stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 5,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Met het mysterieus getitelde De Pinte pakt het Noorse eenmansleger de wereld weer vast in een ijzeren wurggreep. Gaat het over het Belgische plaatsje De Pinte? Gaat het over carnaval? Of is De Pinte een andere betekenis toegebedeeld? Ik heb me er nog niet in verdiept. Wel in de notenbalkjes die onze gehooroorganen teisteren.

Mistheist houdt aandacht door het zware geluid van moderne blackmetalbands te combineren met relatief gemakkelijk te volgen structuren. Hierin zijn verschillende facetten tot uiting gebracht.

Zo opent Misotheist met het dreigende Unanswered Thrice sluimerend maar zeer gevaarlijk. Het is een stuwend nummer dat de weg baant voor het vernietigende Blinded And Revealed. Opnieuw een afwisselende compositie die soms op ongekende snelheden opereert. De ingehouden, melodieuze uitgeleide vormt een scherp contrast.

Daarna gaat het tempo omlaag met het macabere Kjetterdom. De onheilige last wordt traag doch dapper voortgesleept in dit zware brok ellende. De diepe grom van Brage Kråbøl buldert over de dorre vlakten. Het is net geen doom, maar het scheelt niet veel.

Het is allemaal opmaat naar de culminerende heldendicht waaraan het album zijn titel ontleent. De Pinte is een monster dat zich in ruim twintig minuten aan de luisteraar ontvouwt en vele facetten van het geluid van Misotheist nog eens voorbij laat komen. Het roept een beklemmende sfeer op en blinkt uit in gedrevenheid, voortgebracht door indrukwekkend drum- en bekkenspel.

Wat mij betreft houdt Misotheist vast aan eerder geleverde standaarden en bouwt ze het geluid vernuftig verder uit. De Pinte is een epos om "u" tegen te zeggen.

Edit: "Pinte" is Noors en laat zich vertalen als "kwellen" of "teisteren". "Han pinte søsteren sin" is "hij kwelde zijn zuster"
Tot zover mijn gebrekkige talencollege.

Mayhem blijft ook heden ten dage een controversiële naam. Niet vanwege het roemruchte verleden rondom de dood van Euronymous en Dead maar temeer omdat poortwachters vinden dat of a) de band niet meer mag bestaan want geen Dead en Euronymous of b) Mayhem natuurlijk veel te bekend is en dus geen echt zwartmetaalorkest kan zijn of c) allebei.

Hoe dan ook Liturgy Of Death is wat mij betreft wel een enorm groeialbum. Het illustreert dat het Noorse Mayhem, ook wel aangeduid als The True Mayhem, niet snel de gemakkelijke weg kiest. Sinds de wederopstanding na Euronymous' dood kwam de band vanaf de venijnige EP Wolf's Lair Abyss uit 1998 steevast met hele verschillende werkstukken op de proppen. Dat zal eveneens bijdragen aan de controverse, maar ik heb het zelf altijd wel interessant gevonden. Eigenlijk vond ik alleen Chimera uit 2004 echt teleurstellend.

Sinds 2012 opereert Mayhem met dezelfde line-up. Die line-up heeft zanger Atilla Csihar als meest in het oor springend. Met een beetje fantasie kun je wel zeggen dat de band sinds Esoteric Warfare uit 2014 de verschillen per album wat kleiner laat zijn, maar wie goed luistert hoort belangrijke accentverschuivingen. Brengt ons bij Liturgy Of Death waarop moderne dissonanten, vlammende blastpassages en enkele sfeerverhogende additieven een innige dans met elkaar uitvoeren waarbij meer dan ooit de focus op de compositie is komen te liggen. Kort gezegd: het album is relatief pakkend.

Met een even triomfantelijk als macaber intro schiet Ephemeral Eternity uit de startblokken. Garm van Ulver is ingevlogen om hierop wat mee te galmen waarmee heel even de knipoog naar de jaren 90 gegeven wordt om vervolgens razendsnel weer in de troosteloze bruutheid van de eenentwintigste eeuw ingetrokken te worden. Het wervelende Despair is daar een klinkend voorbeeld van. Met een op hol geslagen Hellhammer die alles uit de kast trekt om ons van zijn welhaast onaantastbare status binnen het extreme genre te overtuigen. De plooibare vocalen van voorman Attila laten zich moeiteloos dragen door het door Hellhammer opgejaagde spel. Soms net zo galmend als Garm en veel vaker gifspuwend als altijd en dan nog alles wat er tussenin zit. Wat is er dan zo anders, Ed? Het is de gedrevenheid, het gepassioneerde dat harder is opgeschaald dan anders.

Het afwisselende Weep For Nothing geeft ruimte aan de gitaristen Teloch en Ghul die echt een stevige brug slaan tussen traditioneel zwartmetaal slachtwerk en het moderne tegendraadse dat door bands als Deathspell Omega en Svartidauði gemeengoed is gemaakt. Daarna staat slavendrijver Hellhammer weer op om het gezelschap door de woeste hagelstormen van het eruptieve Aeon's End te loodsen. Het nummer wordt extra smerig door de verdorven boodschap op misselijke wijze door Attila over de menigte wordt uitgekotst. De melodieuze solo in het midden vormt dan nog eens een verrassend contrast.

Het lichtere Funeral Of Existence brengt ons terug bij het decor van De Mysteriis Dom Sathanas. Het doet een klein beetje denken aan Life Eternal. Of het bewust is weet ik niet, maar ik vind het een alleraardigste toevoeging. Zeker in combinatie met de modernere inslag. Realm Of Endless Misery raast daarna weer als een horde woeste barbaren bijlenzwaaiend over het slagveld. Met bezwerende vocalen voor de lugubere ondertoon en enkele licht melodieuze accenten voor een de ongemakkelijke tegenstelling.

Propitious Death trekt dezelfde lijn door, om vervolgens via verschillende tempowisselingen wat andere accenten te leggen. Het nummer lijkt daardoor wat technischer en een beetje proggy te worden. Heel voorzichtig wijs ik wat naar Voivod voor een sluimerende referentie. Als hekkesluiter start The Sentence Of Absolution net zo triomfantelijk als de eerder besproken opener. De terechte epische afsluiter die welhaast heroïsch over het wegstervende strijdgewoel heenkijkt en de overwinning op meeslepende wijze claimt. Met deze energie mag Mayhem nog lang doorgaan. Tel daarbij op de fraaie klaphoes plus boekwerk wat bij het vinyl geleverd wordt, en je hebt een release om "U" tegen te zeggen.

Gruwelijk Onthaal van Kaeck was even langs me heen geglipt, maar uiteindelijk kwam ik onlangs toch op het spoor van het laatste braaksel van deze band waarvan Jan Kruitwagen van Sammath de aandrijfkracht is. Kaeck bracht in 2014 en 2021 ook een album uit met daarop een nogal rudimentaire vorm van blackmetal. Naast het oudere, meer primitieve spul uit de jaren 80 en 90, doet het vooral denken aan dingen als Countess en Gotmoor maar is het toch minder chaotisch dan je zou verwachten.

Op Gruwelijk Onthaal is die aanpak niet veel anders, ware het niet dat dit keer nadrukkelijk meer doodsmetaal in het stinkende geluid is verwerkt. De zware riffs van Kruitwagen dragen de rasperige doodswensen die worden uitgespuwd door boodschapper des kwaads Oovenmeester.

Onheilspellende onthullingen zoals het neerslachtige Ondermaanse Contracten wedijveren met gemenere nummers als Door Gespleten Tongen Bezworen om de nostalgische fakkel brandend te houden. De ingegraven toetsen begeleiden de relatief eenvoudige akkoorden als een groep duivelaanbiddende priesters in een occulte processie waardoor een spookachtig accent gelegd wordt.

Kaeck houdt niet van drukte maar houwt er wel ouderwets op los in dit ambachtelijke en zeer onderhoudende zwartmetalen werkstuk.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Let Mortal Heroes Sing Your Fame is zonder meer een meeslepend epos. Het Oostenrijkse orkenduo Summoning kan niet zonder Lord Of The Ringsdecor. Tolkien gaaf vinden is denk ik een must wanneer je hier aan begint.

In de basis treffen we black metalgewortelde scheurgitaren aan die moeizaam worden voortgetrokken door slepende ritmen, hoorbaar afkomstig uit een my first Sonydrumcomputer. De toetsen afkomstig van een apparaat van hetzelfde merk kleuren de boel op melodieuze wijze in. Het resultaat is een soort gothic wave-achtige trip. Een rafelige vocalist declameert krijsend zijn verhalen die dus geïnspireerd zijn door verhalen uit Midden-Aarde. Het geheel wordt compleet gemaakt door samples uit het Lord Of The Ringshoorspel van de BBC uit 1981 als ik mij niet vergis.

Laat je meevoeren van de verlaten mijnen van Moria naar de met goud behangen schuilplaats van Smaug tot aan het mysterieuze Demsterwold alwaar de kwaadaardige Sauron langzaam maar zeker weer een vaste vorm krijgt.

Knullige effecten zijn knullig. Niettemin moet ik er niet aan denken dat Summoning ooit voor de dag zal komen met filharmonische orkesten en andere toeters en bellen. Dat zou het spookachtige sfeertje ernstig bederven. Zelfs de abominabele mix is in dit geval een pluspunt.

Mits in de juiste stemming is Let Mortal Heroes Sing Your Fame een utiermate charmant plaatje. Het wijkt niet veel af van het andere dat Summoning biedt. Het meer traditioneel klinkende Lugburz uit 1995 uitgezonderd dan.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst