Op Music Detected, het vijfde album van Deep Forest, dwaalt het Franse duo voor een groot deel af van het pad die ze tot dan toe muzikaal bewandeld hebben. De kenmerkende blend van ambient, folk en overige kenmerkende elektronische muziek waar Deep Forest bekend om staat, is slechts voor een klein deel nog aanwezig op de plaat.
Meer 'echte' instrumenten, maar ook 'echte' vocalisten zijn zeer opvallend te horen. Dat was voorheen ook wel eens het geval (check "Media Luna" op Comparsa), maar niet zo nadrukkelijk als op dit album.
Music Detected is daarmee meer een experimentele plaat geworden. Niet dat het album per se klinkt als zijnde experimenteel, maar overduidelijk is er een afwijking in de sound te horen die nieuw is voor Deep Forest.

Invloeden en stijlen van andere groepen en artiesten uit dezelfde periode die binnen hetzelfde genre opereren, zijn duidelijk terug te horen op Music Detected. Dat zorgt ervoor dat er in ieder geval sprake is van een afwisselende en opvallende plaat, maar helaas ben ik niet over de gehele linie even gecharmeerd.

De plaat opent in ieder geval heel afwijkend en opvallend met "India" en ik zal zeker niet de eerste zijn die het idee had bij de eerste tonen, met de verkeerde plaat van doen te hebben. Het is meer een soort van etnisch klinkend rocknummer, compleet met elektrische gitaren en drums. Niet verkeerd, maar een beetje een vreemde eend in de bijt om de plaat mee te openen.

"Endangered Species" is vervolgens wel direct één van de betere vertegenwoordigers op de plaat. Een opzwepend, lekker nummer waarin centraal een rol is weggelegd voor een zanglijn, volledig met vocoder gedaan (verantwoordelijk hiervoor zijn Eric Mouquet gezamenlijk met Beverly Jo Scott, die laatste zingt ook op een aantal andere nummers). Geweldig nummer en het niveau wordt meteen omhoog gekrikt.

Het weer wat stevige "Soul Elevator" bevindt zich ergens weer op wat meer traditioneel vaarwater, maar toch klinkt het vrij atypisch.

"Computer Machine" is al helemaal niet echt iets wat je snel van Deep Forest zou verwachten. Hier lijken ze meer te willen klinken als Daft Punk meets Kraftwerk. Tegelijkertijd is het helemaal geen onaardig nummer.

"Yuki's Song" is de eerste van een aantal volledig 'echt' gezongen nummers en is een rustige, meeslepende compositie waarin een mooie rol is weggelegd voor Beverly Jo Scott. Wederom niet iets wat je van Deep Forest zou verwachten en al helemaal niet als blijkt dat overduidelijk in de tweede helft van het nummer de invloed van Moby er aan alle kanten af druipt. Toch pas het binnen het geheel en daarom is "Yuki's Song", eerlijk is eerlijk, verrassend.

De oprechte topper van de plaat is echter met afstand het prachtige en energieke "Beauty in Your Eyes". De vocoder-delen (wederom gedaan door Eric Mouquet), werken effectief en doen wel weer herinneren aan Kraftwerk, maar het is het prachtige, toch weer aan traditioneel Deep Forest-herinnerende refrein die dit juweeltje naar een hoger plan tilt.

Aansluitend vormen een aantal officieel gezongen nummers, tussen een tweetal korte intermezzo's, de tweede helft van de plaat, maar dat is ook het gedeelte van de plaat waarin het niveau wat begint te kwakkelen.

"Elemental" is wederom weer krachtig en bezielend gezongen door Beverly Jo Scott en speelt een beetje met diverse stijlen waaronder zelfs Franse hiphop-invloeden. Heel apart!

De half Indonesische, half Franse zangeres Anggun mag het pakkende, zeer poppy "Deep Blue Sea" naar een hoger plan zingen en dat doet ze met verve. Ze klinkt zowaar bijna hetzelfde als Annie Lennox!

Het meeslepende "Will You Be Ready" is vol overgave en schoonheid gebracht en is zeker ook één van de toppers van het album, maar moest wel even groeien bij mij.

Helaas zakt het album jammer genoeg als een plumpudding in elkaar met afsluiter "Dignity", waar ik absoluut helemaal niets mee kan. De muzikale stijl en aanpak van dit zeer richtingloze geneuzel doet me werkelijk waar helemaal niets!

Concreet is Music Detected, zeker voor Deep Forest-begrippen een wat merkwaardige plaat, zeker vanwege de aanpak. Het is aan de ene kant eens verfrissend om eens wat anders te horen dan weer hetzelfde truukje en dat siert de plaat. Maar omdat het album soms alle kanten lijkt uit te waaieren, is er ook sprake van een wat onevenwichtige plaat.
Daarnaast is de indeling van de nummers wat ongelukkig. De plaat is levendig en krachtig in de eerste helft, alhoewel niet alles me kan bekoren. De tweede helft is, hoe mooi ook, de kant van de plaat, waarop er flink gas wordt teruggenomen. Daardoor blijft mijn aandacht niet over de gehele linie erbij.
Tot slot vind ik de afsluiter niets, maar dat is puur smaakgebonden.

Kortom, interessante, ietwat onevenwichtige plaat met een aantal sterke vondsten met als uitschieter het fantastische "Beaty in Your Eyes" die bij mij altijd op 'repeat' mag, een aantal merkwaardige nummers en één faliekante misser maakt van Music Detected in ieder geval toch tot een intrigerende plaat. Door het wat wisselvallige niveau daal ik toch naar een 3,5.

Studioalbum nummer vier van Deep Forest (het Franse duo Eric Mouquet en Michel Sanchez) is tevens de soundtrack voor de film Le Prince du Pacifique (The Prince of the Pacific) en bevat de kenmerkende elektronische muziek waar Deep Forest bekend om staat: een blend van ambient- en loungemuziek wat in het geval van Pacifique (de naam zegt het al), zich focust op de traditionele volksmuziek van de vele eilanden die het kleinste werelddeel van de aarde beslaat, namelijk Oceanië.

In tegenstelling tot de vorige drie albums, is Pacifique een veel subtieler album. Zeker ten opzichte van voorganger Comparsa, is Pacifique veel meer een rustig, voor een groot deel instrumentaal album, waar ook zeker New Age-invloeden op zijn terug te vinden. Zo hier en daar is er uiteraard, maar veel spaarzamer dit keer (al dan niet gesampled), volkszang te horen, maar het is veel minder nadrukkelijk aanwezig dan op de vorige drie albums.
Dit zorgt ervoor dat Pacifique veel minder druk, maar tegelijkertijd toch ook wat minder boeiend klinkt; de aanstekelijkheid is namelijk wat minder, ondanks dat Pacifique verder zeker geen verkeerde plaat is. De muziek is namelijk oprecht mooi. Het is veel meer gewoon een redelijk rustgevend album waarmee Deep Forest veel meer de ruimte biedt voor rustige en sfeervolle melodieën verspreidt over de diverse nummers.
Sommige stukken klinken wel wat fragmentarisch, of zelfs 'onaf', maar dit komt ook omdat Pacifique in wezen ook een soundtrack is. Toch wordt het album gezien als een officieel studioalbum van de band.

De optie om Pacifique minder vol te proppen met zang en meer de focus te leggen op de muziek, zorgt er wel voor dat het album wat meer ruimte krijgt om te 'ademen'. Het is over de gehele linie erg prettige muziek en de plaat is best afwisselend met ruimte voor zeer mooie, ingetogen stukken zoals het prachtige, op piano gespeelde "L'Île Invisible" en het dromerige "Moon Light".
Daarnaast staan er uiteraard ook meer traditionele Deep Forest-stukken zoals opener "Pacifique" en het opzwepende "Ouverture Huahiné".
Topper is hier het geweldige "Huahiné Reggae" wat mede door het toepasselijke ritme een geweldige contrasterende dynamiek vormt ten opzichte van de rest van de plaat.

Pacifique is uiteindelijk een hele fijne plaat die binnen de discografie van Deep Forest zijn eigen charme heeft. Het meer rustige karakter geeft het album zijn meerwaarde en omdat het in principe ook om een soundtrack gaat, draait het voor een groot deel van de plaat meer om sfeer. Neemt niet weg, dat er zeker een aantal geweldige, traditionele Deep Forest-'hits' op dit album staan.

Concreet is Pacifique wellicht niet de meest opvallende plaat van Deep Forest, maar zeker niet verkeerd. Een ruime 3,5 ken ik dan ook zeker toe aan Pacifique.

Impulse, het debuut van Free System Projekt, is een heel aardig, ietwat bescheiden klinkend album naar productiemaatstaven, vol met kabbelende, redelijk melodieuze synthesizermuziek wat over de gehele linie prettig is om naar te luisteren. Nergens echter heel memorabel en mede door de wat kale productie, klinkt het geheel echter wel wat kil en primitief wat hoogstwaarschijnlijk een budgettaire reden zal hebben.

Marcel Engels, oprichter en ten tijden van dit debuut, enige lid, levert hier echter wel dapper werk af met de keyboards en synthesizers die hij toentertijd tot zijn beschikking had. Duidelijk is te horen, dat het project nog in zijn kinderschoenen stond, mede door de wat primitieve aanpak van de composities. Niets mis mee, maar het valt er wel wat aan af te horen. Daardoor klinkt het album naar maatstaven, zelfs voor 1996-begrippen, ietwat gedateerd. Wederom een productie-dingetje denk ik...

Aan de muziek ligt het niet eens; er staan aardige compositorische vondsten op dit album. Vooral "The Opening" is een redelijk opvallend stukje aangename, muzikale elektronica, mede door het kabbelende, opvallende sequencer-werk.
Tevens staan er over de gehele linie van het album redelijk opvallende synth-solo's op, die voor wat extra kleur en vernuft zorgen. Soms klinken die solo's wel alsof ze qua sound afkomstig zijn van muziek uit een retro Commodore 64-spelletje. Gek genoeg, geeft dat het wel zijn charme.

Wat me wel wat tegenstaat, is de goedkoop klinkende ritmische omlijsting/ondersteuning. Sporadisch klinkt deze gewoon niet fraai t.o.v. de rest. Het voelt zelfs eerder overbodig daardoor dan dat het wat toevoegt.

Free System Projekt klinkt hier nog niet als de band op latere albums. Vanaf het moment dat Ruud Heij en Frank van der Wel erbij komen, gaat de band meer en meer de kant op van de jaren '70 van een band als Tangerine Dream en Klaus Schulze, oftewel de retro-sound die bekend staat als de Berlijnse School. Die invloeden hoor ik eigenlijk (nog) niet terug op Impulse. Eerder een wat primitief klinkende Jean-Michel Jarre, maar ook onze landgenoten van Peru hoor ik er wel in. Zelfs het oude werk van Kitaro hoor ik er bij vlagen erin terug zowaar! Wederom niets verkeerds mee en wellicht was het interessanter geweest als Marcel Engels de stijl die hij bespeelt op Impulse verder ontwikkelt had. Dat doet hij deels nog wel op Pointless Reminder, de opvolger van dit album, maar daarna niet meer.

Strange Charm Records bracht Impulse in 2005 opnieuw uit met de bonustrack "And Then There Were Two". Op dit nummer is Marcel Engels samen met Ruud Heij te horen.
Duidelijk is het verschil te horen t.o.v. de rest van het album. Het is een latere compositie waarin opeens die o zo herkenbare invloeden van Tangerine Dream en Klaus Schulze in doorklinken. Alleen al het begin van het nummer is bijna een ode aan Tangerine Dream's "Mysterious Semblance at the Strand of Nightmares" van het klassieke Phaedra-album. En verderop zitten weer sounds verborgen die weer flink hinten richting Tangerine Dream's Rubycon. Zelfs de sequencer die eruit voortkomt, is puur een Rubycon-verwijzing.
Ook is duidelijk te horen dat Free System Projekt op deze bonustrack opeens qua productie veel warmer, beter en voller klinkt. Compleet anders dan de sound van het debuut. En alhoewel de bonustrack zeker niet verkeerd is, klinkt ie wel wat misplaatst tegenover de rest van het materiaal. Liever had ik dan wat out-takes gehoord uit de archieven van het vroege Free System Projekt-materiaal en hadden ze dit nummer kunnen bewaren voor één van hun latere releases.

Nu lijkt het vanwege mijn opmerkingen dat mijn algehele reactie omtrent dit album wat lauw is. Dit is niet het geval. Het album kent algeheel gezien zijn charme en door de primitieve sound, klinkt deze eersteling van Free System Projekt wellicht nog wel meer als Free System Projekt dan de latere releases waarin de alombekende invloeden van de aartsvaders binnen het genre om de hoek komen gluren.

Concreet is Impulse gewoon een heel aardig, oprecht en eerlijk album. En alhoewel latere releases mij meer aanspreken, zal ik niet ontkennen dat ze minder origineel klinken dan dit album. Marcel Engels klinkt gewoon op dit album, alsof hij zich nog in een soort van ontwikkelings-fase bevindt met Free System Projekt en dat valt terug te horen in de composities en de productie. En soms is dat geen probleem als het materiaal goed genoeg is. En deze ligt boven het gemiddelde.

Free System Projekt is één van de vele navolgers van vooral de Berlijnse School en vooral op latere albums, zou Free System Projekt steeds meer gaan klinken als vooral Tangerine Dream ten tijden van albums zoals Phaedra en Rubycon. Ook de invloed van Klaus Schulze is prominent aanwezig op de meeste releases van Free System Projekt. Nergens origineel, maar wel goed uitgevoerd.

Substance is een redelijk interessante EP van Free System Projekt, die ten tijden van deze release enkel bestond uit Marcel Engels. "Substance" zou later op het tweede volledige album Pointless Reminder verschijnen, echter is deze EP best de moeite waard, omdat de versie van "Substance" hier toch net even anders klinkt. In grote lijnen hetzelfde, ietwat schetsmatiger, maar niet verkeerd.

Duidelijk is te horen op "Substance" dat Marcel Engels hier speelt met een combinatie van 'retro meets modern'. Het klinkt niet over de gehele linie even vloeiend, maar de ideeën zijn er en zoals al eerder gemeld, zou het nummer later beter en dynamischer uitgewerkt worden op Pointless Reminder.
Ook is het wel interessant om te weten dat Free System Projekt, in ieder geval op deze EP, meer een 'eigen' gezicht heeft qua muzikale stijl, gezien de combinatie van de stijl die Marcel speelt op deze release. De invloeden van de grote voorbeelden zijn er al wel, maar nog niet helemaal door-ontwikkelt, wat in het voordeel werkt in dit geval.

Wie houdt van goede elektronische muziek én vooral ook liefhebber is van Tangerine Dream en Klaus Schulze, moet Free System Projekt uitchecken. Zeker dus op latere releases is het net alsof je met materiaal te maken hebt, waar een Edgar Froese of Klaus Schulze verantwoordelijk voor zou kunnen zijn geweest.

Marcel Engels houdt zich op Substance nog redelijk in en de invloeden van de Berlijnse School zijn al deels hoorbaar. Als opwarmertje voor Pointless Reminder is Substance echter zeker de moeite waard om als 'companion piece' erbij te hebben.