menu

Hier kun je zien welke berichten ricardo als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aerosmith - Toys in the Attic (1975)

5,0
geplaatst:
Deze van de week weer veelvuldig gedraaid, en echt een heerlijk album. Voor mij staat er eigenlijk maar 1 minder nummer op en dat is Uncle Salty. De titeltrack daarvan vind ik soms de zangmelodie wat te kinderlijk en te hippieachtig klinken, maar er zit wel spetterend gitaarwerk in waardoor het nummer toch ook weer lekker klinkt. Big Ten Inch Record is een vreemde eend in de bijt, maar wel echt een heerlijk tussendoortje. Adams Apple klinkt net als nummers 7 en 8 ook super, en er word met een mooie rustige ballad afgesloten. De 2 prijsnummers zijn ook voor mij Walk This Way, maar vooral Sweet Emotion met dat spetterende gitaarwerk erin. Pracht plaat met veel variatie erin, maar toch net een tikkeltje minder dan hun opvolger Rocks vind ik. Ook vind ik dat de typische Tyler stem op deze bij vlagen nog niet zo goed te horen is dan op Rocks.

David Bowie - ★ (2016)

Alternatieve titel: Blackstar

5,0
Het album begint gelijk al met 1 van de hoogtepunten, erg intens en beklemmend nummer, met een angstaanjagende zang van Bowie, daarna is met het tweede nummer de druk en de last wat weg, om daarna met Lazarus opnieuw tot een hoogtepunt te komen, prachtige ballad, en wat mij betreft het absolute hoogtepunt van deze plaat. Dan komt Sue, wat instrumentaal vooral qua drums een werkelijk spektakel is, vooral de laatste halve minuut vormt een zeer intense climax. Daarna met girl loves me een soort van overgangsnummer, om daarna met het nummer dollar days een sfeertje van berusting te creeren. En de afsluiter om het compleet te maken met het sfeertje van het is wel goed en klaar zo, ik kan het loslaten!

Ik zie dit album nu echt iets wat hij tot in de puntjes heeft geregiseerd als afscheidsalbum. Erg intens en luguber allemaal. Erg bijzonder dat een artiest ooit zoiets heeft kunnen maken. Ken zijn muziek nog niet zo lang, maar met zo,n afscheid sta je zo ongeveer op eenzame hoogte! Als dit geen klassieker nu al is, dan komen er nooit weer klassiekers bij volgens mij.

Instrumentaal met soms die eenzame saxofoon in de stilte en de prachtige drums, en bij vlagen breekbare stem van Bowie maken deze van begin tot eind een superalbum. Ik weet zeker dat kosten nog moeite gespaard zijn om deze zo perfect mogelijk te krijgen, dat hoor je overal aan af!

David Bowie - The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars (1972)

Alternatieve titel: Ziggy Stardust

4,5
Deze cd heb ik de afgelopen week een aantal keren beluisterd en vind het qua energie en beleving zijn beste plaat die ik gehoord heb. Hier zit vanalles in, van punk invloeden tot en met puntige popliedjes aantoe.

Het begint met Five Years gelijk al lekker met een qua opbouw erg rustig nummer, maar naarmate het nummer vordert erg intenste stem van Bowie. Dan komt Soul Love, die gelijk in het begin wat aan Beatles doet denken, maar dat veranderd na de eerste en tweede minuut waar steeds een climax word gehaald.

Dan komt een nummer die mij sterk doet denken aan ritmes en de stem ook aan stukken van The Who,s, Who,s Next. Daarna komt Starman wat mij dan weer veel doet denken aan de muziek van Lou Reed. Mooi popliedje, en een terechte single. Dan komt met It Ain't Easy weer een nummer waar sommige stukken mij weer sterk aan The Who doet denken, mooi kort bombastisch nummer vind ik.

lady Stardust is natuurlijk ook een Bowie klassieker bij uitstek, het meest rustige nummer van deze plaat met een wat balladachtig karakter. Dan komt het nummer Star, dat vind ik ook een mooi puntig popliedje met soms mooie pianostukjes erin, doet mij ook weer wat denken aan The Who. Dan komt mijn favoriete nummer van deze plaat, en ook gelijk het meest punk achtige nummer vind ik. Gelijk in het begin hoor ik waar de Ramones hun mosterd vandaan gehaald hebben, en daarna hoor ik de rif die ik van Herman Brood zijn Rock n Roll Junkie al vaak gehoord heb, die heeft Herman hier weggejat kan niet anders. Mooi kort en puntig nummer waar de punk en het maniakale vanaf straalt. Misschien wel het eerste echte punk nummer ooit op plaat, of The Stooges moeten nog net iets eerder zijn geweest.

