Hier kun je zien welke berichten Chronos85 als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Cass McCombs - Catacombs (2009)

4,0
0
Mijn introductie met meneer McCombs en ben om eerlijk te zijn best onder de indruk. Dream Come True Girl is door de herkenbaarheid van de tekst een fijne opener, wat wordt gevolgd door één van de mindere nummers Prima Donna (duurt mijns inziens twee minuten de lang). Daarna weer twee sterke nummers You Saved My Life en Don't Vote. Executioner's Song is weer iets minder terwijl Harmonia weer erg mooi is. Hetzelfde geldt voor het wat stevigere Lionkiller Got Married. Eaves Dropping on the Competition deed mij denken als een We are the champions gekruist met een 'jonge' Leonard Cohen. Jonsey Boy klinkt weer wat meer 'in a English way' om te eindigen bij One Way to Go, een ingetogen 'country' Byrds/CSN-achtig nummer, persoonlijk één van mijn favorieten.

Na dit album ben ik ook wel benieuwd naar zijn voorgangers...

4*

Chromatics - Kill for Love (2012)

3,0
0
Instrumentaal gezien zitten er hele aardige stukjes op dit album. Tekstueel en vocaal trekt me de plaat nauwelijks. De teksten zijn vaak cheesy en over-the-top (ja, dat hoort voor een deel ook bij de '80's, maar dat is niet één van mijn favoriete aspecten) en de zang komt pathethisch, monotoon over (veel van hetzelfde).

Daarbij is het gebruik van de autotune iets wat leuk is voor een gimmick, of bij één nummer (zoals Beth/Rest op Bon Ivers laatste plaat), maar op deze plaat gebeurt het té vaak, en op té lange nummers.

Dat is tot slot mijn laatste kritiekpunt. Er gebeurt te weinig op de nummers. Er is niet echt sprake van een opbouw, het kabbelt gewoon wat voort. Dan zeggen de liefhebbers, je moet je laten meeslepen door de retrosfeer en je wanen in de film Drive. Op zich ben ik meestal wel te paaien voor dat argument maar daarvoor duurt deze plaat simpelweg te lang en kan het enkel dienen als (anonieme) achtergrondmuziek). Er zitten teveel instrumentale fillers tussen, en de opener is, zoals eerder vermeld, een totaal inspiratieloze cover. Oh ja, de film Drive heb ik niet gezien dus dat argument gaat sowieso niet op (ja ik moet mij nu diep gaan schamen...).

Het sfeertje an sich spreekt me wel aan en er zitten instrumentale passages tussen die ik erg prettig vind. Deze positieve noten worden op bijna elk nummer weer met een negatieve connotatie gekraakt (slechte beeldspraakt, maar zo voelt het wel). Na drie luisterbeurten volledig te hebben uitgezeten laat ik deze beker verder aan mij voorbij gaan.

Hoogtepunten zijn vreemdgenoeg de laatste twee (reguliere) nummers There's a Light Out on the Horizon en The River. De rest zal uit mijn Itunes Bieb verdwijnen en waarschijnlijk nooit weer terugkeren. Een zeer magere voldoende 3*

Cymbals Eat Guitars - LOSE (2014)

4,0
0
Sluit me geheel bij gherdt aan. Bouwt voort op de stijl van een aantal roemruchte bands beginnend met The Replacements maar ook op Modest Mouse, Built to Spill en recenter Arcade Fire, Titus Andronicus. De hoge falsetto die afwisselt met de hardcore punkzang, de melodieuze baslijntjes en de wisselwerking tussen toetsen en leadgitaar geven het geheel een eigen smoel en dan moet ik net als mijn voorgangers de persoonlijke lyrics van Joe D'Agostino noemen.

Gisteren in de Bitterzoet een spetterend optreden gezien van de band. D'Agostino heeft het uiterlijk van een macho working man (mouwloos shirt, biceps (!), gouden kettinkje) en geeft zijn gitaar een dito behandeling. Zijn gevoelige kant wordt echter gauw duidelijk. Zijn loepzuivere hoge noten kweken al gauw de nodige kippenvel en met de nodige tempowisselingen en freak-outs worden we er weer aan herinnerd dat deze band niet ons dagelijks kopje thee is. Hard werken, showmanschap en eigenzinnigheid worden tijdens dit optreden prachtig gecombineerd en dat missen we nog wel eens in het huidige indielandschap.