Nu twee keer beluisterd met de koptelefoon. Hier word ik wel erg blij van!

De mix van Goin' Home verschilt subtiel van de AYP versie, de vocalen zijn wat prominenter aanwezig en er is wat reverb toegevoegd. Het nummer is eindelijk thuis.

Quit ligt verrassend dicht op de AYP versie, maar How Ya Doin wordt juist wat langzamer gespeeld, Young zingt het ook in een ander regiem van zijn stem, waardoor het nog melancholischer klinkt. De vocalen van Astrid en Pegi Young zijn ook wat meer aanwezig.

Boom Boom Boom is gewoon een heerlijke slow burn, evenals Gateway of Love, boordevol improvisatie jams.

Standing in the Light of Love en Timberline zijn heerlijke stampers.

Wat mij betreft duidelijk beter dan AYP. Gezien de achtergrond van de nummers zijn de bijdragen van Pegi opmerkelijk. Doet een beetje Abba-esque of Fleetwood Mac-achtig aan zo, een lied schrijven over een relatie crisis (al dan niet zo ervaren door Pegi zelf) en dan je (ex-)vrouw het laten zingen.

Quit en How Ya Doin zijn echter geen The Winner Takes it All of Go Your Own Way, immers Young lijkt vooral zichzelf te verwijten dat hij tekortschiet in de relatie. De nadere uitleg die Young gaf bij dit album en die bij AYP ontbrak geeft het geheel wel meer diepte.

Al met al een stuk bevredigender dan Homegrown dat de hype niet waar kon maken.

Kwalitatief is hier niks mis mee, maar het was, net als Homegrown té persoonlijk. Juist dat is het verschil tussen Toast en AYP, hier liggen de emoties veel meer aan de oppervlakte, bij AYP juist wat meer verstopt.

Je kunt discussiëren of de live versies van Goin Home, Standing in the Light of Love en Gateway of Love niet beter zijn dan de studio versie, maar dat kun je ook zeggen van Down by the River, Like a Hurricane of Cortez the Killer. Het feit blijft dat dit een studio album is en deze nummers hebben nu eenmaal als handicap dat ze in 2001 al live zijn gespeeld én daarna op bootleg zijn verschenen. Wat mij betreft kunnen ze prima naast elkaar bestaan en is het ene niet beter dan het andere.

Ik onthoud me nog even van stemmen, maar dit is minimaal 4*, misschien zelfs 4,5*. Met gemak beter dan Psychedelic Pill en niet gek veel minder dan Ragged Glory. De missing link in het oeuvre met Crazy Horse.

Zoals ik zei is dit voor Neil Young fans een must have. Alhoewel dit een opwarmer is voor de Smell the Horse (Weld) tour is er genoeg nieuws onder de zon. Denk aan nummers als Surfer Joe (met extra couplet), Bite the Bullet (met 'iets' te hoge harmoniezang van Pocho en Billy Talbot), Homegrown, Days that Used to Be, Counrty Home en een verassende uitvoering van T-Bone (die 3 minuten korter is dan de album versie).

Verder enige uitvoeringen om je vingers bij af te likken, zoals Love to Burn, Don't Cry No Tears, Sedan Delivery en de drie afsluiters, Hurricane, Love and Only Love en Cortez the Killer.

Sowieso geef ik niet snel 5*, daarvoor moet je een album toch wat langer in bezit hebben, dus het blijft bij mij op 4,5* hangen. Komt vooral vanwege de edits/fades tussen de nummers en het ontbreken van Cowgirl. Nu kan Neil aan het laatste niks doen en is het eerste te rechtvaardigen, maar uiteindelijk geeft de DVD (ondanks twee dropouts bij Cowgirl die gepatcht zijn met de Front of House tape) een betere beleving dan de CD. Door al het ge-edit tussen de nummers door voelt het als een compilatie in plaats van een heel concert, wat frappant is, want daar heeft Weld juist helemaal geen last van.

Nu hoor ik regelmatig klachten dat er wat teveel geouwehoer of stemmen van de instrumenten te horen is tussen de nummers door bij live CD's, dat is hier dus niet het geval. De nummers volgen elkaar strak op, met her en der een opmerking van Neil Young. De titel van het album komt overigens van een opmerking die Young maakt, vlak voor het inzetten van Cowgirl. Voor de CD en LP release is deze verschoven naar de intro van Hurricane.

Inmiddels aan luisterbeurt twee bezig. Het spel, de melodieën en de productie zijn dik in orde. Zang af en toe op het randje, met name op I Walk With You, dat als Looking Forward klinkt, maar dan met gruizige gitaar. De teksten, tja, beetje hit and miss. Je zou denken dat hij ondertussen wel is uitgezongen over het milieu en een corrupte overheid... er zit hier geen tweede Thrasher, Powferfinger of After the Goldrush tussen.

Wat dit album redt is de variatie aan songs en de sequencing ervan. Nummers als Love Earth, een onvervalste oorwurm, The World is in Trouble Now, Break the Chain en Chevrolet springen er bovenuit voor mij. Daartegenover staat dan weer een nummer als The Long Day Before of Overhead.

Het is in ieder geval beter dan Colorado, The Visitor en Monsanto Years. Chevrolet is van het niveau Psychedelic Pill, net als Welcome Back dat was. En daar doen we het dan maar mee.

Qua performance zeker een aanvulling op Roxy, ook al ontbreken de raps, maar het Unique Selling Point van de OBS, bekende bootlegs eindelijk verkrijgbaar in multitracks mist hier gewoon. Zonder Roxy was dit een must buy, maar in tegenstelling tot Citizen Kane Junior Blues, waar er geen vergelijkingsmateriaal is, dus niet.

Deze gaat er denk ik niet komen, want Tonight's the Night live heb ik al. De geluidskwaliteit is overigens lang niet zo slecht, en draagt bij aan de charme van dit album; het hoort zelfs bij de performance, wellicht had het optreden juist aan kracht ingeboet als er wel een multitrack was. Maar dat zullen we nooit weten.