De Zweedse powerpop-metalformatie Metalite zijn echte volhouders; vanaf het begin staan ze garant voor een dosis perfect geproduceerde powermetal met de nodige invloeden uit vooral gelikte en doeltreffende popmuziek. Het werkt, alleen kun je je afvragen of de formule blijft werken, want ook op album nummer vijf, Discovery, wordt er nergens naar nieuwe invalshoeken gezocht; het album ligt volledig in het verlengde van de voorgaande vier albums.

Discovery is niet alleen het logische vervolg op voorganger Expedition One, maar ook qua concept. Het voorgaande album was namelijk een concept-album. Het verhaal gaat dus verder op Discovery, echter zal het verhaal mij eerlijk gezegd worst wezen. De muziek is waar het mij bij Metalite om gaat. En laat deze nou gewoon weer zeer vertrouwd en degelijk zijn. Geen verrassingen, gewoon een flinke drie kwartier enthousiast gespeelde, dynamische pop-metal.

Waar Expedition One t.o.v. de voorgangers net even wat teveel van het goede was (de ellenlange speelduur nekt deze plaat nogal), gaat Discovery terug naar een aangenamere drie kwartier, waardoor de spanningsboog behouden blijft. Daardoor blijft de plaat beter hangen en komen de nummers beter over. Uiteraard is het een herkauwde boterham wat we voorgeschoteld krijgen, maar als dat je niet deert, dan is deze vijfde worp van de Zweedse enthousiastelingen een aangename plaat.

Niet alleen de band klinkt vertrouwd, ook de samenstelling van de band is op drumster Lea Larsson na (zij is vervangen door Erik Junttila), hetzelfde gebleven. Vanaf dag één was Lea een vertrouwd gezicht binnen de band, maar na vrij onverwachte kritiek vanuit de rest van de band op haar drumspel (ze bleek drumpartijen tijdens live-shows anders te spelen dan dat ze geprogrammeerd waren op de studio-albums), werd besloten om een punt achter de samenwerking te zetten.
Maar goed, ondanks deze, naar mijn mening wat flauwe beslissing, gezien de kwaliteiten van Lea als drumster, maakt het eerlijk gezegd voor de muziek weinig uit. Erik Junttila vangt het gat wat Lea Larsson achter heeft gelaten, prima op en Discovery borduurt dus gewoon voort op al het vorige werk van Metalite.

Zelfs de hoes is vergelijkbaar met de vorige albums; vanaf het tweede album hangt zangeres Erica Ohlsson als het ware de Metalite-mascotte uit en staat ze in vol ornaat op praktisch iedere hoes afgebeeld.

De muziek klinkt dus verder vertrouwd en evenwichtig, maar nergens oprecht verrassend. Wat ook eigenlijk niet meer kan bij deze band. Ze doen wat ze doen en hun stijl ligt hun gewoon erg goed.
Discovery probeert in ieder geval de wat tegenvallende nasmaak van Expedition One te doen vergeten. Dus gewoon lekker knallen met die hap met een zwik prettig in het gehoor liggende powerpop meets metal waar duidelijk is te horen dat de plaat sterk begint, in het midden een tikkeltje inkakt, maar aan het einde de beste nummers toch voor het laatst weet te bewaren. Het levert uiteindelijk een prima plaat op, die toch bij meerdere luisterbeurten de aandacht weet vast te houden, mede dankzij de knallers zoals opener "Our Time Has Come", het wat fellere "Into the Maze" en verderop staan met het pittige "Captive in the Past" en het formidabele "Supremacy of One" de échte toppers.
De rest is oerdegelijk Metalite-materiaal waar niets mis mee is, zolang je maar geen verrassingen verwacht, want die vind je 0,0 op dit album. Ja wellicht dat de plaat bij vlagen wat feller en harder klinkt dan vorige platen, maar dat is ook maar net hoe het overkomt.

Concreet zou ik voor een 3,5 gaan, omdat de plaat toch nergens verrassend en vindingrijk klinkt, maar omdat Discovery toch een stuk frisser en vlotter klinkt dan voorganger Expedition One, verhoog ik naar een 4. Lichtelijk bevooroordeeld, maar ik ben dan ook een beetje fan van Metalite !