stem geplaatst

Veilburner kende ik zelf nog niet, maar het blijkt een duo te zijn dat ook alweer toe is aan hun achtste langspeler. Het kan verkeren. Longing for Triumph, Reeking of Tragedy heet het kleinood en het bevat een chaorische doch onderkoelde mengeling van doods- en zwartmetaal. Onderkoeld omdat het vrij zakelijk tot haar compositorische bezweringen komt. En chaotisch omdat er vrij achteloos van tempo en sfeerzetting gewisseld wordt.

Het is moeilijk om precies te duiden uit welke perkamentrollen Veilburner haar bezweringsformules haalt, maar ik hoor soms wat Deathspell Omega-dissonanten waarlangs soms wat standaard gebeuk geplakt wordt en waar het soms wat psychedelisch wordt. Dat maakt het beluisteren wel een aparte belevenis. Maar ook iets waar je mij altijd wel wakker voor kunt maken.

Een nummer als That Which Crypts Howls Grandeur wordt grandioos aangekleed met diverse additieven die herinneringen oproepen aan de tijden van Therions Symphony Masses Terwijl het (iets meer) rechttoe rechtaan uitgespuwde Da'ath Ye Shadow Portrait weer herinneringen oproept aan de Esoteric Warfare-dagen van Mayhem. En dan is er nog de rest dat angstaanjagende sfeerschetsen aan bulderende woede koppelt om vervolgens doodleuk tot een jazzy solootje te komen.

Dus wie zich hieraan waagt, kan zich opmaken voor een reis langs de randen van de waanzin. En toch is het niet zo krankzinnig opgebouwd als de werken van bijvoorbeeld Imperial Triumphant. Dat maakt dat het woord 'onderkoeld' bij mij de boventoon is gaan voeren. Ik ben heel benieuwd naar de vroegere paden van dit gezelschap.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Toen de bioscoopfilms van Lord Of The Rings het levenslicht zagen, was ik als een kind zo blij met de definitieve visualisatie van het werk van Tolkien. De boeken had ik al verslonden en de bijbehorende metal (toen voornamelijk Blind Guardian en Summoning) verorberd. Daarna nam mijn honger naar Tolkien wat af en begon ik nieuwe grepen uit zijn werk door zoon Cristopher en ander metalbands vooral sleets te vinden.

Nu ik onlangs de boeken voor het eerst in luistervorm aan het beleven ben, is daar de kans voor het zwartmetalen orkest One Of Nine om mij in de stalen greep van het web van de Ungoliant te krijgen. Hetgeen nog verdomd aardig lukt ook. Want wie het laatste album Dawn Of The Iron Shadow de revue laat passeren voelt hoe via de dungeon synthgeluiden (die wel heel erg aan Summoning doen herinneren) en de klassieke symfonische blackmetal de mistsluiers van Midden-Aarden je hele wezen langzaam weten te omhullen.

Het geheel klinkt gruizig en ambachtelijk en grabbelt gretig in de tonnen van Satyricon, Gehenna en in een recentere van Ymir. Is dat erg? Niet zolang het gevoel goed is. En dat is het. Want One Of Nine weet je snel mee te nemen op hachelijke tochten door dwergenmijnen, uitgestrekte heuvelachtige vlakten waar de krachtige paarden van de Rohirrim hun benen strekken. dichtbeboste elfenwouden en bloederige veldslagen met de legers van Morgoth. Met vlotte melodieuze riffs die regelmatig worden opgesierd door heldhaftige toetspartijen, verstilde tokkels en aankondigend klokgelui.

In een wereld waar onwaarschijnlijk kwaad met onwaarschijnlijke heldhaftigheid tegemoet getreden wordt, toont het Amerikaanse One Of Nine zich een uitstekende gids die als onderdeel van de Negen ruiters, de Nazgûl, door Sauron vooruit gezonden wordt om de lieflijke bezigheden van de guitige hobbits eens bruut te komen verstoren.

Ofschoon het gezelschap al een behoorlijk oeuvre heeft kunnen opbouwen, heb ik tot voor kort nog nimmer iets gehoord van Der Weg Einer Freiheit. Innern heet het album en als ik kijk naar de vormgeving en de titels had ik eerst het idee dat ik te maken had met een doomorkest. Apollo presenteerde het toch echt als blackmetal. En dat is het dan ook. Zij het dat deze Duitsers zich niet in hokjes laten stoppen.

Want de verstilde, meeslepende akkoorden die als rode draden door de omvangrijke composities kronkelen, geven er wel degelijk een neerslachtige doomtint aan. Als Marter het tranendal opent, is al snel duidelijk uit welke ketels de soep gehaald wordt. De van Katatonia geleende akkoorden die van ver weg lijken te komen, werken onder luide drumroffels naar de eerste uitbarstingen toe. Daarmee wordt de combinatie van blackmetal met postgeluiden en Zweedse doom direct duidelijk. Het is vooral het vlotte karakter dat de band onderscheidt van andere postgebruikers.

Ook Xibalba is uiterst intens en overweldigend. Der Weg Einer Freiheit weet echt goed gebruik te maken van stemmingswisselingen die dankzij de organische productie uiterst goed voor het bleke daglicht komen. De verstopte toetsaccenten zorgen voor extra drama. Het is hier ook dat ikzelf het idee krijg met een eigenwijze band te maken te hebben. De invloeden zijn duidelijk maar niet zo duidelijk dat ik direct andere namen oplepel die uit het zelfde hout gesneden zijn.

De muzikanten Der Weg Einer Freiheit lijken meesters te zijn in het opzetten van soepele overgangen. Het sfeervolle intro van Eos vloeit naadloos over in een brute zwartmetalen eruptie die vervolgens bezwerend dichtgezongen wordt met naargeestige declamaties alvorens de traditionele screams ingezet worden. De echo-effecten zijn angstaanjagend en vormen een schril contrast met het melancholische raamwerk dat de band juist in de vorige nummers opzette. Toch past het puzzelstukje naadloos in het overige spul.

Met het navolgende Fragment wordt een wat meer ingetogen kaart getrokken. Hier krijgt de postrockkant de overhand. Met voorzichtig gebrachte galmzang wordt een introspectieve reis aangeboord. Dat er dan nog een flinke versnelling ingezet wordt, is dan nauwelijks opgemerkt.

Via het kalme intermezzo Finisterre III wordt je langzaam naar het slotstuk Forlorn geleid. Het is een eclectische compositie geworden die al het gehoorde nog eens samenvat. Ondanks de brute uitspattingen kent ook dit nummer een ingetogen karakter. Daarmee is het album met zijn drie kwartier nog vrij compact te noemen. Zo zie je maar dat het helemaal niet nodig is om dergelijke sfeerschetsen tot in het oneindige te laten voortduren al is het wel fijn dat alles in al zijn uitgesponnenheid naar voren mag komen.

Der Weg Einer Freiheit laat horen hoe je verschillende paletten binnen het zwartgeblakerde genre vloeiend in elkaar over kunt laten lopen zonder het overkoepelende geheel te verliezen. Innern is qua sfeer een heerlijk introspectieve plaat die gedurende de trip door een intens droomlandschap wel wat hobbels op het pad gooit maar die hobbels nooit de droomwereld laat verwoesten. Voor wie van intens en sfeervol houdt, is Innern een stevige aanrader.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Lamp Of Murmuur kwam op mijn radar door de ruwe demo's die hij (eenmansproject) uitbracht. In die zin is het contrast met de échte studioplaten best opvallend omdat die best netjes in elkaar steken. Het stofzuigergeluid werd vervangen door een opgeruimd geluid. En dat is op The Dreaming Prince in Ecstasy niet anders.

Wel kleeft er een ambachtelijk randje aan waardoor het opgeruimde geluid je ook met de poten tot aan de liezen in de koude sneeuwvlakten van de jaren '90 zet. Want de periode 1993-1999 is niet alleen te kwalificeren als de periode van grunge, Van Dik Hout en eurodance. Nee, ook de blackmetal kreeg in die jaren de vormen waarmee de generaties erna het bleven doen. Lamp Of Murmuur eert die dagen. Want na het intro dringt zich het lange Forest Of Hallucinations direct aan je op met allerlei flarden die van de Scandinavische acts van weleer zijn komen wegwaaien. Denk hierbij aan de oude Dimmu Borgir en Covenant voor het duiden van de voornaamste invloeden. M. 's vocalen klinken ook gewoon als die van Nagash die diep in de mix ingegraven wordt.

Het navolgende Hategate (The Dream-Master's Realm) is wat meer rechtdoorzee en drijft wat op de fundamenten gesmeed uit oude thrashinvloeden van de vroege Exodus en Dark Angel. Tegelijkertijd klinkt er ook wat Dissection in door. De onstabiele cleane bezwerende zanglijn in het slot. zorgt voor de definitieve knik naar de oude zwartmetalen meesters. Het wordt de opmaat voor wat meer gif dat gespuwd wordt als Reincarnation Of A Witch de luisteraar in haar betoverende wurggreep neemt. Aan afwisseling geen gebrek, zeg maar. Angelic Vortex vormt een intermezzo maar had ook niet zo goed zo niet beter als uitgeleide van het voorgaande nummer kunnen dienen. Het biedt rust, bezinning en introspectie.

Daarna is het tijd voor het epische titelnummer dat voor het gemak in drie delen opgeknipt wordt. Het eerste deel doet mij denken aan het geluid van Gehenna ten tijde van Second Spell. Het gaat al marsend van start en de toetsaccenten geven een mysterieus tintje aan het stuk mee. Part II laat zich dan opbouwen als een soundscape met een heus (oude) U2-achtig kickdrum met dito gitaarweefsel voordat de vierkwartsmaat instart. Eigenlijk best wel gewaagd om zo'n rellerig rockelement in het middeleeuwse koboldenlandschap in te brengen. De wave-vocalen trekken de balans helemaal scheef. Maar potverdorie, dit is wel gaaf hoor! Het is de onverwachte wending die niets afdoet aan de atmosfeer maar toch heel vreemd aanvoelt. Part III brengt de boel via een heavy metalmotiefje weer terug in het zwartmetalen gareel. Met een huilende leadgitaar die wanhopig door de nachtelijke duisternis heen probeert te breken.

A Brute Angel's Sorrow is het introspectieve uitgeleide dat deels door dungeon synth- en deels door zanggeluiden gedragen wordt. Het versterkt het decor van de magische wereld van bosgeesten, waternimfen, weerwolven en ander folkloristisch gespuis dat voortdurend opgeroepen wordt. In die zin druist dat wat in tegen de tekstuele thema's van het album die toch wat meer aardsere zaken zoals opstand en verval behandelt. Dondert allemaal niet. Want het is echt genieten van de ouderwetsche myserieuze toon die het album neerzet.

Voor mij gevoel is The Dreaming Prince In Ecstasy net wat gruiziger, spannender en vooral eigenwijzer dan Saturnian Bloodstorm uit 2023. Ik verwacht niet dat liefhebbers van het obscuurdere demomateriaal direct de handen op elkaar knallen voor dit nieuwe album, maar wie een zwaarmoedig hart heeft voor de vorming en verbreding van de tweede golf moet dit album toch eens een kans geven.

stem geplaatst

Nog altijd vind ik Metal Queen een fijn album om aan te zetten. Veel nostalgische gevoelens maken zich meester van mij wanneer het refrein van het openende titelnummer door mijn getormenteerde luidsprekers schalt. Als een heraut van voorbije jaren die de boodschap van de hymnes van toen nog eens onder mijn neus komt wrijven. Metal Queen neemt in haar kielzog enkele emotioneel geladen krakers zoals Lady Of The Darkest Night en de ballade Got To Be The One net zo gemakkelijk mee als het venijnige Deceiver en het wat al te jolige We Will Be Rockin'.

Lee Aaron leerde ik pas kennen toen Whatcha Do To My Body wel eens voorbijkwam op MTV. Dat nodigde nog niet echt uit tot nadere bestudering van de artistieke vaardigheden van deze dame. Daarvoor zat ik toen te diep in de hellekrochten van de metal. Metal Queen kwam later tot me en sprak me meer aan terwijl we ook hier veelvuldig geconfronteerd worden met de hairneigingen. De hese stem die de vlotte bruggetjes en refreintjes aan elkaar knoopt, maken dat dat geen enkel probleem hoeft te zijn. Uiteindelijk is het hairspul uit de jaren 80 en begin jaren 90 voor mij een soort guilty pleasure geworden. Dat wil zeggen dat ik me er niet guilty over voel, maar meer omdat anderen vinden dat er geen artistieke waarde in dat soort muziek zit. Het zal wel.

Enfin, met Metal Queen duikt Lee Aaron in wat heavy metal in de jaren 80 was: soms pittig, soms emotioneel en soms luchtig. Voorzien van een goede stem die de toffe songs naar een goed einde brengt. Wat willen we nog meer?

Warlock is net als Accept en Judas Priest zo'n band die pittige heavy metal heel gemakkelijk afwisselt met luchtige hardrock. Het verhaal achter True As Steel heeft mij altijd wat verwonderd. Het lijkt erop alsof de band uit Düsseldorf zich hier wat nadrukkelijker op Amerikaans succes moest gaan focussen. Dat gebeurde op twee manieren: 1) voorvrouw Doro Pesch werd wat meer naar de voorgrond geschoven en 2) Henry Staroste krijgt als producent samen met Michael Wagener min of meer de regie over het artistieke verhaal.

Het gevolg is inderdaad meer succes. Vooral Doro zelf werd een merk. Een echte hit zat er nog niet in, maar traditioneel ingestelde hardrockers kunnen hun hart ophalen met heerlijke meezingers zoals Mr. Gold, het rappere Vorwärts, All Right of lekker zwijmelen met meer emotioneel getint werk als Love In The Danger Zone en Love Song.

In productioneel opzicht ben ik er iets minder van onder de indruk. Het geheel klinkt een beetje flets. Maar echt hinderlijk is het niet. Wat me het meest verwonderde is juist het verhaal dat Pesch een jaar of twintig geleden liet optekenen in Aardschok (of een ander metalen tijdschrift) Ik heb een zondag lang op zolder gezeten om het interview na te zoeken, maar kon het nog even niet vinden. Samenvattend liet ze daarin optekenen dat Staroste samen met Michael Wagener niet akkoord gingen met de aanvankelijke inbreng van Doro. Dat zat hem vooral in de oorspronkelijke teksten van een aantal nummers op het album. Het mocht niet over de hel, heksen en ander gespuis gaan. Te elfder ure heeft ze, naar eigen zeggen, de teksten verbouwd tot de nietszeggende lyrieken zoals in Igloo On The Moon en ze met tranen in de ogen ingezongen.

Uiteindelijk denk ik dat Pesch haar oren hierna nog veel vaker naar producers liet hangen gelet op het feit dat ze op enig moment werkelijk met alle winden meewaaide om maar relevant te zijn. Tegelijkertijd lijkt zij me één van de hardst werkende artiesten in de metalscene te zijn dus in die zin heb ik ook altijd wel sympathie voor haar gehouden. Het werk met Warlock blijf ik bij tijd en wijle met veel plezier draaien. Van haar solowerk heb ik niet heel veel in huis. True As Steel is denk ik mijn eerste Warlock cd. Dus in die zin zal het album mij altijd bijblijven.

De wegen van Udo Dirkschneider en Accept hebben altijd parallel aan elkaar gelopen. Eigenlijk heb je twee Accepts want het is niet zo dat één van de twee hele andere dingen doet. Op sommige momenten bestond de band van Udo uit het Accept minus Wolf. Dus in die zin kun je jezelf afvragen wie nu méér Accept is. Dat doet allemaal niets af aan hetgeen er op de mat gelegd wordt. Vanaf eind jaren 80 bracht Udo voor mijn gevoel de ene na de andere schijf uit. Wars van trends stonden die vol met archetypische heavy metal dat soms wat lichtvoetig en soms lekker venijnig is.

Faceless World uit 1990 valt in de eerste categorie. Het is dat Dirkschneiders zang per definitie wat ontoegankelijk is, maar op dit album valt het kwartje opvallend vaak tussen de hairspraybussen. Heart Of Gold trapt wat dat betreft direct af met een Dokkenmotiefje gecompleteerd door het refrein met een breed uitgemeten koor te brengen. Zoals gezegd is het Dirkschneider zelf die met zijn priemende zang kan contrasteren met zijn achtergrondband en het geheel net een tikje eigenwijs maakt. De navolgende nummers Blitz Of Lightning en het gejaagde System Of Life hadden in een ander leven best op Eat The Heat kunnen staan.

Het titelnummer laat zich presenteren als een metalhymne dat wordt aangedikt met synthakkoorden. Het bekende vuistjes-in-de-luchtwerk om triomf te vieren. Daarna lijkt Stranger weer wat pittiger te zijn, ware het niet dat de lichtvoetige productie nog even uit 1986 van het equalizertje van Stock, Aitken & Waterman getrokken moest worden. Op zich doe je mij daar helemaal geen pijn mee, want het gaat er allemaal in als koek.

Restricted Area is dan voor het eerst pas écht archetypisch Accept. Puntig, compact en gemeen. En met een Duitserig koortje erin. Daarna gaan de hairspraybussen weer aan om met Living In A Front Line, Trip To Nowhere en Born To Run weer een beetje party-achtige motiefjes de wereld in te blazen. Unspoken Words is dan de onvermijdelijke ballad met een getormenteerde Udo die over een bed van diep doordringende stadiondrumslagen zijn harteleed deelt.

Die ballade zit ingeklemd tussen Can't Get Enough en Future Land die beiden vanwege het spetterende gitaarwerk heel erg aan Ratt doen denken. De afsluiter kent ondanks de synthgedreven bas een extra lekkere drive. Het zijn dingen waarmee ik best goed uit de voeten kan, maar ik kan me voorstellen dat doorgewinterde Acceptadepten hier wat meewarig naar luisteren. Zij worden goed bediend met het navolgende album Timebomb waarop de kleine commandant pas echt furieus tekeer gaat.

Faceless World is diepgeworteld in het stadiongeluid van de jaren 80 en kent een aantal heerlijk meezingbare nummers die het vooral goed doen in de auto of tijdens het hardlopen. Een tof album gedaan door een man die enerzijds wel druk was om zelf door te breken maar anderzijds ook vooral lijkt te doen waar hij zelf zin in heeft.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren