stem geplaatst

Zelf haal nog ik maar even The Gathering uit de kast. Wat mij betreft is dat de allerlaatste écht consistente plaat die het veteranenvijftal afleverde. Met hoekige, eigenwijze in-your-face-thrash dat op een gortdroog geluidsbedje werd gepresenteerd.

Sinds de terugkeer van Alex Skolnick moet er geforceerd balans tussen melodie en ruigheid gevonden worden en dat leverde soms een aardig album en in dit geval een rotslecht album. Het begint al met het digitaal geboetseerde geluid, maar een beetje metalhead luistert door alle geluidsbrijen heen. (looking at you, Steve Hoffman forum members).

Blijft over een handvol composities dat heel geforceerd bruut wil zijn maar eigenlijk niet verder komt dan het slechtste generieke Behemoth-materiaal. Terwijl Testament altijd zo'n eigen geluid had. For The Love Of Pain en Infanticide AI proberen te overrompelen en, eerlijk is eerlijk, in het geval van de laatste track die ik als eerste hoorde, lukt het een klein beetje. De blastbeats en de blackmetalrazernij deed me even opkijken maar begon al vrij snel te vervelen om vervolgens over te gaan in mij te irriteren. Dit ligt Testament niet wat mij betreft.

Shadow People laat wel van iets verbetering horen met een naturel klinkend drum intro dat vervolgens wel weer lekker dichtgesmeerd verder gaat als het andere spul invalt. Het is een midtempo nummer met een normaal klinkende Billy met een leuk mysterieus klinkend bruggetje. De versnelling die erna invalt is dan ook totaal misplaatst en als dan de generieke tremoloriffs weer opduiken, heb ik alweer gegeten en gedronken. Dat heeft het nummer totaal niet nodig.

De wereld heeft wel wat rust nodig, moet de band gedacht hebben terwijl ze de ballade Meant To Be als vierde nummer invoegden. Met The Ballad en The Legacy heeft de band wel wat aardige ballades weten toe te voegen aan het oeuvre. Maar het veel te lange Meant To Be is een stuk moeilijker te doen. Niet in de laatste plaats door de Barry Manilow-strijkertjes die aan het stuk zijn toegevoegd. Het glazuur valt je van de tanden af. Hoe moet dat ook gerijmd worden met de wens om bruter te zijn dan ooit?

Want hierna moet er weer gebeukt worden als Chuck Billy "High Noon, Death soon" brult. Helemaal zelf bedacht? Het zal wel. Heeft Testament het gejat van Trivium of had Trivium het al van Testament gejat? Ik weet het onderhand niet meer. Maar mijn gedachten gaan weer weemoedig terug naar venijnigere zaken als Curse Of The Legions Of Death. Wat me hier ook begint op te vallen is het gebrek aan inventieve solo's.

Het hakkende Witch Hunt begint veelbelovend met een vertrouwde polka. Maar hier lijkt de band niet te kunnen kiezen om of als Cannibal Corpse of als Testament te klinken. Verder beschouw ik het nummer als een lichtpuntje in de droevenis.

Met Nature Of The Beast wordt er een poging gedaan om de dagen van The Ritual te laten herleven. Het resultaat is een flauwe melodieuze heavy metal song dat als doordruk van vele anderen is achtergebleven. Daarom is het kennelijk niet vooruit te branden en voorzien van doodsaai gesoleer van Skolnick. Het navolgende Room 117 tapt de laatste druppels uit hetzelfde beschimmelde vaatje.

Havana Syndrome krikt dan de boel als middelmatige Testament track weer wat op maar het is bij lange na niet voldoende om de irritatie naar beneden te brengen. Disciples Of The Watch blijft ook zoveel beter dan dit.

Als het episch bedoelde titelnummer dan afsluit, veeg ik het zweet van mijn voorhoofd om mijzelf de vraag te stellen hoe het toch kan dat ik zelden zo heb uitgekeken naar het einde van een album. Van Testament nota bene. Het album kampt met veel teveel invloeden die niet des Testaments zijn en zorgen ervoor dat de identiteit van de band ondergesneeuwd raakt. Het nummer Para Bellum zou best aardig kunnen zijn als het niet angstvallig als Dimmu Borgir probeerde te klinken. Deze passages met 'normale' Testamentpassages slaat al helemaal nergens op. Net zomin als het toevoegen van een Barry Manilow-achtige ballade aan al dat quasi-geweld ergens op slaat.

In eerste instantie was ik nog wel iets geïnteresseerd, maar het ebt per luisterbeurt verder weg. Daarmee is Para Bellum geen groeiplaat maar een krimpplaat. Een plaat die nog meer dan alle andere platen sinds The Formation Of Damnation voelt als een compromis tussen de verschillende bandleden.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst