Deze plaat een hele tijd een paar keer geluisterd. Ik kon toen nog maar wat met een paar nummers. Toch heb ik me er laatst onbewust een paar keer aan gewaagt en staat deze toch vrijwel dagelijks op.

Heerlijk album, zoals ik eerder hierboven al zei dijk van een plaat.
Deze nummers wou ik toch nog een beetje speciaal onder aandacht brengen, ook al weet ik dat anderen het al veel vaker en beter hebben gedaan.

Het album begint met opener Little Furry Things, waar bij ik kan bevestigen dat het inderdaad een van de beste intro's ooit bevat.
Daarna komt ook een heerlijke Grunge/noise/rock song. Die volgens mij in de refreinen een dubbele zang van Noise gitarist Lee Ranaldo van Sonic Youth Bevat. Deze bevat meteen al een typische solo die meteen het geluid van Dinosaur Jr. laat horen.

Sludgefeast is ook een geweldig nummer. Het begint met een dikke laag feed back, vervolgens de lekkere klagerige zang van J te laten horen. Hierna komt weer een langzaam stukje zonder bas en een paar zachte akkoorden, zodat vervolgens weer een dikke bak herrie kan worden los gelaten. Zoals ik eerder al zei komt er aan het einde een versnelling in het nummer die je wegblaast als of je naar een sneltrein kijkt.

Poledo is een heel erg vaag gefreakt nummer, die zich meteen onderscheid van de rest van het Album. En dankzei dit nummer weet ik meteen waar de term Lo-Fi vandaan komt. Het is in het eerste deel al een heel langzaam nummer maar even later is hij in nog een lagere versnelling gedrukt.

De afsluiter is trouwens ook een lekkere cover van ik weet niet welke band. Maar ook die is de moeite waard.

Al met al een heerlijke tijdloze klassieker en ga ik over op het album dat hierna komt Bug.

4*

Wat ik persoonlijk zo lekker vind aan het eerste nummer, en bij bepaalde andere Neu! nummers is dat je in een soort trance raakt. En net op het moment dat je inslaapt de drum weer een beetje van patroon veranderd en kort daarna weer terug komt met het zelfde drum patroon van daarvoor, je krijgt dan ineens weer nieuwe energie om te moeten blijven bewegen. Ja deze twee heren hebben met dat ''motorik'' even iets mooi uitgevonden.

Het is zeker niet een plaat om altijd op te zetten, maar mede door het eerste nummer krijgt deze plaat een wat hogere score. De rest kan ik niet altijd even goed trekken. Zoals al vaker gezegd is: Niet een plaat voor ieder moment van de dag.

New Order, toen ik hier aan begon dacht ik wat een ongeloofelijke foute troep, met dat smerige jaren 80 sausje/vliesje. Dit hoor ik ook regelmaatig uit allerlei hoeken. (bij de Joy Division albums?) Maar stiekem zette ik het steeds wat vaker op, en vond ik die baslijn uit Perfect kiss echt geniaal goed bedacht.

Wat blijkt nou, je kan de vergelijking met New Order maken zoals een kop chocolade melk, die zet je in de magnetron en na een minuut komt er een smerig vliesje op, je kan natuurlijk de hele inhoud door je gootsteen smijten, maar zoals ik zou doen gewoon dat ding door prikken. Slagroom er over heen en genieten.

Dat vliesje blijkt natuurlijk de jaren 80 sound te zijn, en de gene die wil doorprikken komt er achter dat New Order een heerlijke sound heeft en ongelofelijk veel diepgang. Ik zou zeggen bijna nog meer dan Joy Division. Ik denk dan ik New Order minstens zo goed vind als JD.

Dit album is natuurlijk de eerste stap richting de elektronische kant.
Nummers die zoals (Video) 586 zijn natuurlijk gewoon bijna JD nummers verpakt in een ander jasje.

De remaster ziet er helemaal oké uit, die heb ik niet maar ik ken de meeste nummers wel van de Substance cd.

''we where closer to our own sound, with New Order we found our own sound.'' Bernard Summer, uit het Joy Division Closer boekwerk.

Het album trapt af met Death on Two Legs, waarvan ik niet snap dat iedereen het zoon geweldig nummer vind. Zo hard is het allemaal niet. Het is gewoon een pop nummer waarin ze zingen hoe boos ze wel niet zijn op hun manager. Niet echt mijn ding dus.

Hierna komt Lazing on a Sunday Afternoon die me doet denken het andere misbaksel dat ook op deze plaat staat namelijk: Good Company, hoe kan zulke troep op een album terecht komen?
Door deze twee nummers alleen al word door mijn persoonlijk de prijs van beste albums door hun neus heen geboord.

Jahaaa, nu zal je denken dat ik zo de hele plaat ga afbranden maar dat valt wel mee, ik vind I'm in Love with My Car een goed nummer. Ik vond de stem van Roger Taylor altijd al gaaf, en was ook goed voor nog een andere top rocksong op de eerste plaat genaamd Modern Times Rock 'N' Roll.

Hierna komen er nog wel twee behoorlijke nummers langs.
You're My Best Friend & '39 die ik nog wel redelijk kan verteren.
Vooral het die laatste vind ik wel goed.


Sweet Lady vind ik dus ook weer helemaal de plank misslaan.

Seaside Rendezvous vind ik een nummer die goed is voor een herfst zondagmiddag met een klein zonnetje en een bakje thee na een flinke wandeling.

The Prophet's Song is echt een kei gaaf nummer, met vind ik een soort van dikke middelvinger naar Pink Floyd. Hierover is ook al genoeg geschreven.

Nog eentje voor het lijstje dikke bagger/kopieer maar raak: Love of My Life

Ik bespaar mensen Good Company nog maar een keer.
Bohemian Rhapsody all time klassieker, waarvan ik nooit kippenvel op mijn armen krijg van Emotie, gewoon middelmatig dus.

God Save the Queen, een wel leuke Outro Aka Engels volkslied?

Al met al een zeer afwisselend album, waar op dikke troep staat met af en toe een leuk riedeltje. Ik snap alleen bij mijn god niet waarom iedereen dit de hemel in prijst. een mooie 2,5* voor dit album.

Edit:Ik was met Seaside Rendevous in de war met een ander nummer van Queen.
Deze vind ik ook dikke crap

Its doomsday thuesday

Twee kunstenaars ontmoeten elkaar ergens midden in de jaren 70.
Martin Rev is een van deze kunstenaars, en kan wel aardig keyboard spelen en heeft ergens nog een oude drum computer staan. Alan Vega figureert als zanger maar het blijf altijd een twijfel of hij eigenlijk wel over zangkwaliteit beschikt.

Ergens in een stoffige kelder in New York gaan ze wat nummertjes schrijven. En langzamerhand beginnen ze we op te treden in kleine clubs. Al snel krijgen ze een cult status, de zanger Alan Vega probeert namelijk net zoals Iggy Pop het publiek te shockeren. In de oudere optredens zijn zelfs verhalen bekend dat Vega met een stalen motorketting om zijn nek stond te zingen en de gene die de zaal wou verlaten kreeg een flinke klap met deze ketting. Of hij ging zichzelf verminken met scheermesjes. Waarom? Puur om te shockeren.

Ze zingen over dood en verdriet, maar ook over onderwerpen die ze tegen komen op straat zoals corrupte agenten en drugs dealers.
De muziek op zich zelf is enorm minimaal. Vaak hoor je een simpel ritme uit de drum computer van Rev met een af en toe een simpele keyboard deun er tussen door. Boven op deze simpele bodem, zing/schreeuwt/krijst Alan Vega voor het nog extra verontrustende effect.

Dit samen geeft vind ik echt een van de beste platen ooit. Waarom? De sfeer die hier hangt vind ik echt ongekend goed. neem nou bijvoorbeeld de opener Ghost Rider, als je dit nummer hoort zou je zweren dat deze ergens het afgelopen jaar is uitgebracht. Enorm tijdloos dus. Of Che, het simpele ritme als of je in een stoet met mensen loopt die een begrafenis kist dragen naar de eeuwige rust plaats.
Frankie Teardrop, het meeste enge nummer ooit gemaakt.

Toentertijd hadden ze niet echt een commercieel succes, een vaak liepen optredens uit op een rel. Anno 2008 is de invloed die Suicide heeft op bands niet meer op een hand te tellen.

Ik kan me niet voorstellen dat deze ooit uit mijn top tien gaat.

gonna crash, gonna burn, gonna die!

Hoe vaak stoot een ezel zich aan dezelfde steen?
Deze ezel in ieder geval meer dan drie keer, waneer het om de Talk Talk steen gaat.

Allereerst was er de misopvatting van mij, dat ik dacht dat The Spirit Of Eden een fout ''jaren 80'' product was. Na meegesleept te worden op on-begrijpbare hogere sferen wist ik genoeg. Jaren 80 sound?

Na de opvolger The Laughing Stock, helemaal uitgepluist te hebben was het wat mij betreft toch wel over met de Talk Talk pret, tuurlijk ik ken het Mark Hollis solo album wel. Maar die was wat mij betreft niet zo sterk als de Spirit.

Ik wou eigenlijk niet meer beginnen aan The Colour Of Spring. Bang dat ik enorm teleur gesteld zou worden. Teleur gesteld in het geluid en bang voor de tand des tijd, die waarschijnlijk een stevige bijt uit dit album had genomen.

Deze ezel heeft het dus heel erg fout gehad. Prachtig album, waarin je de ''geest'' van het volgende album al zeker kan horen, en ook dezelfde sfeer is aanwezig alleen deze keer in een wat ander jasje. Een wat meer kop en staart jasje.

''Jaren 80 geluid?'' Op dit album? Nergens gehoord.

Tot slot wou ik nog even zeggen, dat je op dit album zeker kan horen hoe het volgende album zich zou evolueren, maar wat je niet kan horen is hoeveel mooier die sfeer is. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van dit album maar The Spirit Of Eden biedt voor mij net wat meer.

Nu kijken of ik mans genoeg ben om me te wagen op Its My Life, die heb ik op Vinyl. En ik heb geleerd dat Talk Talk op vinyl nooit verkeerd kan uitpakken.

De eerste plaat van The Folk Implosion die zonder John Davis, die weg is gegaan. Daarvoor zijn Russ Pollard (Bekend van Sebadoh) en
Imaad Wasif terug gekomen.

Het album opent met Fuse, een van meteen de hardste nummers van de plaat, begeleid door een harde lompe riff zingt de heer Barlow er over heen. Hierna komt Brand Of Skin die toendertijd als singel is uitgebracht. Pearl is meteen het eerste hoogtepunt van de plaat, een mooi rustig nummer waarin je weer een geweldige Song tekst van Lou Barlow naar voren komt.

De rest van de plaat word een beetje gevuld met een aantal prettige pop songs, waarvan ik toch wel Leaving It Up To Me en Creature Of Salt het mooiste vind.

De stijl van deze plaat laat zich het beste als Pop muziek, maar soms doet het me ook denken aan Coldplay of Queens Of The Stone Age. Het album is niet super bijzonder maar luistert wel lekker makkelijk weg.

Het laatste nummer van de plaat verdient nog wel even een bijzondere vermelding, een heerlijke rustige Pop song met een ronduit geweldige song tekst.

Al met al een lekkere plaat die bijna nergens echt bijzonder word, maar die ook nooit echt slecht word. Voor vernieuwingen zoals de ouder platen hoef je deze plaat ook niet echt te luisteren, maar wel als je een aantal lekkere Pop Songs wilt horen.

Dit is mijn zomerplaat voor 2009! Vrolijke pop songs met een zware bas gitaar op de voorgrond en daar over heen een synthesizer. Klinkt als een vreemde combinatie, maar het past perfect bij elkaar. Zoals een leg puzzel die in elkaar is gezet.

Wat opvallend is, dat deze dezelfde verslaving factor heeft als Weezer's eerste plaat. Misschien heeft het wat te maken met de bassist? Al vaak opgezet, en zal ik nog vaker opzetten.

Woeoeoe Woeoeoeoe Friends with P, friends with me!