stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Aan de vooravond van de nieuwe The Ruins Of Beverast, is Van Niets Uit Deze Wereld een goede keuze voor diegenen die al mijmerend tijdens een wandeling door de sneeuw luisteren naar Rain Upon The Impure en Unlock The Shrine. Niet dat Zeegang een kopie is van die fase van het project van Alexander von Meilenwald. Ik zou ze ermee tekort doen. De massieve spektakelstukken die zijn doordrenkt met wanhoop en neerslachtigheid, herinneren mij op het gebied van aanpak en de gevoelens die ermee opgeroepen worden, er wel veel aan. De lange nummers bestaan uit ongepolijste passages die soms overgaan in serene passages en vice versa. De vocalen die liggen begraven onder een dikke laag sneeuw en ijs dragen de voornamelijk drassige tempo's die worden aangehouden.

Het openende Onbestemd is een repetitief intro waarmee de toon al direct gezet wordt. Het is een trage en meeslepende melodie die in een terugkerend patroon de luisteraar langzaam leidt naar het eerste monolithische nummer dat Uit Diepe Gronden gedoopt is. Zeegang leunt hier ondanks het onmiskenbare zwartmetalen geluid veel op de pastorale doom van een band als Evoken. Dat hoor je op meer plekken terug. Buitengewoon fraai is hoe verschillende elementen gaandeweg opdoemen en zich gaan verstrengelen met de reeds in gang gezette basis. De folkelementen en de sacrale klaagzangen zorgen voor een gepaste dynamiek.

Met Lede Ogen is een dromerig intermezzo dat uit hetzelfde ijsvormsel gehakt is als het intro. Het fungeert als pauze die uiteindelijk plaatsmaakt voor het ruim achttienenhalve minuut durende titelnummer. Die valt direct met de deur in huis en daarin vallen me wat ouderwetse Katatonia en October Tide invloeden op. Verder drijft het op dromerige tremeloriffs en opnieuw een traag ploegend ritme. De toon en melodielijn blijven op één koersverlegging na doorhameren en worden langzaam aangekleed met wat keyboardaccenten en andere additieven.

Het serene outro Vervlogen mag dan als meditatief uitgeleide dienen en een einde maken aan dit epische werkstuk dat tot aan de rand is geladen met krachtige emoities. Van Niets Uit Deze Wereld is een prachtig album voor de mijmerende ziel geworden. Het is voor mij geen album om steeds op repeat te hebben, maar niettemin een hele mooie toevoeging aan de almaar uitdijende collectie.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem geplaatst

Masterplan. Een reserve-Helloween rondom de voormalige pompoenen Roland Grapow en Uli Kusch. Omdat de band al een heel aardig debuut op haar naam had staan en omdat voor Aeronautics opnieuw Jorn Lande bereid was gevonden om achter de microfoon te komen staan, was mijn interesse meer dan gewekt.

Toch laat het tweede album me met een ietwat teleurgesteld gevoel achter. De ruwe randjes van het debuut zijn er af en ervoor in de plaats krijgen we een volgepropte en gladgestreken productie terug. Zodra Crimson Rider ingezet wordt zitten ik opgescheept met voortdurend aanhoudend synthorkest dat de centrale thema's blijft volgen zoals een obsessieve stalker tevergeefs alle bewegingen van zijn voormalige vriendin blijft volgen. Het is een lege, holle toevoeging die er wel bij geplakt lijkt te zijn omdat de sporen toch volgetrapt moesten worden.

Waarom ik dan toch regelmatig de plaat uitzit en ook drieënenhalve ster geef? Nou simpel. Jorn Lande. Hij tilt het plan naar een masterniveau. De mineurklank in zijn stem biedt prachtig tegenspel aan obligate nummers als Back For My Life en I'm Not Afraid. Hij gaat niet zo tekeer als bij Ark of Beyond Twilight maar blijkt zeer wel in staat om veel gevoel in een ballade als After This War te leggen. Vooruit, ik heb nog een reden: het gitaarspel van Grapow. De leads zijn redelijk spaarzaam maar wel mooi helemaal des ouderwets Helloweens en dus zeer geslaagd. En de nummers in het algemeen zijn, zoals ik al zei, erg obligaat maar ook erg aanstekelijk.

Ik weet het, het is tegen mijn principes maar ik vraag mij dit keer hardop af wat er met het flitsende Falling Sparrow zou gebeuren als dat zeurende synthorkest er vanaf gereten werd.
Ik zou het erg graag eigenhandig doen met de oude bajonet van mijn vader.

Martröð liep al wel wat langer rond in de scene maar toch werd pas onlangs in de vorm van Draumsýnir Eldsins het debuut op de argeloze mensheid losgelaten. En geheel volgens IJslandse traditie gaat dat met de donder en het geweld van een uitbarstende vulkaan. Geheel naar adagium van collega's zoals Nexion, Misþyrming, Sinmara en natuurlijk Svartidauði wordt dissonant blackmetalgeweld gekoppeld aan meer gestroomlijnde hypnotiserende passages. Daarmee krijgt het massieve geluid een epische lading mee waar menig kotertje "u" tegen zal zeggen. Overweldigend. En dat in slechts vijfendertig minuten actie.

De echte verrassing zit mij vooral opgesloten in de bombastische passages die her en der opduiken die vooral herinneringen oproepen aan de stokoude dagen dat Enslaved onder luid gezang van de Walkuren nog eens rücksichtlos bloedbaden aan kwam richten met hamers en zwaarden. Veel hiervan zit opgesloten in de waanzinnige openingstrack Sköpunin.

Fraai zijn ook de enigszins verstilde passages die her en der claustrofobisch aandoen. Denk hierbij aan de trage opening van Tíminn die vervolgens meedogenloos in de allerhoogste versnelling schiet. Het razende gitaarwerk is even bruut als zorgvuldig waardoor er soms wat schizofrene gevoelens optreden. Enerzijds is het bruut hakkende geweld ronduit vernielzuchtig, maar met een iets andere invalshoek kan het razende geweld net zo goed rustgevend en sereen zijn. Het intermezzo is weer heerlijk beklemmend en doen vaag denken aan de mijmeringen van The Ruins Of Beverast.

Martröð klinkt op haar eerste echte album als een grillig natuurlandschap vol met vuurspuwende vulkanen, angstaanjagende grotten die ver voor het ontstaan van de mensheid gevormd zijn. Even wonderschoon als levensgevaarlijk. Ik snap wel dat liefhebbers hier naar uitkeken.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Uiteraard kwam ik deze dame ook op het spoor toen ik eens op zoek ging naar het origineel van Gonna Get Close To You. De mannen van Queensrÿche zette hun versie het in 1986 op de A kant van het Rage For Order album. Dat is in hardrock- en metalland best typisch voor een nummer dat op dat moment amper twee jaar oud was.

Dalbello kende ik van het singletje Tango. Aanvankelijk had ik geen idee dat het om dezelfde mevrouw ging want er zit verschil tussen die schreeuwerige discotrack en het wat meer onconventionele album Whomanfoursays. Dat zal dan wel met die Mick Ronson te maken hebben.

Ofschoon het nogal een gekke keus is om met een nummer als Gonna Get Close To You te openen, lijkt Dalbello's versie superieur te zijn aan die van Queensrÿche. Het is een stalksong in optima forma. De geschifte stembuigingen van mevrouw zelf en de mysterieuze toetsen scheuren je gezonde verstand aan flarden. Dat heeft Geoff Tate nooit kunnen benaderen. Hoe goed hij toen ook was.

Zo geschift als op het openingsnummer wordt het niet, maar Dalbello valt nooit terug op catchy popdeuntjes. En dat is wel iets dat ik zou verwachten met zo'n geluid. Nummers als Cardinal Sin en Guilty Association hebben een nogal bevreemdende uitwerking. Het lijkt wel sonische suspense. Zelfs de ballad Wait For An Answer heeft een nogal wrange ondertoon. En wat een indrukwekkende stem en bezieling spreidt Lisa ten toon.

Whomanfoursays is niets minder dan een grote verrassing voor me gebleken. Een geweldige ontdekking. Een album op en top popgeluid dat helemaal bij 1984 hoort, maar qua compositie en feel toch iets heel anders dan dat.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Barbara Ann had van mij rustig weggelaten mogen worden. Al kan ik me voorstellen dat ik driftig mee had zitten swingen, mocht ik erbij geweest zijn. Wel onder voorwaarde dat ik maar genoeg bier achter de huig had zitten.

Dat gegeven daargelaten, is Tokyo Tales een bijna perfecte momentopname van de opmars van Blind Guardian in de jaren 90. Somewhere Far Beyond is het actuele album en afgezet tegen de vroegere albums zijn de composities daarop voorzien van rijkere arrangementen. Op Tokyo Tales worden alle tierlantijnen echter achterwege gelaten en krijgen we eigenlijk gewoon een flitsende speedmetal oefening voor de kiezen.

De opmerking 'jonge hondengehalte' is terecht en is ook precies hetgeen mij hier over de streep trok. Wat een gretigheid spreidt Blind Guardian hier ten toon. Nummers als Banish From Sanctuary en de ultieme Blind Guardianuitsmijter Majesty klinken inderdaad beter dan hun studiovarianten.

Wel trek ik soms mijn twijfels bij de koortjes. Het is frappant dat het Japanse publiek ze welhaast perfect inzet en ik vermoed dan ook enige manipulatie. De manipulatie is in dat geval wel heel treffend gedaan want Blind Guardian bereikt met behulp van de koortjes het beoogde epische effect ruimschoots. Smullen geblazen dus!

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

Abigor sluisde altijd in de zwartgeschroeide slipstream van de Noorse collegae mee. Het leverde wat mij betreft albums op die niet al te origineel waren doch voldoende genietbaar om de zwarte vlam in het perverse binnenste brandende te houden.

Zo dreven Nachthymnen en Supreme Immortal Art op dezelfde diabolische golven als Emperor en Satyricon. Het latere Fractal Possession haakte in op de post apocalyptische en industriële golven die links en rechts om zich heen grepen. Het gloednieuwe Leytmotif Luzifer heeft het vizier weer op Frankrijk gericht. De dodelijke precisie van bands als Deathspell Omega en aanverwanten dient als mal voor deze ambitieuze overlevering. Ambitieus omdat er een ingewikkeld filosofisch concept aanvast hangt over zeven verleidingen van de mensheid. En ambitieus omdat de nieuwe zakelijkheid van de moderne black metal tot in de perfectie beheerst wordt. Zo groeit Abigor mee met de tijd.

De kille tentakels van Leytmotif Lucifer kruipen vrij snel naar het strottenhoofd. De verstrengeling is beklemmend en blijft beklemmend. Stukken als Stasus en Indulgence gummen gedachten aan genrevoorbeelden vrij snel uit met stevige muzikale uitdagingen en bovenal een duistere Bijbels aandoende atmosfeer.

Het geheel komt ook nog eens in een schitterend pakket met fantastisch artwork. Zo kun je zomaar weer wedijveren met de nieuwste van Mayhem. Al is die laatste net een tikkie uitdagender. Leytmotif Lucifer is onder aan de streep gewoon een uitstekend stuk nieuwe black metalzakelijkheid.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst