stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

Lhaäd is een Belgisch eenmansproject van Filip Dupont die weer schuilgaat achter het pseudoniem Lykormas. We kennen hem natuurlijk van zijn werk bij Hemelbestormer en Entartung, maar ook van mijn Belgische topfavoriet Rituals Of The Dead Hand. Juist op die entiteit sluit het werk van Lhaäd goed aan. Beyond is de opvolger van Beneath uit 2024 en staat bol van het kolkende zwartmetaal dat met wat subtiele invloeden uit de deathmetal extra zwaar is gemaakt. Voor de omineuze bij-effecten zijn wat voorzichtige synths ingezet.

Beyond bestaat net als Beneath en Below uit één nummer dat is opgeknipt in enkele kleinere delen. In dit geval gaat het om zes stukken die tussen de zes en acht minuten klokken. Het is me dan ook een raadsel waarom Beyond als EP in de markt is gezet. Dat is natuurlijk ook het minst belangrijke. Belangrijker is dat ten opzichte van het enigszins voorspelbare Beneath Lhaäd wel een vooruitgang boekt op het recent verschenen Beyond. En dat zit hem vooral in het ijzingwekkende karakter die de compositie uitstraalt. De lome doombenadering (zonder de extreem trage doom) is er wel een beetje vanaf en ervoor in de plaats wordt de luisteraar gebombardeerd met een reeks aan dynamische passages die de spanning er wel inhouden.

Hiermee ontstaat ook een eigenzinniger karakter ofschoon sommige passages wel doen denken aan de latere Immortal zoals de inpassing van de ontspannende intermezzo's in IV. Nog steeds bevindt het decor zich op de oceaanbodem, maar Lhaäd worstelt zich goed los van de cliché's die een dergelijk thema met zich meebrengt maar verliest de samenhang met de voorgaande albums geen moment uit het oog.

Beyond laat zich dan ook aandringen als een ietwat onorthodoxe brok zwartmetal waarin subtiele melodieën een plek krijgen door flink te strijden tegen woeste golven van dissonante bruutheid. De korte ambiente intermezzo's schetsen het diepzeethemea en de ijle toetsen kleuren het geheel verder in. Het geluid is massief te noemen, maar toch verrassend toegankelijk en subtiel. Die extra aandacht voor detail zorgt ervoor dat Lhaäd zich binnen de eigen kaders op een stevige manier doorontwikkelt.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 2,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

Aan de vooravond van de nieuwe The Ruins Of Beverast, is Van Niets Uit Deze Wereld een goede keuze voor diegenen die al mijmerend tijdens een wandeling door de sneeuw luisteren naar Rain Upon The Impure en Unlock The Shrine. Niet dat Zeegang een kopie is van die fase van het project van Alexander von Meilenwald. Ik zou ze ermee tekort doen. De massieve spektakelstukken die zijn doordrenkt met wanhoop en neerslachtigheid, herinneren mij op het gebied van aanpak en de gevoelens die ermee opgeroepen worden, er wel veel aan. De lange nummers bestaan uit ongepolijste passages die soms overgaan in serene passages en vice versa. De vocalen die liggen begraven onder een dikke laag sneeuw en ijs dragen de voornamelijk drassige tempo's die worden aangehouden.

Het openende Onbestemd is een repetitief intro waarmee de toon al direct gezet wordt. Het is een trage en meeslepende melodie die in een terugkerend patroon de luisteraar langzaam leidt naar het eerste monolithische nummer dat Uit Diepe Gronden gedoopt is. Zeegang leunt hier ondanks het onmiskenbare zwartmetalen geluid veel op de pastorale doom van een band als Evoken. Dat hoor je op meer plekken terug. Buitengewoon fraai is hoe verschillende elementen gaandeweg opdoemen en zich gaan verstrengelen met de reeds in gang gezette basis. De folkelementen en de sacrale klaagzangen zorgen voor een gepaste dynamiek.

Met Lede Ogen is een dromerig intermezzo dat uit hetzelfde ijsvormsel gehakt is als het intro. Het fungeert als pauze die uiteindelijk plaatsmaakt voor het ruim achttienenhalve minuut durende titelnummer. Die valt direct met de deur in huis en daarin vallen me wat ouderwetse Katatonia en October Tide invloeden op. Verder drijft het op dromerige tremeloriffs en opnieuw een traag ploegend ritme. De toon en melodielijn blijven op één koersverlegging na doorhameren en worden langzaam aangekleed met wat keyboardaccenten en andere additieven.

Het serene outro Vervlogen mag dan als meditatief uitgeleide dienen en een einde maken aan dit epische werkstuk dat tot aan de rand is geladen met krachtige emoities. Van Niets Uit Deze Wereld is een prachtig album voor de mijmerende ziel geworden. Het is voor mij geen album om steeds op repeat te hebben, maar niettemin een hele mooie toevoeging aan de almaar uitdijende collectie.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst