stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Met Fakkeldragers trekt Hellevaerder de lijn van In De Nevel Van Afgunst door, zij het met iets meer discipline in de uitvoering. De band klinkt hier professioneler want de boel is iets beter gemixt, maar laat nog altijd de touwtjes genoeg vieren om dat rauwe, onbeheersbare gevoel vast te houden dat hun werk zo kenmerkt. De gecontroleerde chaos is gebleven en dat is maar goed ook want dat past de band als een jas.

De spanning tussen beheersing en loslaten vormt de kern van dit album. De nummers bouwen zorgvuldig op, vaak vanuit een slepende, onheilspellende aanzet, waarna plots een razernij losbarst die de luisteraar even uit het lood slaat. Het is een spel van spanning en ontlading dat Hellevaerder opvallend goed beheerst. De band waagt zich nauwelijks aan het toevoegen van macabere additieven, maar weet heel goed hoe de nummers afwisselend en spannend kunnen klinken. Vooral Handen Geketend In IJzer valt daarmee op. Dan weer wordt er woest op alles en iedereen ingehakt en dan wordt je weer meegezogen in een amalgaam van melancholie en neerslachtigheid. Met indringende spoken word passages die begeleid worden door riffs die uit het roerige blackmetalverleden van de jaren 90 lijken te zijn opgediept. Tegelijkertijd is er die onaardse gekte die je bij sommige modernere bands wel tegenkomt.

En dan is er Miranda Visser. Waar ze in het verleden vrij snerpend voor de dag kwam, komt ze hier meer met wat wanhopige vocale uitbarstingen die door merg en been gaan. Soms zit ze tegen het hysterische aan en dat is precies waar deze muziek om vraagt. Geen gecalculeerde woede, maar wanhoop die zich nergens anders meer heen weet te banen dan door je strot naar buiten.

Fakkeldragers is een ijzersterk album geworden. Een groeiplaat durf ik zelfs te zeggen. Met een stapel nummers die heerlijk onder je huid gaan zitten die voorzien zijn van een heerlijke quasi-krakkemikkige productie. Kortom, ambachtelijk zwartmetaal om de hete zomerdagen een tikje killer mee te maken.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Het is alweer een behoorlijke tijd geleden dat ik Strijd opzette. In mijn gebrekkige herinnering is nog wel blijven hangen dat de band destijds anders klonk dan de band die later albums uitbracht die klonken als een gruwelijk bombardement op alles wat naar beschaving riekt. Die Sammath, die volwassen werd met Across the Rhine Is Only Death en vooral met het ijzingwekkende Grebbeberg geen spaan heel liet van de luisteraar, kwam dus van heel ver.

Strijd is een ander beestje. En wat mij betreft toch eentje die we serieus mogen nemen. De agressie is er wel. Dit is nog steeds geen symfonische kaboutermetal, maar het is een ruwe diamant die zijn vorm nog zoekt. Hier geen industriële kilte of deathmetalachtige explosiviteit, maar eerder een duistere, welhaast idyllische blackmetalplaat die met beide benen in de jaren ’90 staat. Daar zit hem de kneep. Het eigen gezicht ontbreekt nog. Bandbrein Jan Kruitwagen joeg zijn inspiratiebronnen te nauw na. De riffs cirkelen, de drums zijn snel maar nog niet vernietigend, en bovenal hangt er een romantische sluier over de muziek. Niet zozeer in de teksten (daar is weinig knus aan), maar in de sfeer waar melancholie, tragiek, een verlangen naar strijd zonder overwinning de boventoon voert. Het is haast elegisch.

Wat me opvalt, is de ruimte in de productie. Waar Grebbeberg je het gevoel geeft dat je in een van zuurstof onttrokken bunker wordt overvallen, geeft Strijd lucht. Er wordt geademd. Er is zelfs ruimte voor nuance. En dat maakt het ook een plaat waar je achteromkijkend best gemakkelijk mee kunt leven.

Toch blijft het Sammath. Ik zal Kruitwagens exacte woorden op diverse fora niet herhalen. Laten we het erop houden dat er geen concessies worden gedaan en er dus niet al teveel melodieuze hooks worden aangedragen. Hoewel er soms heus zachtjes een toetsenbord meezoemt. Alleen heeft het niet de intensiteit van de volwassen variant van de band. En dat maakt Strijd eigenlijk best charmant. Je hoort een band op weg naar iets groters. Naar de eigen stem die pas jaren later tot volle wasdom komt.

Want laten we eerlijk zijn: wie Grebbeberg hoort, weet dat Sammath daar iets heeft gevonden dat groter is dan woede. Daar klinkt pure destructie. Ik ben zoals je leest een groot fan van die plaat. Strijd is het verre voorstadium, maar daarmee niet minder boeiend. Integendeel: het is de enige plaat in hun catalogus waarop je Sammath nog menselijk zou kunnen noemen. Voor wie het ambachtelijke zwartmetaal van weleer een warm hart toedraagt, is het best leuk om het plaatje in (her)overweging te nemen.

stem geplaatst

stem geplaatst

Net nu ik begon te hopen dat er eens heruitgaven van Til Evighet en Til Et Annet van Trelldom te koop aangeboden gingen worden, werd ik geconfronteerd met nieuw werk van Gaahl's Wyrd.

Het is mijn eerste kennismaking met Gaahl’s Wyrd. Mijn eerste ontmoeting ermee voelt als het betreden van een droom die al lang gaande is. Fluisterend en zwaar van betekenis, maar ook vertrouwd als een landschap dat je alleen uit verhalen kent. Braiding the Stories vlecht inderdaad verhalen, maar het zijn draden die al eerder gesponnen zijn, door anderen.

De geest van Opeth waart gretig rond in de zachte melancholie en de beheerste dynamiek, alsof Still Life en My Arms, Your Hearse door een Noorse nevel zijn gelopen. Enslaved is eveneens nooit ver weg. De progressieve structuren, het geduld waarmee thema’s zich ontvouwen, de manier waarop blackmetal hier niet beukt maar ademt, is allemaal eerder gedaan. Toch intrigeert de dromerige atmosfeer wel.

Gaahl zelf zingt meer dan ik gewend was. Zijn stem klinkt warm, weemoedig en gedragen. Die roept soms herinneringen op aan de latere Anathema van Alternative 4 en Judgment. Geen theatrale pathos, maar een bezielde fluistering die je meeneemt in het doorleven van het album.

Er zit een zekere mildheid in deze muziek, alsof de woede is losgelaten en er alleen nog berusting overblijft. Het is geen vernieuwende plaat, en iets te vaak klinkt het alsof Gaahl zich verschuilt achter de nalatenschap van zijn invloeden. Maar daaronder zit een verstilde kracht die niet vernieuwt, maar wel overtuigt.

Misschien zijn dit de echo’s van een artiest die zijn verleden niet afwijst, maar herschrijft. Braiding the Stories is geen mokerslag, maar een sluimerende wind in de bergen, met een ondertoon van iets dat nog altijd borrelt.

Het wiel wordt hier niet uitgevonden, maar wel met gevoel opnieuw geschilderd.

"Wat wil je ons met dit lange verhaal nu eigenlijk vertellen, Ed?”
Nou, aanvankelijk wees ik het af want teveel Opeth, Enslaved en Anathema. Gaandeweg heeft de plaat me wel redelijk ingepakt. Niet iets om helemaal kapot te draaien, maar niettemin erg aardig.

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Deze band kende ik nog niet. Maar Aesthetics Of Hunger is zeer de moeite waard, vind ik zelf. Het is de derde full length en is, naar ik begrepen heb, opgenomen met een totaal nieuwe line-up ten opzichte van het eerdere spul.

Het album overrompelt met een verwoestende en afwisselende vorm van moderne, van dissonanten voorziene blackmetal waar door middel van het toevoegen verschillende samples een onheilspellende sfeer wordt neer gezet. In die zin zie ik al snel een vergelijking opdoemen met Funeral Mist. Ook zijn er parallellen te trekken met de landgenoten van Mgła en zelfs Behemoth.

De band schakelt gemakkelijk tussen aggressieve snelle passages en wat comfortabelere passages waar ruimte gegeven wordt de neerslachtige gevoelens die het album met zich meetorst. Luister ook vooral even naar hekkesluiter Act of Faith dat een buitengewoon spannende curve kent.

Medico Peste laat op Aesthetics Of Hunger horen goed uit de voeten te kunnen met verschillende invloeden en weet daarvan een avontuurlijk geheel van te maken.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren