Synthwave-producer Chris Young mocht ik een aantal jaren geleden met zijn synthwave-project Midnight Danger live aanschouwen in Nijmegen in het zaaltje van Merleyn, het zusje van Doornroosje en was een feest om live mee te mogen maken. Heerlijk sfeertje, toffe nummers en de podiumpresentatie was lekker fout maar oh zo vermakelijk; het podium was volgestouwd met attributen die zo uit het gemiddelde spookhuis op de kermis vandaan gehaald konden zijn.

Na afloop nog even een praatje wezen maken met Chris en de drummer (aardige gasten trouwens die gulzig het ene na het andere Brand-biertje aan het wegklokken waren ), die ons vroegen welk nieuwe Midnight Danger-track op dat moment ons het meest beviel en in ieder geval zou mogen prijken op een volgend Midnight Danger-album. Met dat antwoord wisten we wel raad!
Trouwens moet dát album, op het moment van bericht-plaatsing, nog steeds verschijnen, ondanks dat de band al een flinke stortvloed aan singles heeft uitgebracht de afgelopen 2 á 3 jaar.

Om het geduld daarom een beetje te verzachten, vond de band de tijd om de diverse opnames die vastgelegd waren tijdens hun toernee van september 2024 t/m januari 2025 (waaronder uiteraard ook een registratie van hun optreden in Nijmegen), te bundelen en het album Nightmare over Europe uit te brengen. En wat blijkt...(maar dat wist ik al ): de band is live net zo goed als in de studio!

Concreet is Nightmare over Europe dan ook een piekfijn live-document waarmee Midnight Danger ook live laat horen dat ze hun mannetje staan. Een prima bloemlezing dus voor zowel fans en liefhebbers die kennis willen maken met de onweerstaanbare blend van synthwave en (hard)rock.

De Zweedse synthwave-producer en gitarist Chris Young presenteert met Chapter Two: Endless Nightmare zijn tweede album met zijn project Midnight Danger.

Endless Nightmare verrast niet, maar verveelt ook geen seconde en wat we krijgen is een ruim drie kwartier durend salvo aan synthwave-knallers vol verwijzingen naar de jaren '80, met hints van de muziek van o.a. John Carpenter, Tangerine Dream en Goblin, zwaar overgoten met zo'n typisch retro synthwave-sausje.
Af en toe ragt en scheurt hij lekker mee op elektrisch gitaar, wat de nummers alleen maar ten goede komt.

Het wat meer memorabele debuut Malignant Force wist mij net even wat meer te raken, maar bij meerdere luisterbeurten, is ook Endless Nightmare gewoon het bewijs dat het met het maken van stevige, robuuste synthwave wel goed zit bij Midnight Danger. Het siert de band ook wel, dat ze t.o.v. meerdere van hun synthwave-collegae, kiezen voor een stijl die een blend lijkt te zijn van synthwave, hardrock en metal. En dan ook nog eens erg pakkend en toegankelijk gebracht.

Eigenlijk valt er niet zo veel te melden over deze tweede worp van Midnight Danger, behalve dat het album niet afwijkt in stijl van de formule waarmee de band hun debuut Malignant Force zo overtuigend wist te verpakken. Het knalt en rockt aan alle kanten, dus als electro-rock, synthwave en metal je ding is, laat Midnight Danger dan niet aan je voorbij gaan.

Gezien deze stijl mij uiteindelijk ook meer dan smaakt, deel ik dan ook een gelijkaardig aantal punten uit voor Midnight Danger's tweede hoofdstuk Endless Nightmare.

Ik heb het Italiaanse Moonlight Haze erg hoog zitten. De symfonische metal die deze band maakt is weliswaar allesbehalve origineel en de eeuwige vergelijkingen met de vaandeldragers binnen het genre zullen altijd wel gemaakt blijven worden. Maar eigenlijk is dat niet eens het punt. Wat de band (over het algemeen) namelijk doet, doet ze goed! En misschien wel het allerbelangrijkst, de band heeft zangeres Chiara Tricarico in hun gelederen, die heerst op ieder vocaal gebied.

Vorig jaar bracht de band hun vierde langspeler uit, namelijk Beyond. En voor het eerst betrapte ik de band er op dat ze er niet alles uithaalden wat erin zat met als gevolg een middelmatig, plichtmatig album met een aantal knallers, maar ook veel vullers.

Gevoelsmatig hadden ze dus wat goed te maken en dat doen ze dan ook met het mini-album Interstellar Madness, een kort maar krachtig statement waarmee ze spontaan weer teruggrijpen op de kracht en kwaliteit van de eerste drie zeer goede albums.
In alle glorie en vol vuur presenteert Moonlight Haze hier een salvo aan krachtige symfonische metal-uitbarstingen, waarbij duidelijk opvalt dat de band direct tot de kern komt; geen geneuzel, maar veelal wat kortere, to-the-point composities waarmee de band weer opereert op het niveau wat ik van ze gewend ben.
Uiteindelijk brengt de band al hun kwaliteiten samen in het langere, uiterst theatrale en indrukwekkende titelnummer, waarmee ook Chiara haar vocale capaciteiten tot een nieuw hoogtepunt laat komen.

Interstellar Madness is meer dan alleen een tussendoortje en/of goedmakertje op het vorige album. Het is het bewijs dat Moonlight Haze wat mij betreft één van de betere bands is die er binnen het genre rondlopen en dat zijn er nogal wat. Hopelijk werpt dit dan ook eindelijk z'n vruchten af voor de band om de status te mogen bereiken die ze verdienen. Aan de kwaliteit ligt het in ieder geval niet!