veel plezier van begin tot eind gedraaid. Ik houd wel van dergelijke romantische 80s rock. Soms misschien wat zoet, maar ik kan er heerlijk in meegaan. Prachtige vocals (met name van Joseph Williams), maar ook instrumentaal vind ik het erg krachtig. De twee grote hits van dit album worden mooi bijgestaan door lekkere nummers als Mushanga, Stay Away, Only the Children en, de overtreffende trap, Home of the Brave. Mooie afwisseling tussen ballads en bombast ook. Het enige nummer waar ik weinig mee kan is You Got Me. Dat nummer doet me heel erg denken aan Michael Jackson en valt daardoor eigenlijk wat uit de toon.

Door de constant veranderende bezetting van Toto kan het haast niet anders dat de albums onderling nogal verschillen. Met name de aanwezigheid van Williams als zanger op dit album voegt wat toe vind ik, maar die heeft maar drie albums met de band opgenomen. Vandaar dat ik ook niet meteen de drang voel om alle andere albums z.s.m. te gaan beluisteren, maar ik ga er geheid nog eentje proberen in de toekomst. Deze The Seventh One doet het als geheel in ieder geval zeer goed bij me. Fijn album!