Ik had dit album al een aantal maanden geleden voor het eerst beluisterd, maar wilde dat nog een aantal keren opnieuw doen voordat ik er een waardering aan zou hangen. In die tussentijd is Running Up That Hill (en daarmee Kate Bush en daarmee dit album) natuurlijk nieuw leven ingeblazen door het fantastische Stranger Things.

Heel fijn natuurlijk, maar ik was stiekem al een beetje verliefd voordat de bekende Netflix-serie ermee aan de haal ging. Running Up That Hill en Cloudbusting kende ik ook al een beetje, maar ik ben die nummers eigenlijk alleen nog maar meer gaan waarderen. Cloudbusting is het nummer dat me naar het album getrokken heeft en dat blijft voor mij ook nog altijd het hoogtepunt. Wat een schitterend lied blijft dat zeg.

Kate is uniek. Ze heeft een fijn stemgeluid, maar er is ook sprake van een bepaalde mystieke sfeer, die ik niet goed onder woorden kan brengen. Het voelt een beetje alsof je een sprookjesboek leest als je hiernaar luistert. Overigens ben ik ook heel eerlijk: het wat meer 'experimentele' gedeelte op de tweede helft (Under Ice, Waking the Witch en Watching You Without Me) is niet helemaal mijn ding. Ook na een aantal luisterbeurten willen die nummers niet helemaal landen. Verder niet zo erg, want de eerste vijf á zes nummers zijn ook wel écht steengoed, maar de plaat weet zich imo ook nog te herpakken met de laatste twee nummers.

Ik vertik het om op te zoeken wat de daadwerkelijke betekenis is achter elk nummer. Nu nog even wel, tenminste. Dit is immers een heerlijke plaat om bij weg te dromen en een eigen invulling aan te geven. Het steekt heel goed in elkaar en zorgt er zondermeer voor dat ik interesse heb gekregen in al haar andere werk.

4*

Strangeland tikte voor mij (bijna) het niveau aan van hun debuut. Cause and Effect doet dit helaas niet. Sterker nog, ik vind dit wel het minste studioalbum van Keane. Tegelijkertijd is dat een compliment voor hen, want dit album is niks om je voor te schamen. Er staan mooie, aanstekelijke songs op en met name de lyrics vallen meermaals in positieve zin op. Ik sluit me erbij aan dat het album soms wat te saai wordt, maar de heren weten het vrijwel altijd weer recht te draaien. Een nummer als Put the Radio On begint tergend vervelend, maar zodra het laatste refrein begint zit ik er helemaal in en ben ik geraakt. Tom Chaplin is nog altijd een fantastische zanger! Mijn favoriete tracks zijn You're Not Home, een fijne opener, en Chase the Night Away, een nummer zoals alleen Keane ze kan maken.

Ik ben het grotendeels eens met bovenstaand verhaal. Ik was in eerste instantie van plan deze te skippen, maar toen ik zag dat één nummer hun Best Of gehaald heeft, kreeg ik toch wel het vermoeden dat Night Train wel iets meer is dan een zoethoudertje. Het begint nog vrij veelbelovend, maar na het alleraardigste 'Back in Time' volgt het ene niemendalletje na het andere. Het weet totaal niet te beklijven en klinkt geregeld totaal niet als Keane. Mijn waardering voor Strangeland zou hierna haast alleen maar nóg hoger worden.

Toch weet deze EP zich kort voor het einde nog wat te herpakken, want de laatste twee nummers zijn leuk. K'Naan had voor mij niet gehoeven, maar hij verdwijnt door de leuke melodie gelukkig wat meer naar de achtergrond op 'Looking Back'. Het is al vaak voor mij gezegd, maar ik ben het er ook helemaal mee eens: 'My Shadow' is op en top Keane. Had zo op een album kunnen staan, dus ook terecht dat die op de verzamelaar uit 2013 is beland. Ander voordeel: Night Train duurt maar een half uurtje, dus je kunt je hier moeilijk een buil aan vallen. Ik zal 'm - door het nietszeggende middenstuk - niet gauw nog eens opzetten, maar doordat er toch enkele leuke nummers uit zijn voortgebracht, voelt deze EP niet overbodig.

3*

Voor mij de beste plaat van Keane sinds het debuut. Nu heb ik Under the Iron Sea ook hoog zitten en zelfs Perfect Symmetry (naar mijn mening de minste van het stel) vond ik lekker wegluisteren, maar beide albums hadden gemeen dat ik de kwaliteit van de nummers niet altijd even dicht bij elkaar vond liggen; iets dat ze op Hopes and Fears grotendeels wél voor elkaar wisten te krijgen.

Strangeland vind ik waarschijnlijk nog altijd wat minder dan Hopes and Fears, maar het scheelt niet veel. Dit album voelt daadwerkelijk als een album doordat de nummers goed in elkaar overlopen en qua thema's overeenkomen. Tijdens het luisteren moet ik telkens denken aan een klein stadje vlakbij zee. Dat komt waarschijnlijk door nummers als Sovereign Light Café (inclusief videoclip), Neon River en Sea Fog. Heeft verder weinig met de kwaliteit van de plaat te maken, maar het is wel fijn dat het album een soort sfeer op me weet over te brengen. Volgens mij het perfecte album om te luisteren tijdens een strandwandeling.

