menu

Hier kun je zien welke berichten Nestul als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Elbow - The Seldom Seen Kid (2008)

5,0
Marko schreef:
(...)Klein beetje jammer dat zo'n Friend of Ours toch niet zo vaak wordt aangevinkt als favoriete nummer. ''Love you mate...'' wordt er in het slot gezongen en dan dat pianoriedeltje in combinatie met dat eenzame gitaargeluid. Wat een apotheose, jongens.

(...)
Ik denk dat de grote succesformule van deze plaat is dat elk afzonderlijk broodje met liefde gebakken is.

4*


Allereerst: Friend of Ours behoort tot een van mijn favoriete nummers, om de reden die jij al mooi beschrijft.

Overigens roem ik dit album niet om de prachtige afzonderlijke 'broodjes', maar juist om zijn geheel. Wanneer ik begin met Starlings, ben ik bijna verplicht het album volledig te beluisteren. Het is die sfeer die het gehele album blijft hangen, als een magneet die je aantrekt of als een roeibootje die op een rivier kabbelt, met tempo wisselingen en verrassende bochten. Elke nummer is prachtig, met ontzettend veel liefde in elkaar gezet, maar als geheel is het pas echt fantastisch.

Vanaf de dromerige intro, die je af en toe met een volledig blaasorkest wakker schudt, naar het prachtige slot dat Friend of Ours heet. Daar tussenin onder andere rocknummer Grounds for Divorce, meezinger On a Day Like This en mijn favoriete nummer the Loneliness of a Tower Crane Driver. Wat een opbouw en kracht zit in dat nummer! Nergens kakt het album in of verliest het aan schoonheid, dus vandaar de volle mep: 5/5 en een plek in mijn Top 10.

The Maccabees - Given to the Wild (2012)

3,5
Afgelopen jaarwisseling heb ik me voor het eerst schuldig gemaakt aan ‘goede voornemens’. Ik verwachtte dat het een eenmalige actie zou zijn, dus voor 2012 bedacht ik er meteen maar drie. De eerste was: meer gitaar spelen. Dat leek me geen onmogelijke opgave, aangezien ik pas in december vorig jaar ben begonnen met tokkelen. Op nummer twee stond: meer muziek luisteren. Ook geen vervelende gedachte. Als laatste verplichtte ik mezelf om meer te gaan schrijven – columns, verhalen, gebeurtenissen etc. etc., maar vooral het beoordelen van muziek. Vandaar dat ik de releases nauwlettend in de gaten houd, te beginnen met dit derde album van The Maccabees – Given To The Wild.

Ik ben niet bekend met de eerste twee albums van deze Engelse band. Dat is soms wel fijn, om zonder een verwachtingspatroon zo’n cd op te zetten. Given to the Wild begint met een rustige intro die vervolgens overloopt in Child. Het nummer begint een beetje mysterieus, wat ik vooral zo ervaar door de gitaar, en eindigt in een fijne climax. Een kunst die deze groep zeer goed beheerst, want het derde nummer Feel to Follow verloopt eigenlijk op soortgelijke wijze. Het begint enkel op drums, maar naar het einde toe wordt de truckendoos opengegooid. Toch is dit wel een van mijn favorieten.

Andere hoogtepunten voor mij zijn Forever I’ve Known, opnieuw door de prachtige opbouw, en Go. In dit nummer hoor ik veel terug van het laatste album van The Antlers, mijn favoriete cd van 2011, en vandaar ook geen verrassing dat ik dit nummer zeer kan waarderen. Ook het daaropvolgende nummer Unknow is van een hoog niveau.

Naast The Antlers hoor ik ook veel Coldplay terugkomen. De gitaar die op een gegeven moment in Went Away te horen is, heeft wel erg veel overeenkomsten met Coldplay’s laatste album. Ironisch is wel dat The Maccabees een stuk beter album hebben neergezet. En toch pakt het me niet volledig. Het lijkt wel alsof elk nummer hetzelfde is opgebouwd: van rustig begin naar een knallende climax.

Daarnaast – en dat is al vaker opgemerkt – stoor ik me na een tijdje aan het galmende geluid door het vele gebruik van echo’s. Op het begin vind ik het prima, maar zo’n heel album door gaat het me vooral tegenstaan. Het blijft voor mij nu ook een opgave om de hele cd door te komen, regelmatig wordt er dan ook een nummer geskipt (Glimmer en Heavy doen mij voorbeeld niet zoveel).

Given to the Wild heeft een aantal fantastische nummers, maar helaas is het als geheel niet overtuigend genoeg. Het steekt tussen de 3.5 en de 4 sterren en dan moet ik het toch naar beneden afronden.

3.5*

Tindersticks - The Something Rain (2012)

4,0
Het jaar is zes weken oud en de eerste topper is een feit. Op het negende studioalbum ‘The Something Rain’ doet de Britse band Tindersticks vooral wat zij al twintig jaar doen: prachtige, gevoelige liedjes maken. Niet vernieuwend, maar wel weer van hoog niveau.

Een paar jaar geleden kwam ik in aanraking met deze band, en wel met het in 2008 verschenen The Hungry Saw. Een album dat enerzijds uitblinkt in zijn eenvoud (Come Feel the Sun), maar waar op momenten ook alle registers worden opengegooid. Naast de traditionele instrumenten speelt de viool een grote rol, iets waar ik sowieso wel een zwak voor heb, en daarnaast is er die aparte, zware stem van zanger Staples. Volledig aangetast door drank en sigaretten, maar met het resultaat dat deze perfect past bij de muziek. Ik zou bijna stellen dat het zelfs nog interessant is om naar te luisteren als de muziek wordt weggelaten. Andersom zou het overigens ook kunnen, want de muziek alleen staat vaak als een huis – op bijna elk album staat wel een instrumentaal nummer.

Zo’n nummer is ook te vinden op The Something Rain, namelijk het slotnummer. Ik vind dit het hier echter het minste nummer, maar met zijn kleine drie minuten is het wel een fraaie outro. De acht nummers ervoor zijn namelijk weer erg sterk. Opener Chocolate is met zijn negen minuten niet alleen het langste nummer van het album, maar ook het meest experimenteel. Toetsenist David Boulter spreekt de tekst, het zogenaamde spoken word. Het nummer begint rustig met enkel een gitaar en langzaamaan worden er (met name blaas-) instrumenten toegevoegd om vervolgens weer klein te eindigen.

Vanaf dan is het weer vertrouwd: Staples zingt, kreunt en schreeuwt, soms tot het wanhopige aan toe, zoals in het nummer Frozen, waarin hij eindigt met het continu herhalen van de zin: ‘If I could just hold you’. De muziek hierbij klinkt wat vervreemdend, afstandelijk. Bij andere nummers is de muziek weer een stuk warmer, zoals op Show me Everything, waarbij de groep wordt bijgestaan door zangeres Gina Foster, die het nummer net wat extra’s meegeeft. Ook op Fire of Autumn zingt Staples samen met een vrouw. Het nummer is een van mijn favorieten: het is alsof je zelf door een herfstrood bos loopt. Andere hoogtepunten volgen dan nog in de vorm van Medicine (als ik het goed heb de eerste single) en Come Inside, dat opnieuw erg warm klinkt en zelfs een beetje jazzy eindigt door de blaasinstrumenten.

Valt er dan niets aan te merken aan dit album? Als ik er echt naar ga zoeken misschien. A Night to Still had van mij iets korter gemogen. Tevens vraag ik me af of het spoken word in Chocolate na vele keren luisteren wellicht gaat vervelen. En dan is er nog het vreemde slotnummer, zoals gezegd instrumentaal, maar lelijk is het allerminst. Nee, je moet echt zoeken om een kritiekpuntje te vinden en dat kan toch niet de bedoeling van muziek zijn. Tindersticks laat in 2012 zien dat ze het na twintig jaar nog steeds niet verleerd zijn en misschien zelfs een van hun beste albums ooit hebben gemaakt.

4.5*

Ook te lezen op: muziekrecensie: Tindersticks – The Something Rain | Lutsen Koornstra - wp.me