"You god damn hippie" all over the place, maar is dat erg, nee dat dacht ik niet. Vrijwel alleen maar klassiekers met What are their names als kippenvel-hoogtepunt! De introductie is al hemels en dan als de fantastische samenzang begint... Hier moet Bonnie 'Prince' Billy toch naar hebben geluisterd voordat hij zijn meesterwerk I See A Darkness opnam.
Ook een nummer als Cowboy Movie is heerlijk, doet Allmost Cut My Hair-achtig aan maar heeft dan weer meer het jam-gehalte van een Young-nummer.
4.5*

Ik vind IEP meer toegankelijker dan Veckatimest . Ook is het geluid wat steviger en leunt het minder op strijkers. Veckatimest heeft gevoelsmatig meer diepgang en coherentie, wat mede komt door de aanwezigheid van Ed Droste en de harmoniezang van de Chrissen. De productie die allebei door Chris Taylor gedaan werd zorgt er wel weer voor dat er overeenkomsten te vinden zijn.

Ook over dit album ben ik zeer onder de indruk. No One Does It Like You, Teenagers en Around The Bay zijn momenteel favorieten maar ook de andere nummers beginnen te groeien....4.5*

Dirty Projectors - Bitte Orca

Wie mij vijf jaar geleden had gezegd dat ik ooit songs met R 'n‘ B en electrobeats zou kunnen waarderen, had ik voor gek verklaard. Ik hield van blues- en rockmuziek, soft of hardrock, muziek van vóór 1975. Ik beschouwde het opheffen van Mark II van Deep Purple in 1975 en de teloorgang van Led Zeppelin in deze zelfde periode als belangrijkste indicaties van The End of Musicology. Punk en glamrock waren duivelse genres en ook new wave, grunge en ook de meer recentere muzikale ontwikkelingen keurde ik geen oor waardig. Muziek was in te delen in hokjes. Ik hield van Sixties Britpop, hardrock, en blues en veel van de andere muziek van mijn ouders. De rest kende ik niet of wilde ik niet leren kennen. Coldplay, de RHCP en Anouk vond ik nog wel erg goed maar daar hield het dan wel mee op.

Nu, vijf jaar later, heb ik mij ten volle ondergedompeld in de wondere wereld die 'indie' wordt genoemd. Een vrij loze en vage term maar voor mij persoonlijk betekende het alle muziek die nieuwer was dan 1975 en die niet in de commerciële weeklijstjes stond. Eerst ontdekte ik Radiohead, daarna the Libertines, the Arcade Fire, Patrick Watson, Elbow en nu Dirty Projectors...

Door het waarderen van muziek als Dirty Projectors realiseerde ik mij onlangs in wat voor stroomversnelling mijn muzieksmaak en oriëntatie is geraakt. Misschien kan je wel spreken van een volwassenwording. In vrij weinig opzichten lijkt deze muziek op mijn helden van vijf jaar terug. Alleen de gitaar van Dave Longstreth, vooral op Useful Chamber en Remade Horizon, deed mij denken aan Jimmy Page op Led Zeppelin III. Verder was het voor mij weer een ontdekkingsreis. Dirty Projectors, Animal Collective, Grizzly Bear en vooral de uitstekende compilatie Dark Was The Night hebben mij eens en te meer duidelijk gemaakt dat er meer is dan hokjes, genres en 'grote namen’. Muziek hoeft niet in één keer te pakken. Soms moet men openstaan en wennen aan nieuwigheid. Leren luisteren naar anderen is mij door mijn ouders bijgebracht maar leren luisteren naar muziek is iets waar ik mijzelf van heb overtuigd.

De stem van deze zelfde Longstreth is soms lieflijk poppy maar soms ook fel en puntig. De dames zingen harmonieus maar niet op een klassieke Beach Boys/Beatles/Queen-achtige wijze. Er zitten voor ons abnormale atonale klanken in die Afrikaans-achtig aandoen maar die mij absoluut niet vervreemden van de muziek. Het deed mij zo nu en dan aan Vampire Weekend denken. Beide bands zijn natuurlijk Brooklyn-bandjes dus zo vreemd is dat niet. Daarmee associeerde ik het ook met het instrumentale gedeelte van Paul Simons Graceland, wat gezien mijn Top 10 geen slechte associatie is. Verder versnelt en vertraagt de muziek op onverwachte momenten en wordt de luisteraar steeds op het verkeerde been gezet. Soms bepaalt een acoustisch gitaartje een ritme terwijl op een ander moment de (drum/electro/RnB)-beats je om de oren vliegen (zoals bij Useful Chambers). Ook the Dodos hoor ik hier stiekem in terug. Ogenschijnlijk 'simpele’ popliedjes als Stillness Is The Move zijn na een aantal maal goed luisteren toch niet zo standaard als gedacht. Laagje voor laagje wordt het nummer soms opgebouwd en soms ook weer afgebouwd. Het nummer eindigt met alleen een tragisch klassiek stuk om over te gaan in de volgende ‘Sky-radio hit’: Two Doves. Het fijne van deze muziek is dat je er als heerlijke zomermuziek van kan genieten en tegelijkertijd ook de briljante composities en productie kan waarderen.

Tot nu toe kan alleen de afsluiter Fluorescent Half Dome mij niet helemaal bekoren maar voor de rest zijn de nummers echt kunststukjes waar ik de aankomende weken/maanden nog niet naar uitgeluisterd ben. In het volwassenwordingsproces kan nog een volgende stap worden gezet als Dirty Projectors deze zomer in navolging van Grizzly Bear ook Lowlands zullen aandoen.

Vooralsnog 4.5* maar een halfje kan er nog bijkomen als ik overtuigd kan worden door Fluorescent Half Dome.