Tekstueel is het niet altijd even luchtig. Je hoort veel leed, met name op een prachtig nummer als Watch How You Go. Daar speelt Keane heel klein, terwijl ze op nummers als Silenced By the Night, Disconnected en On the Road juist heel erg uitpakken. Wat ze ook doen: ze klinken gewoon goed. Tom Chaplin zingt fantastisch (onnavolgbaar zelfs) en ook de andere drie bandleden krijgen alle ruimte om van zich te laten horen, waarbij met name het mooie pianowerk van Tim Rice-Oxley telkens weer opvalt. Het enige nummer van Strangeland waar ik momenteel nog niet veel mee kan is Black Rain. Even dacht ik dat met dat nummer de vrije val werd ingezet, maar niets blijkt minder waar, want met Neon River weten de heren zich weer moeiteloos te herpakken en mijn aandacht tot en met het einde vast te houden. Sea Fog is tevens een erg goede, ietwat onheilspellende afsluiter. Vaak heeft deze band niet veel meer nodig dan de stem van Chaplin en een fijn pianoarrangement om binnen te komen.

Ik vind het lastig om de beste nummers aan te wijzen, omdat het qua niveau dicht bij elkaar ligt en ieder nummer wel weer iets anders heeft dat het mooi maakt. Ik lees toch veelal dat Strangeland als een teleurstelling ervaren werd, maar naar mijn mening is het een prachtalbum. Ik voel absoluut een klik met deze nummers en weet zeker dat ik het album nog vaak met plezier zal beluisteren. Benieuwd of het met hun nieuwste creatie, Cause and Effect, opnieuw raak zal zijn.

4,5*

Na de eerste luisterbeurt had ik zo mijn twijfels. Ik vond het debuutalbum van Keane, Hopes and Fears, veel sterker. Dat album wist immers meteen te beklijven. Nu, enkele luisterbeurten later, geniet Hopes and Fears nog altijd de voorkeur, maar het verschil in waardering is aanzienlijk kleiner geworden.

Under the Iron Sea heeft met name een andere toon waar ik even aan moest wennen. Naast het feit dat het bij vlagen elektronischer klinkt, blijkt dit album zwaardere thema's (waaronder oorlog, negatieve kritiek van de pers en vriendschap die op de proef wordt gesteld) aan te snijden, waardoor het bij vlagen wat minder opzwepend klinkt. Niet dat Hopes and Fears alleen maar een blije boel is natuurlijk, maar ik proef op dit tweede album wel wat meer ongenoegen in de songteksten.

Het album bevat popnummers die qua refreinen net zo goed zijn als de singles van het vorige album. Is It Any Wonder? (waarbij ik Achtung Baby flashbacks krijg), A Bad Dream en Crystal Ball zijn daar goede voorbeelden van. Ook Nothing in My Way, Leaving So Soon? en Put It Behind doen het goed. Een van mijn favoriete nummers is echter The Frog Prince. Dat is naar mijn mening een prachtige afsluiter, die zowel muzikaal als tekstueel goed in elkaar steekt. En wat valt de prachtige zang van Tom Chaplin daar op! Nummers als Atlantic, Hamburg Song en Broken Toy zal ik niet gauw afzonderlijk draaien, maar ze zijn niet slecht en binnen dit album hebben ze absoluut hun plaats.

Erg fijne plaat dus weer van deze mannen. Klaarblijkelijk een groeialbum, want ik vind het per luisterbeurt mooier worden. Het zou dus zomaar kunnen dat ik mijn score in de toekomst nog zal moeten aanpassen.

Voor nu alvast 4*

Aardig debuut van Dave Keuning, de gitarist van The Killers. Het album begint lekker met het nummer Boat Accident. Vervolgens wordt al snel duidelijk dat Dave niet de beste zanger is, want het klinkt over de gehele linie wat vlakjes en veel van hetzelfde. Het klinkt haast alsof de vocalen in één keer zijn opgenomen. Daardoor krijg je vanzelfsprekend dat veel nummers op elkaar gaan lijken en meer dan de helft het ene oor in en het andere oor weer uit gaat.

Gelukkig hoor je wel dat Keuning inmiddels een muzikant met de nodige ervaring geworden is. Ondanks dat het soms wat repetitief is, steekt het muzikaal wel leuk in elkaar. Ik merkte in ieder geval dat ik bij vlagen meer op de muziek lette dan op de zang. Het titelnummer is tergend lang en het gebruik van de auto-tune vind ik afgrijselijk, maar gelukkig wordt dit nummer opgevolgd door twee van de leukste songs op het album: Restless Legs en Pretty Faithful. Lekkere poprock die bij vlagen wat aan The Killers doet denken. Prismism is geen memorabel album en ik kan me niet voorstellen dat ik de plaat als geheel nog vaak zal luisteren, maar toch vond ik het niet onaardig. Bovendien bewijst het wel dat Keuning van belang is voor het Killers-geluid. Ik durf zelfs te zeggen dat ik hier wat meer echo's van Hot Fuss in hoor dan de meest recente Killers-release, Wonderful Wonderful.