Ook ik vind de vergelijking gerechtvaardigd. Zoals eerder gezegd heeft U2 altijd dezelfde samenstelling gehad. Daarnaast heeft de band qua stijl, daar zullen waarschijnlijk veel mensen het niet mee eens zijn, weinig veranderingen doorgemaakt. U2 is geen Beatles, Kinks, Bob Dylan (bij wie stijl, van tijd tot tijd zou veranderen) en ook geen Deep Purple, Genesis, Fleetwood Mac (en misschien Pink Floyd) waarbij door andere samenstellingen vergelijkingen wat betreft progressie ook niet altijd makkelijk is.

Ik heb het idee dat de vergelijking bij U2 gerechtvaardigd is. Belangrijke pijlers zijn (clichématig) vernieuwing en herkenning. Teveel herkenning is mijns inziens niet goed omdat het dan teveel van hetzelfde is en teveel vernieuwing is ook gevaarlijk omdat de band wellicht niet meer herkenbaar is. Een goede balans tussen deze twee is mijns inziens het recept voor 5*.

In het geval van NLOTH heb ik het Been-there-done-that gevoel. Er staat teveel van hetzelfde op (of van wat ik van de eerdere U2-albums ken) zonder dat daar een kwalitatieve of emotionele meerwaarde aan is toegevoegd. De geëikte klassiekers (waar U2 het van moet hebben: zie de best of 1980s en 1990s) komen niet terug op dit album. Het enige nummer wat mij bij is gebleven is het titelnummer zelf, en ook een nummer als Magnificent, wat dan die klassieker zou moeten worden, zou ik niet op een Best-Of album willen zetten. Om eerlijk te zijn heb ik dit gevoel met dit album nog veel sterker dan met de (door velen verfoeide) voorafgaande twee albums....