Mijn eerste album van Simple Minds. Ik ben wel fan van deze typische jaren '80 poprock-sound die hierboven al vergeleken wordt met het werk van Bryan Adams en Bruce Springsteen dat rond dezelfde tijd uitkwam. De vergelijking met U2 kan ik ook wel plaatsen. Hoewel ze natuurlijk zeker niet helemaal hetzelfde klinken, moest ook ik bij enkele intro's en uithalen van Jim Kerr aan de band uit Ierland denken. Grappig, maar verder zeker niet vervelend. Ik kan me goed voorstellen dat liefhebbers van U2 ook Simple Minds kunnen waarderen, hetgeen ik ook al meer dan eens gehoord heb.

Van een album als Once Upon a Time kan ik met volle teugen genieten. Simple Minds barst hier van de energie en het klinkt alsof de nummers met veel enthousiasme gemaakt zijn. Eigenlijk zakt het nergens in. De eerste twee nummers vind ik heel goed. Gek genoeg komt Ghost Dancing, die hier veelal als hoogtepunt genoemd wordt, wat moeizamer bij me binnen. Vervolgens komt de plaat met de monsterhit Alive and Kicking in de volgende versnelling en volgt het ene geslaagde nummer na het andere. Kerr zingt goed, maar ook de ritmesectie en de gitaar vallen geregeld op. Ook van mij hadden de twee bonustracks, waaronder het geweldige Don't You (Forget About Me), op de definitieve albumversie gemogen. Dan was ik vermoedelijk nog wel een halve ster hoger uitgekomen.

Een heel aangenaam album dat zeker naar meer smaakt!

4*

Fijn album voor rond de herfst en ook nog wel deze tijd van het jaar. Ik werd niet van begin tot eind weggeblazen, maar dat hoeft ook niet. De eerste drie nummers zijn gelijk erg sterk. Take Back the City is zelfs het eerste nummer van Snow Patrol dat ik me kan herinneren. Het bleek een fijn visitekaartje en zal waarschijnlijk altijd één van mijn favoriete nummers van de band blijven. Ik kan moeilijk uitleggen waarom, want ik weet dat het vrij 'rechttoe rechtaan' poprock is, maar de sfeer van dat nummer heb ik altijd geweldig gevonden. Schoonheid in eenvoud en gewoon een fijne meezinger.

Na dat nummer kakt het voor mijn gevoel een beetje in, maar vanaf The Planets Bend Between Us wordt de stijgende lijn weer verder doorgezet en vastgehouden. Het eindnummer is mij persoonlijk wat aan de (te) lange kant om echt blijvend indruk te maken, maar het maakt het album niet minder de moeite waard. Vond deze als geheel zelfs nog wat beter dan Eyes Open.

4*

Ach, niks bijzonders, maar ik heb hier geen hekel aan. Het verbaast mij enigszins dat We Built This City zo vaak opduikt als meest gehate nummer aller tijden in diverse lijsten. Als 'ie op de radio voorbijkomt zal ik niet gauw de volumeknop omhoog draaien, maar ik zal evenmin van station wisselen. Gewoon een vermakelijk nummer, al vink ik 'm niet aan als favoriete track. Die eer gaat uit naar Sara en Before I Go.

Het is hartstikke zoet en rechttoe rechtaan, maar ik kan me daar in dit geval niet aan storen. Nu heb ik sowieso wel een beetje een zwak voor 80s pop, maar ik heb mij überhaupt niet geërgerd tijdens het luisteren naar deze plaat. Beklijven doet het merendeel ook niet hoor, maar ik kan dit zonder problemen uitzitten. Ergens is dit wel, net als bijvoorbeeld Heartbeat City van The Cars (hoewel die wel een tandje beter is), een pure zomerplaat.

3*

Het solowerk van Sting heb ik lange tijd links laten liggen. The Police vind ik een te gekke band en nadat ik her en der hoorde dat Sting solo 'vooral jazz-achtig is' en las dat veel medeliefhebbers van The Police niets van zijn solowerk moesten weten, heb ik niet eens meer de moeite genomen om het te proberen.

Een fout, zo bleek. Ondanks dat ik genoten heb van alle Police-albums (zonder uitzondering) moet ik eerlijk bekennen dat Ten Summoner's Tales (als geheel) wat meer met me doet. De sound is anders, vooral een stuk rustiger, maar wel ongelofelijk mooi. De opener If I Ever Lose My Faith in You - tevens het nummer dat ik al kende en dat ervoor zorgde dat ik het album uiteindelijk volledig ging beluisteren - vind ik geweldig en legt de lat meteen heel hoog voor de rest van de plaat. Toch liggen er dan nog veel hoogtepunten in het verschiet. Zo vind ik Fields of Gold, Seven Days, It's Probably Me en Shape of My Heart nummers van een uitzonderlijke klasse. Ze luisteren heerlijk weg en het is mooi om per luisterbeurt steeds meer details te ontdekken. Ook nummers als Love Is Stronger Than Justice, Saint Augustine in Hell, Everybody Laughed but You en afsluiter Nothing 'Bout Me zijn sterke groeiers en dragen bij aan een mooi geheel. Stings stem komt natuurlijk fantastisch tot zijn recht, maar ook in muzikaal opzicht is dit echt een feest om naar te luisteren. Mede door de pakkende melodieën en songteksten voelen de nummers al gauw vertrouwd.

Heavy Cloud No Rain, She's Too Good for Me en Something the Boy Said zou ik gevoelsmatig aanwijzen als de wat mindere nummers, maar ze passen prima in het geheel en zijn ook verre van vervelend. Ze doen me alleen net wat minder dan de nummers die ik al genoemd heb. Maar ja, wat zegt die opmerking eigenlijk? Zelfs op mijn favoriete plaat heb ik nog wel dat ik het ene nummer boven het andere zou verkiezen. Wat ik juist aan Ten Summoner's Tales zo sterk vind is het totaalplaatje. Het voelt echt als een boek dat je openslaat met daarin tien verhalen, inclusief epiloog en proloog. Een heerlijk album om echt even goed voor te gaan zitten en de tijd voor te nemen, ondanks dat het allemaal zeker niet te zwaarbeladen voelt.

De volle score deel ik niet vaak uit, maar voelt hier wel volledig op zijn plaats.