De gelegenheidssamenstelling KGB kwam in 1976 samen na de slechts tijdelijke reünie van the psychedelische Jazz-Blues-Rockband Electric Flag. KGB was een relatief onbekende en ook ondergewaardeerde supergroep bestaande uit Barry Goldberg (toetsen) van Dylans Highway 61, Rich Grech (bass) van Blind Faith en the Family, Carmine Appice (drums) van o.a. Vanilla Fudge en later Black Sabbath, Ray Kennedy (zang) van the Beach Boys en natuurlijk Mike Bloomfield van Dylans Highway 61, Paul Butterfields Bluesband en Electric Flag. Een aantal covers - I've got a feeling van the Beatles, Sail on Sailor, een nummer van the Beach Boys waar Kennedy zelf aan meeschreef en Midnight Traveler van Paul Rosenberg - wordt afgewisseld met een eclectische verzameling eigen nummers. Invloeden van the Jeff Beck Group en the Allman Brothers zijn zichtbaar maar het heeft een meer poppy-geluid.

Voorop kan ik stellen dat het album de kwaliteit heeft die je verwacht van een dergelijke supergroup. Het gitaarwerk van Bloomfield stijgt op sommige momenten naar grote grote hoogten maar de grootste kracht van deze samenstelling ligt toch echt bij het samenspel. Indertijd werd vaak geroddeld dat ook Steve Winwood een muzikale bijdrage had geleverd aan dit album maar dit is nooit bevestigd. Ik dacht ook dat ik op sommige momenten orgelspel a la Hendrix Voodoo Child hoorde maar ben wat dat betreft geen Winwood kenner. Mijn favoriete nummer is toch echt I've Got A Feeling dat een soul/gospeltintje met zich meekrijgt dat het absoluut niet misstaat.

Voor de liefhebbers is dit album slechts te verkrijgen via internet (BOL, Amazon o.a.) of men moet geluk hebben met de vinylverzameling in de plaatselijke platenzaak...

Muziek en objectiviteit is helaas een onmogelijke combinatie beste Stoepkrijt. Althans, als je het over smaak hebt. Dat deze plaat goed zal verkopen en weer Top 40-hits zal voortbrengen zal ongetwijfeld objectief vastgesteld kunnen worden. Update: ze staan deze week met het nummer Radioactive al weer op nummer 19. Goed werk, dat wel...

Kan je je er niet in vinden dat de teksten echt behoorlijk slecht in elkaar zitten, dat dmv herhaling en een hoop bombast dit wordt gemaskeerd? Het ruige randje is er absoluut van af, het rockt totaal niet meer en het alternatief is een formule van weinig overtuigende en vooral ingehouden soul en country getinte popmuziek. Het schiet nergens uit de bocht. Daarnaast is het instrumentale gedeelte simpeler dan simpel (drum, bas etc.).

Misschien drukt de albumcover dit alles nog wel het beste uit. Een ondergaande zon, twee statisch aandoende palmbomen en een traag voortkabbelende zee. Het geheel heeft een loomheid over zich heen zonder enige spanning of urgentie.

Helaas was het laatste album geen uitzondering en heeft KoL nu definitief haar relevantie verloren. Dit is natuurlijk puur subjectief bezien...:-)