Dan komt de titeltrack wat een mooie stevige popsong is met een catchy en herkenbare gitaarrif. Sufragette City is ook een heerlijk stevig nummer met wat punkinvloeden, ook 1 van mijn favorieten van dit album. Het laatste nummer is een enorm intens en tragisch nummer en een wat trieste afsluiter van zo,n energiek en bruisend album.

Ik ken de muziek van Bowie nog niet zo lang, maar deze plaat heeft vele invloeden, en herken er o.a Beatles, The Who, Ramones, Lou Reed en zelfs Herman Brood in. Samen met Blackstar is dit op het moment wel mijn favoriet van Bowie. Stationtostation is ook erg lekker net als Low, maar als geheel pakt deze mij nog net even wat meer.

Motörhead - Orgasmatron (1986)

4,0
Het maakt toch helemaal geen reet uit dat hij nu niet meer goed uit de verf komt.

Nee, dat heeft hij met zijn band in het verleden al vaak genoeg laten zien.

Met zijn gezondheid vind ik het zelfs een unicum dat hij nog steeds in staat is om op te treden.

Als afterschock hun laatste regeliere album zou zijn zou het een waardig afscheid zijn, maar natuurlijk hoop je op meer.

De muziek van deze band zal nog jaren voortleven, want het is in mijn ogen echt uniek.

They play rock and roll zegt lemmy altijd voor een optreden, maar dan wel verdomd vette en tegen metal aan.

Ik houd van motorhead vooral in deze donkere dagen geeft het mij energie, en het zorgt er zelfs voor dat mijn tijden met het hardlopen nog steeds verbeteren.

Lemmy en motorhead zijn voor mij niet meer te missen, ondanks dat het nu op wat oudere leeftijd wat minder gaat.

Dit is nog een album uit hun glorietijd dat ze wat minder snel speelden, de periode van hun punk blues.

Vanaf 1916 ging duidelijk het tempo meer omhoog, wat ook geen verkeerde periode en zelfs mijn meer favoriete periode van de band is.

Pink Floyd - The Dark Side of the Moon (1973)

4,0
Eigenlijk logisch beredeneerd is dit het artistieke hoogtepunt van Pink Floyd ooit geweest vind ik, let wel logisch beredeneerd dan. ik vind Wish You Were Here en ook Animals nou eenmaal lekkerder wegluisteren nog.

Naar mijn mening is de 'echte' Pink Floyd eigenlijk ontstaan bij het album A Saucerful Of Secrets, omdat daar Gilmour erbij kwam en de wacht afloste van Syd Barett. Ik vind dan A Saucerful Of Secrets ook eigenlijk het 'echte' debuut van Pink Floyd en niet Piper, wat een wat vreemde eend in de bijt is.

Je kon bij ieder opvolgend album horen hoe Pink Floyd ieder album weer progressie boekte. ze maakten tussendoor nog even een erg experimenteel album in de vorm van Ummagumma, maar je kon wel horen dat hun sound steeds meer vorm begon te krijgen.

Op Atom Heart Mother waren ze ook nog wat zoekende naar de ware en perfecte sound, maar ook daar hebben ze iets nieuws geprobeerd in de vorm van een groot symphonie orkest.

Op meddle hebben we al de voorbode gehad op wat nog zou komen, in de vorm van nummers als One Of These Days en Echoes.

En toen kwam daar in 1973 dan dit album, wat een ware revolutie was destijds op muziekgebied, alle nummers zijn super gespeeld en sluiten naadloos op elkaar aan, een superalbum was geboren, en het kon eigenlijk niet beter. op dit album was er ruimte voor ieder bandlid om zich te ontplooien en om het beste uit zich te halen en het op dit album tentoon te spreiden

Toen kwam Wish You Were Here, waar ook het samenspel erg goed is, maar het voor mij meer als een soort druk overkomt, en de nummers meer als losse nummers klinken, en niet een geheel lijken. door de sound en de lekkere nummers erop is het wel mijn PF favoriete album

Daarna kwam Pink Floyd met het album Animals, een album met een duistere sfeer en waar alles wat harder en meer recht voor de raap lijkt te klinken dan voorheen. je kunt op dat album ook duidelijk horen dat de invloed van Waters steeds groter werd, en dat er voor individuele ontplooiing op dat album steeds minder ruimte werd gemaakt. Waters ging zich steeds meer als de echte leider van Pink Floyd profileren.

Toen kwam The Wall, een solo album eigenlijk van Waters. door conflicten was Rick Wright uit de band gezet, maar later weer in loondienst aangenomen, ook de invloed van Gilmour werd steeds minder, alleen de solo in Comfortably Numb mag misschien wel als 1 van de hoogtepunten ooit gezien worden van Gilmour, maar er was verder niet veel ruimte voor de div bandleden om iets creatiefs te mogen doen. nee Waters regeerde PF met ijzeren hand.

Toen The Final Cut, op dat album deed Rick Wright niet eens meer mee, en het arrangement is zo sober gehouden, en het is zo'n eerbetoon geweest aan de vader van Waters, dat je eigenlijk wel kunt spreken van het eerste solo album van Waters. op The Wall zitten nog wel een aantal org aspecten in die Pink Floyd zo bijzonder maakte.

Mijn conclusie is nu eigenlijk dat de 'echte' Pink Floyd voor mij bestaan heeft vanaf A Saucerful Of Secrets tot en met The Wall, en dat het artistieke hoogtepunt met dit album het absolute hoogtepunt bereikt heeft wat Pink Floyd ooit gemaakt heeft, alles is perfect en sluit naadloos op elkaar aan en technisch kan het niet veel beter, en dan in ogenschouw genomen dat dit album uit 1973 stamt dan krijg ik er alleen maar meer respect voor wat deze 4 heren samen konden, als ze de vrije teugels individueel lieten vieren.

Muziektechnisch gezien het beste PF album voor mij, maar emotioneel gezien vind ik Wish You en Animals gewoon beter. en emotie speelt nu eenmaal net zo'n grote rol voor mij dan technische perfectie. een 5 voor de perfectie van dit album, en een 3 voor wat dit album persoonlijk met mij doet en wat ik erbij voel. dat maakt gemiddeld een 4* lijkt me wel een goede stem voor mij bij dit album.

The Beatles - The Beatles (1968)

Alternatieve titel: The White Album

3,0
Deze heb ik net even weer opgezet. Misschien dat hij mij nu beter smaakt dan toen ik hem net gekocht had. Het begint gelijk erg goed met het stevige nummer Back In The U.S.S.R. Ik heb er enorm veel zin in om hem weer te gaan beluisteren. Daarna komt het rustige en zoetsappige nummer Dear Prudence wat ook lekker klinkt, even wat gas terug t.o.v het vorige nummer. Past er perfect in vind ik. Daarna komt het nummer Glass Union, ook een lekker nummer en vind ik als een 'echt' Beatles nummer klinken, mooi nummer ook die er erg goed tussen past, zit een beetje tussen stevig en rustig in. Daarna komt het nummer Ob-La-Di, Ob-La-Da, een vrolijk nummer die voor weer een heel andere wending zorgt en weer een andere sfeer meebrengt.

Wat een maf begin eigenlijk de eerste 4 nummers, het klinkt wat stuurloos en daardoor als een allegaartje. Ieder album heeft zijn eigen sfeer. Soms heb je albums met erg verschillende nummers, maar dat wel dezelfde sfeer met die verschillende nummers behouden blijft, en dat heb ik met het begin van dit album zeker niet.

Dan komt nummer 5, het vullertje Wild Honey Pie, dat nummer vind ik nergens naar klinken en een echt skip moment. Vervolgens komt het nummer over Bungalow Bill, wat een beetje hoempapa achtig klinkt, tegen het irritante aan eigenlijk. Grr ik zet hem maar af geloof ik, of nee toch maar niet kan dat nummer ook gaan skippen.

While My Guitar Gently Weeps klinkt weer echt zoals ik de Beatles ken, dat nummer herbergt weer perfect van wat ik van The Beatles verwacht, mooi rustig en poppy nummer. Misschien wel een single geweest, maar dat weet ik verder niet, want zoveel weet ik niet van The Beatles. Happiness Is a Warm Gun klinkt ook wat depressief en weemoedig, maar vind ik een mooi nummer, alles is weer mooi in balans verder, ook zit er af en toe een mooi snerpend gitaar geluid in, vooral in het begin van dat nummer.

Vervolgens weer een vrolijk klinkend nummer in de vorm van Martha My Dear, dat nummer klinkt een beetje opbeurend en dat alles weer goed komt, goed nummer ook. Daarna het wat dromerig en weemoedig klinkende I'm So Tired, in de loop van het nummer ook lekker stevig zangwerk, en het nummer gaat steeds steviger klinken, om daarna weer wat af te nemen. Blackbird is een acoustisch nummer en klinkt wel lekker intiem verder, niet een opvallend nummer maar wel leuk als tussendoortje.

Piggies klinkt ook wel vrolijk en opbeurend. Rocky Raccoon is weer een acoustisch nummer, niet erg opvallend maar wel ok. Don't Pass By Me is ook een goed nummer en weer iets steviger ook.

Why Don't We Do It In The Road is een echt bluesrock nummer, mooi nummer die mij als bluesrock liefhebber enorm goed bevalt. I Will heeft weer een totaal ander karakter en klinkt weer echt zoetsappig en opbeurend vrolijk.

Het laatste nummer van cd1, Julia is weer een acoustisch nummer, beetje weemoedig weer en wat depressief karakter zit erin. Een beetje rare afsluiter van cd 1 vind ik het wel.

Mijn conclusie van cd 1 is dan vooral eentje dat ik het toch wat stuurloos vind klinken, net of ze wat zoekende waren naar wat ze wilden gaan doen eigenlijk. Bij vlagen klinkt het allemaal best goed, en de geremasterde uitvoering die ik van dit album heb klinkt gewoon erg goed. Er staan maar 2 nummers op die ik de moeite niet waard vind en dat zijn nummer 5 en 6. Die nummers staan voor mij op een wat gevaarlijke plek, omdat ik hem door 2 mindere nummers achterelkaar al bijna af had gezet. Gelukkig maar doorgeskipt, want nummer 7 is wel weer erg goed. Mooie eerste cd bij vlagen, maar erg overtuigen doet het mij allemaal nog niet. Ik heb het gevoel dat cd 2 bespreken nog wel een tijdje op zich kan laten wachten, al weet je dat bij mij natuurlijk maar nooit.

Back In The U.S.S.R., While My Guitar Gently Weeps en Why don't we do it In the road vind ik de beste 3 nummers van cd 1. Als ik cd1 een stem zou geven zou het balanceren tussen een 2.5* en een 3* ongeveer denk ik. Het klinkt bij mij zeker niet als een meesterwerk in de oren, maar als een band die wat zoekende en dus wat stuurloos klinkt. Ook de verschillende soorten van sfeer in de diverse nummers maakt dat ik niet echt goed weet wat ik hiermee aan moet, en niet weet of ik het nu wel of niet goed vind als compleet geheel gezien. 3 nummers vind ik echt goed en een 5* waard van cd 1, maar de rest klinkt mij zeker niet als meesterwerk in de oren.

Van Halen - Diver Down (1982)

3,0
Op nummer 3 zijn de keybords, en de voorbode van 1984 al een beetje te horen. Mooi instrumentaal nummer vind ik.

Verder vind ik het een wat wisselvallig album, met als absoluut dieptepunt de afsluiter, blerrrgh wat een lelijk nummer, zoiets past hier totaal niet op.

De covers van dancing in The street en pretty woman horen gewoon niet bij een band als van halen.

En nummer 10 klinkt een beetje als een jaren 50 nummer, wel aardig, maar is niet echt mijn ding.


The full bug is dan wel weer een erg mooi stevig nummer, dat had beter de afsluiter kunnen zijn.

De eerste 5 nummers, en little guitars incluis intro en The full bug vind ik acceptabele nummers, de rest skip ik geloof ik liever door.

Hoogtepunten die ik aangevinkt heb, vind ik de eerste 2 nummers en full bug, en little guitars vind ik ook nog een hoogtepunt, maar net geen top 3 voor mij.

2.5 voor dit redelijke niet goede, niet slechte album.

Het klinkt mij teveel als een makkelijk tussendoortje in de oren, net of ze wel een paar goede nummers hadden gemaakt, maar niet genoeg om een album mee te vullen, en dat ze dat maar opgevuld hebben met wat onzinnige covers en andere van halen onwaardige nummers.

Ben wel blij dat ik hem heb, want de goede nummers zijn deze plaat zeker waard.

Heb de eerste 6 albums nu allemaal beluisterd, maar inderdaad de eerste 4 halen een erg hoog niveau, en hier lijkt het wel of de inspiratie wat zoek was, ook de hoes is de lelijkste van de eerste 6. Hadden ze daar nog iets moois van gemaakt dan luister je toch ook weer anders naar een plaat.