Obituary's vijfde album, Back from the Dead, is een heel aardig album van de death metal-veteranen uit Florida. Sterker nog: het album presenteert stuk voor stuk lekker in het gehoor liggende death metal-uitspattingen die de ietwat gore nasmaak van voorganger World Demise met gemak weg weet te spoelen. Maar zo impact-vol en grens-verleggend als de eerste drie albums? Nee, dat gaat nu ook weer een beetje ver.

Back from the Dead klinkt vooral vertrouwd. De nummers luisteren fijn weg en alhoewel er niet per se een échte knaller op staat, kent het album als geheel een evenwichtig en consistent karakter. Het is ook allemaal veel prettiger te verteren dan het algehele, moeilijke karakter van World Demise, die door een lichtelijk experimenteel karakter en een te lange tracklist, een negatieve uitwerking had op de songs.
Experimenteerdrift heeft een band als Obituary dan ook niet nodig en dus gaan de Obi-boys op Back from the Dead terug naar de basis. Geen geneuzel, gewoon lekker een zwik toegankelijke death metal-songs presenteren op een wat mij betreft prima album.

Niet al te moeilijke songstructuren geven de nummers allemaal een toegankelijk smoelwerk mee en alhoewel Obituary op dit album zeker wat eenvormig klinkt, is dat eerlijk gezegd niet eens een probleem. Eenvormigheid heeft altijd een onderdeel uitgemaakt binnen de muziek van Obituary. Vind je dat tof, dan zal je er géén hinder aan ondervinden. Zo ja, dan kan het wellicht een stoorzender zijn, met als gevolg dat de nummers op elkaar gaan lijken. Het is bij Obituary typisch een kwestie van 'love it or hate it'.

Eigenlijk heb ik oprecht niets negatiefs te melden over Back from the Dead. Zelfs afsluiter "Bullituary [Remix]" lijkt gewoon een spontaan, puur voor de lol opgenomen 'crossovertje' te zijn met gastbijdragen van DJ's Diablo D en Skinner T. Op de begeleiding van "By the Light" rappen de heren zich middels een ongelooflijke partij slap geouwehoer door het nummer heen, totdat op een gegeven moment John Tardy weer van zich laat horen. Ach, het gaat nergens over, maar als extraatje (ik beschouw het maar als een bonustrack), klinkt het grappig.

De slepende, groovende death metal op Back from the Dead wordt nergens naar grote hoogten gevoerd, maar laat wel algeheel gezien een positieve indruk achter. Back from the Dead schotelt dan ook muzikaal een aangenaam bord met bedorven vlees van de terugkerende doden voor en is een ruime 3,5 zeker waard.

Na Back from the Dead zou de band een pauze van vijf jaar inlassen. Uiteindelijk zou Obituary weer uit het graf herrijzen om te werken aan opvolger Frozen in Time, die uiteindelijk in 2005 zou verschijnen. Gelukkig kwam er in die vijf jaar nog wel een live- en een compilatie-album uit, om de boel toch nog een beetje 'levend' te houden .

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

Kamelot is altijd een band geweest, waar ik altijd (meestal op de achtergrond), wat van meekreeg. Maar er echt in verdiept, heb ik me er nooit in. Het is vooral een band, waar mijn vriendin behoorlijk fan van is. Al het materiaal hebben we dan ook in huis, maar het is er nooit echt van gekomen, om mezelf helemaal open te stellen voor de band.
Het enige album waar ik toentertijd mijn tanden in had gezet, was Karma, een album die heden ten dagen wordt beschouwd als één van de betere albums van Kamelot. Om de één of andere reden was het toen vooral de hoes die me heel erg aantrok: de mystieke, sensuele dame die vooral veel kracht en mystiek uitstraalt, die hoogstwaarschijnlijk een fantasierijke interpretatie van de beruchte Elizabeth Bathory moet voorstellen (de bloedgravin die zich letterlijk baadde in het bloed van haar slachtoffers), vind ik nog steeds één van de mooiste albumhoezen ooit. Maar goed, de muziek is uiteraard ook belangrijk en laat dat gewoon in alle opzichten erg goed zijn.
Maar Kamelot wist me verder nooit echt te grijpen, alhoewel de sporadische keer dat het voorbij kwam, de muziek altijd wel deels mijn oren wist te spitsen.

En toen was daar opeens het alweer veertiende studio-album van de band rondom gitarist en songwriter Thomas Youngblood, Dark Asylum. En na al die jaren (zonder dus te vergelijken met al het voorgaande werk), stapte ik schoon in dit nieuwe wapenfeit van Kamelot. En hoe verfrissend is het, dat ik geen vergelijkingsmateriaal heb ten opzichte van de voorgaande albums; daar ken ik Kamelot niet goed genoeg voor.
Dus al dat gemopper en gezeur over dat Dark Asylum een zwak album blijkt te zijn voor velen en zeker voor fans, een album waarop Kamelot zichzelf herkauwt op een inspiratieloze manier, ik hoor het er niet vanaf. Nee, ik hoor vooral een goed album. Een album vol met bombastische power-metal met een licht progressieve insteek. Een stijl die Kamelot al jaren hanteert en daar is uiteraard, even los van het feit dat het album hoogstwaarschijnlijk geen verrassingen biedt, niets mis mee.
Het heeft dus voordelen, als je de voorgaande albums (nog) niet kent, of niet goed genoeg. Dat kan dan, zeker gezien dit album, dus positief uitvallen. Of zijn nadelen, het is maar net hoe je het bekijkt, of in dit geval beluistert. Ik hoor in ieder geval een goed album.

Dark Asylum is een concept-album wat gaat over, jawel, een soort inrichting/schuilplaats (in dit geval een kathedraal die is omgebouwd tot een somber gesticht), waarin diverse personages rondwaren die elk te kampen hebben met een mentale worsteling. Ieder nummer behandelt als het ware een kamer binnen het gesticht en wat daar specifiek gebeurt en dan vooral met de personages die daar zitten. Wat gebeurt er met ze, waar worstelen ze mee, waar zijn ze naar op zoek in hun mentale 'state of mind'? Kortom, als concept een intrigerende keuze om een album over te maken. En laat Dark Asylum nu, althans bij mij, overkomen als een goed, meeslepend album vol met intrigerende en sterke songs.

De songs zijn verspreid over het album middels vijftien nummers, inclusief een intro, intermezzo en outro. Alhoewel niet elk nummer mijn volledige aandacht weet te trekken, zijn ze wel allemaal stuk voor stuk goed. De ene net wat beter dan de ander, maar dat is sowieso en zeker bij een band als Kamelot, het geval. Zover was ik al. Maar het zit allemaal gewoon heel degelijk en kwalitatief sterk in elkaar.

Op een aantal nummers zijn gastvocalisten te horen, waaronder de altijd vertrouwde en goede zangeres Clémentine Delauney (Visions of Atlantis) die gezamenlijk met de behoorlijk aan de weg timmerende Ignacia Fernández (frontvrouw en oprichtster van de progressieve death metal-band Decessus en zowaar uitgeroepen tot Miss World van Chili in 2025), te horen zijn op één van de klappers van het album, namelijk het indrukwekkend meeslepende "Sanctuary".
Andere toppers zijn het sterke titelnummer, het gezamenlijk met Tobias Sammet (Avantasia) gezongen "One Last Masquerade" en het niet meer uit je hoofd weg te denken "Kaleidoscope", vanwege het aanstekelijke refrein. Tevens vinden we meer aan het einde van de plaat het sterke "Cassandra's Disease" terug, waarop vaste leadzanger Tommy Karevik even goed laat horen, wat voor een geweldige zanger hij is en wat mij betreft (overigens ook al weer flink wat jaren) bewijst een goede opvolger te zijn voor Roy Kahn.

Concreet is Dark Asylum wellicht de plaat die niet het meest in het oog springt als je de flinke discografie van de band erop nagaat, maar het maakt me eerlijk gezegd geen donder uit. Wat ik hoor, klinkt goed. En ja wellicht kom ik er ooit nog eens op terug, als ik meer albums van de band heb leren kennen en beter op me in heb laten werken. Wie weet hebben mijn oortjes me dan wel bedrogen en snap ik niet waarom Dark Asylum zo goed op mij over kwam. Het heeft voordelen, als je een band niet goed genoeg kent !

Mijn 1000ste stem op MusicMeter wilde ik plaatsen bij een bijzonder album en dat is uiteindelijk deze opvolger geworden van Gandalf's tweede album Visions (1981).
Eigenlijk wilde ik gaan voor In Search of Hades (2019), maar gezien ik daar qua berichtgeving een behoorlijke commitment voor mezelf heb opgelegd, wacht ik daar nog even mee (ook al zijn mijn berichten bij deze fenomenale box-set ook al weer flink wat jaren oud ...mijn hemel waar blijft de tijd!)

Gandalf (de Oostenrijkse multi-instrumentalist Heinz Strobl), is één van mijn favoriete muzikanten. Waarom deze man niet bekender is bij een groter publiek, zal altijd wel een raadsel blijven voor mij. Immers is zijn muziek, ondanks dat het toch echt wel behoorlijk in een hokje geplaatst wordt, heel erg sfeervol, maar vooral ook erg toegankelijk; zijn warme, zeer prettig in het gehoor liggende composities (voornamelijk instrumentaal) kennen invloeden uit de symfonische (rock)muziek, klassieke muziek, elektronische muziek, wereldmuziek, folk en new age en zijn praktisch over de gehele linie met ongelooflijk veel passie en gevoel gebracht. Daarnaast speelt ook de toegankelijkheid van zijn muziek dus een grote rol.
Al zijn albums zijn eigenlijk stuk voor stuk wel de moeite waard; uiteraard de ene beter dan de ander, maar Gandalf hoef je echt nooit te betrappen op het maken van matige tot slechte muziek.

Mijn kennismaking met Gandalf was middels het compilatie-album Reflection (1991), een album die toentertijd in de uitverkoopbak lag bij de lokale platen- en CD-zaak. Ik was meteen verkocht door de warme, melodieuze en avontuurlijke klanken van Gandalf's muziek en als instapper was het dan ook een prima album.
Een aantal maanden later volgde toen The Universal Play (1987) en was weliswaar niet een over de gehele linie overtuigende, maar wel een intrigerende plaat wat toch smaakte naar meer.
Gek genoeg onstond er toen een gat van maar liefst zeven jaar, voordat ik besloot me weer te gaan verdiepen in Gandalf's muziek. Dat werd dus dit album, wat deels een vervolg is op Gandalf's tweede album Visions, maar deels (om toentertijd het 20-jarig jubileum van Gandalf als muzikant te vieren) een compilatie met fraaie hoogtepunten uit zijn toenmalige carrière.

Dit dubbel-album is van begin tot eind een prachtig muzikaal avontuur vol met betoverende muziek.
Het eerste album is getiteld Visions 2001 en is een muzikale interpretatie op het wereldberoemde verhaal van J. R. R. Tolkien's 'Lord of the Rings'. Je zou het haast kunnen zien als een soundtrack voor een op dat moment niet bestaande film. Let wel: de muziek voor de bijbehorende, wereldberoemde film-trilogie van Peter Jackson zou pas vanaf 2001 verschijnen. Gandalf was film-componist Howard Shore dus eigenlijk onbedoeld een jaar voor.

Waar Visions al een prachtig album is, schat ik Visions 2001 nog net even wat hoger in. Dit is oprecht zulke mooie, prachtige muziek waar alle invloeden waar Gandalf bekend om staat, samen komen tot één fantastische luister-ervaring. Het gevoel dat je werkelijk in het verhaal wordt gezogen, komt echt naar voren tijdens beluistering. Althans, als je het boek kent tenminste. Zoniet, dan (met alle respect), leef je onder een steen.
Het ene moment is de muziek vrolijk en feestelijk gestemd, dan weer warm en ingetogen, het andere moment voelt de muziek weer meer wijds en avontuurlijk; er gebeurd werkelijk continu van alles.
De thema's zijn allemaal zeer memorabel en aanstekelijk te noemen en elk nummer is voorzien van prachtige melodieën. Overduidelijk is de bezieling en het enthousiasme binnen de muziek terug te horen en wat dat betreft kon je er natuurlijk op wachten dat een multi-instrumentalist die zichzelf als artiestennaam Gandalf noemt, een muzikale interpretatie op 'Lord of the Rings' zou uitbrengen. Dat het verderop in zijn carrière relatief laat zou gebeuren, schetste toentertijd eerlijk gezegd mijn verbazing.

Het album wordt verderop onderbroken door het zeer opvallende, met veel bezieling door een zekere Julia Martins gezongen "Just Go On Believing". Het is een nummer met een opvallende tekst die aansluit op wat het hoofdpersonage (Frodo Baggins) allemaal wel niet moet meemaken, maar dat je altijd weer moet terugkeren naar de kracht die in jezelf zit. Het is een prachtig nummer die verderop in een ietwat misplaatste Dance-mix als bonus nog even terug komt. Was niet nodig geweest, maar het is niet erg. Na al dat fraais, is het ook wel weer grappig.

Het tweede album is getiteld 20 Years: Rare & Precious Pieces en is een prachtig overzicht van hoogtepunten van diverse albums van Gandalf en, zoals de titel al zegt, ook een aantal unieke nummers. Al met al een geweldige manier om zijn muziek (nog) beter te leren kennen en alleen daarom al de moeite waard. Er staan oprecht parels tussen en zou iedereen die dit soort muziek oprecht kan waarderen, moeten aansporen om de overige muziek van Gandalf te leren kennen. Het is het 't oprecht waard!

Tot slot schetst het dan ook mijn verbazing dat hier op de site zo weinig tot geen belangstelling voor 's mans muziek is. Mijn bericht is de eerste sinds die van Jester en mijn stem zal de derde worden sinds het album op MusicMeter staat. Ongelooflijk eigenlijk, maar goed. Het is wat het is.

In ieder geval hoop ik met mijn 1000ste stem het enthousiasme in liefhebbers aan te wakkeren, om dit album oprecht te gaan luisteren / leren kennen. Geloof me, het is het waard. Mijn maximale score voor dit album zou een trigger moeten zijn !

Op naar de volgende 1000... !

Onder het mom van: wie niet waagt, die niet wint! Na maanden Discogs in de gaten te hebben gehouden, werd er opeens een betaalbaar tweedehands exemplaar via een Spaanse verkoper aangeboden en kon ik het dan toch niet laten deze zevende volume uit de Synthesizer Greatest-reeks op de kop te tikken.

Volume 7 is het écht laatste deel in de Synthesizer Greatest-reeks en is een Spaanse release, op Arcade uitgebracht. Qua lay-out/hoesontwerp sluit dit deel naadloos aan op de Nederlandse reeks uitgaven en is zeker voor liefhebbers die de reeks compleet willen hebben, een leuk deel om erbij te hebben.
In Nederland was de hype rondom deze releases reeds in 1993 lang niet zo groot meer als ten tijden van de vorige releases en de promotie rond Volume 7 was dan ook niet groot, als ie er al was. Zoals al eerder opgemerkt, kan ik me ook niet herinneren, dit deel ooit in de winkels te hebben zien liggen. Ik was eerlijk gezegd toentertijd ook al lang niet meer bezig met Synthesizer Greatest.

Gezien mijn relatief recente (her)ontdekking van Ed Starink's opvallende (en lichtelijk omstreden) Synthesizer Greatest-compilaties, is het toch wel erg leuk om nu dan ook Volume 7 erbij te hebben.
Het is wel een wat verwarrend deel binnen de serie, ook omdat in Frankrijk in die tijd de releases van Synthetiseur ongeveer gelijk liepen met die van Synthesizer Greatest. Synthétiseur 8 (1992) namelijk is in principe niets meer dan de Franse release van Volume 7, compleet met dezelfde albumcover en nagenoeg dezelfde tracklist. En waar het bij Synthesizer Greatest definitief zou ophouden bij Volume 7, ging het bij Synthetiseur gewoon nog eventjes door en zouden er uiteindelijk in totaal 12 delen verschijnen binnen die reeks.

Volume 7 is niet het meest opvallende deel van de serie, maar wel qua hoeveelheid aan selecties. Ruim 75 minuten klokt dit album en is het langste deel daardoor uit de Synthesizer Greatest-reeks.
Het is dit keer wel een beetje gek dat twee nummers terugkeren op deze volume, tw. "Supercopter" (getiteld "Theme from 'Airwolf'", terug te vinden op Volume 4) en "Revolution Industrielle - Part 1" (getiteld "Industrial Revolution (Part One), ook terug te vinden op Volume 4). Waarom hiervoor gekozen is, is mij een raadsel, maar dat zal wel komen, omdat dit officiëel geen Nederlandse uitgave betreft.

Uiteindelijk is zoals altijd wel bij Ed Starink, de uitvoeringen redelijk opvallend te noemen en is de productie bovengemiddeld goed. Het is algeheel gezien ook een afwisselende compilatie waarbij de nadruk eens niet ligt bij bijvoorbeeld een zwik aan nagespeelde Vangelis-composities (Volume 6 heeft dat bijvoorbeeld heel opvallend). Het sfeervolle artwork sluit ook mooi aan bij de voorgaande releases.

Al met al is Volume 7, de laatste release van Synthesizer Greatest, gewoon een consistente release binnen de reeks en uiteraard is de ene uitvoering weer wat geslaagder dan de ander. Het luistert echter fijn weg en er is verder dus weinig mis mee, als je dus niet te zwaar tilt dat het covers zijn.