Ik herken dit ten zeerste. Ben helemaal om voor dit album. Bij deze staat het album in mijn top 10:

Nursery Cryme is mijns inziens het enige Genesis-album zonder zwakke nummers. Elk nummer heeft iets bijzonders. De vernieuwing door de komst van de klassiek geschoolde gitarist Steve Hackett, de komst van de technisch begaafde drummer Phil Collins en een dominantere rol voor toetsenist Tony Banks heeft veel aan dit album bijgedragen.

Musical Box is het prototype epische nummer, meer nog dan Supper's Ready (dat overigens een briljante collage van nummers is). De eerste 4 minuten zijn lieflijk waarna gitaarrock en bublegumballades elkaar opvolgen om uiteindelijk als een Queen- avant-la-lettre op dramatische wijze het nummer te beëindigen.

For Absent Friends staat voor eenvoud en is van de meest sobere Phil Collins composities die ik kan. De boodschap Groots door klein te blijven.

The Return of the Giant Hogweed heeft de agressiviteit van the Knife en heeft een heerlijke afwisseling van klassieke gitaar en organ/electrische piano/gewone piano. Ik kan mij voorstellen dat het duo May/Mercury ook hier naar heeft geluisterd voordat zij met Queen aan de slag gingen.

Seven Stones begint met zijn orgel als een vertrouwd kerstliedje. Het ontwikkelt zich als een typische Gabriël-ballad. Na 1 minuut 30 komt het na een kleine instrumentaal intermezzo echt los. Als na 2 minuut 10 fluitmuziek je huiskamer binnenfladdert is de zevende hemel niet ver weg.

Harold the Barrel is een kleine Beatle-pastiche (a la Maxwell Silver Hammer) en vertelt een absurdistisch verhaal over een krankzinnige restauranteigenaar met de naam Harold. Hij serveert zijn eigen tenen bij de thee, vlucht naar het dak van een gebouw. De omstanders en zijn moeder roepen dat hij eraf moet komen echter Harold springt toch....
Vooral de pianoakkoorden in dit nummer werken bij mij enorm aanstekelijk....

Harlequin is weer zo'n klein juweeltje en grijpt net als For Absent Friends terug naar de meer folkse traditie van Genesis. Het harlequin-figuur maakte deel uit van het Italiaanse Commedia dell'arte.

The Fountain of Salmacis is weer een episch nummer en kent een dominante drum en bass in tegenstelling tot de meeste andere nummers. Het electrische orgel doet denken aan Yes en schreeuwt af en toe om aandacht. Het nummer vertelt het verhaal van de Griekse nimf Salmacis die probeerde om de Griekse god Hermaphroditus te verleiden. Ze raakten verstrengeld in elkaar en naar een smeekbede van Salmacis fuseerde haar lichaam met de zijne. Hermaphroditus werd dus op die manier androgeen waarmee hij de eigenschappen van zowel de man als de vrouw zou bezitten. Vanzelfsprekend komt van zijn naam het woord hermafrodiet vandaan....

Wauw, wat een fijn tussendoortje! Geen enkel minder nummer en een grote variatie aan stijlen.

Van countryballades tot flamenco-achtige crooners (het gelijknamige nummer en de opener), van acoustisch-uptempo popnummers (Heartbreaker) tot uitgestrekte shoegaze/dreampop (Carolina). Ik hoor op BDC minder Beach Boys dan op Album, en tevens minder jaren nul britpop. Daartegenover haalt Girls op Broken Dreams Club haar inspiratie meer uit de folk-rock richting. Specifiek hoor ik Love (The Oh So Protective One), The Band (Broken Dreams Club), REM (Alright) maar in het algemeen hoor ik dat de band toch goed naar Wilco heeft geluisterd. De uitgestrekte nummers, de melancholische folkrock en de kort maar krachtige gitaarsolo's doen vooral denken aan de nummers van Sky Blue Sky. Naar de teksten heb ik nog niet goed kunnen luisteren maar ik heb het idee dat de band ook wat dat betreft enigszins diverser is geworden en tevens volwassener (gevaarlijk woord).

Algehele conclusie: dit smaakt naar meer!
4.5* maar neigend naar de volle pond...