stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,0 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 4,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

Een schitterend nieuw album van Warning. Ik kan niet anders zeggen. Warning doet niets anders dan wat we ervan verwachtten: en dat is druilerige doom maken dat is gebaseerd op de ellende van het dagelijkse leven. We horen veel Black Sabbath (in slow motion) maar dan zonder de stoner. Patrick Walker klinkt als een Ozzy met soul. Het is prachtig hoe hij zijn hele hebben en houden in dat dunne stemgeluid weet te drukken.

Muzikaal staat het bol met lome maar goed geplaatste transities tussen traag en iets minder traag. Opnieuw kleurt met name het baswerk het eenvormige ritmefundament zeer fraai in. Het uitgebalanceerde geluid maakt van Rituals Of Shame misschien wel het beste album van Warning ooit.

Hoogtepunten zijn het relatief soepel lopende titelnummer en het hartverscheurende Teacher. O, en Night Comes Down (geen cover!) viel ook direct op.

Van 40 Watt Sun was ik niet de grootste fan maar deze van Warning kwam als een geschenk uit de, ja toch wel, hemel

Mandator treedt opnieuw of nog steeds op en heeft in maart Initial Velocity en Perfect Progeny opnieuw (digitaal) uitgebracht. Ik kende de band nog van vroeger en had het lang niet meer gehoord. Hernieuwde beluistering op de spotfiets voelde als een warm bad die klaar stond achter de teletijdmachine van professor Barabas die op 1989 stond afgesteld.

Perfect Progenyis de tweede album van de band rondom gitarist Marcel Verdurmen en is in tegenstelling tot het debuut dat nog aan de tiet van het vorige leven als Mysto Dysto hing, een volbloed thrashplaat zoals dat eind jaren 80 gewoon was.

Van zanger Peter Meijering is afscheid genomen en Verdurmen verzorgt alle vocalen. Zijn staccato voordrachten zijn in dit geval wel belangrijk voor het nieuwe, stevigere geluid. Het album staat bol van de creatieve riffs, catchy hooks en geweldige solo's. Het beukende Stick Your Knife en het krachtige Life Is Calling zijn mijn hoogtepunten.

Je moet alleen wel door een paar vreselijk debiele teksten heen luisteren. Met die van Coitus Interruptus en AIDS als dieptepunten. Hou op met me. Muzikaal zijn ze verder dik in orde.

Vooral voor adepten van de oude Metallica en Heathen mag Mandator er volgens mij zijn. Het geheel klinkt nostalgisch en daar is helemaal mis mee.

Mandator treedt opnieuw of nog steeds op en heeft in maart Initial Velocity en Perfect Progeny opnieuw (digitaal) uitgebracht. Ik kende de band nog van vroeger en had het lang niet meer gehoord. Hernieuwde beluistering op de spotfiets voelde als een warm bad die klaar stond achter de teletijdmachine van professor Barabas die op 1988 stond afgesteld.

Mandator is een thrash/speed band die draait om gitarist Marcel Verdurmen die allerlei riffs aan elkaar knoopt en dat lardeert met neoklassieke solo's. De band is natuurlijk een voortzetting van de speedmetalband Mysto Dysto en daar sluit Initial Velocity nog het meeste bij aan. Daar zit ook meteen het eerste minpunt. Atilla en Power Of The Law zijn remakes van Mysto Dysto-nummers en voegen niets toe aan de originelen.

Wat ook verwarrend is, is de zang die afwisselend gedaan worden door Peter Meijering en Verdurmen zelf. Meijering zingt, hoewel niet meer zo hoog als in de jaren van Mysto Dysto nog steeds krachtig en melodieus waar Verdurmen zichzelf als een soort kruising tussen Chuck Billy en James Hetfield neerzet.

We komen wel meer Metallica tegen op het album. Veel riffs herinneren aan de hoogtijdagen van die band. De opening van Posers (argh, wat een tekst) is een kopie van For Whom The Bell Tolls. I Will Be Your Last doet mij net wat teveel aan Fade To Black denken.

Wat blijft er dan over? Het epische Black Rose bijvoorbeeld. Met krachtig zangwerk van Meijering die van alle markten thuis is en spetterende solo's van Verdurmen. Ook van het compacte Jack Boots And Leather Caps spetteren de zweetdruppels af als van een op hol geslagen bierpomp waar de slang van is geschoten.

De hoofdmoot is wel de nostalgie. Mandator komt uit een tijd dat ik onbezorgd metal luisterde op sozen in kelders waar heden ten dage nog steeds naar verschroomd bier stinkt. Daarmee vind ik Inital Velocity minder dan zijn opvolger, maar evengoed een heerlijke brok ambachtelijke 80s metal voor de kalende, grijzende (vul in of aan wat van toepassing is) metalpubliek.

Het Zweedse Bewitched ontsproot in de jaren 90 aan de gedeformeerde breinen van Vargher, Wrathyr en Blackheim. Allen verdienden hun sporen met hun werk voor bands als Naglfar, Ancient Wisdom en Katatonia. In die dagen was Bewitched al retro nog ruim voordat retro een decennium later een ding werd. Bij mij bleef vooral het tweede album Pentagram Prayer hangen vanwege de ijzersterke diabolische meezingers die die plaat herbergt. Het album At The Gates Of Hell is het laatste album dat ik van ze kocht. Blackheim was voor die plaat al vertrokken en dat hoor je aan de fletse inkleuring van de composities van die plaat. Na nog een album of twee, viel in 2006 het doek voor de band.

En nu zijn ze terug. Plompverloren viel daar het hagenieuwe Diabolical Death Mass in mijn blikveld en in het licht van alle Hellrippers die heden ten dage aan populariteit winnen, was ik erg nieuwsgierig geworden wat de oudgedienden nog bakken van hun amalgaampje van heavy, speed en blek metal overgoten met een retrosausje. Nog steeds vormen Wrathyr en Vargher het oude hart van Bewitched. Dit keer brengen ze wel nieuw vuur.

Dat vertaalt zich in een half uurtje lang de ether volblazen met rappe krakers waarin veel ruimte is voor eenvoudig maar dodelijk riffwerk, simpele maar doeltreffende solo's en veel meebrulmateriaal waarmee dat allemaal aangekleed is. De 'vuist in de lucht-force' is strong with this one.

Na een onheilspellend intro knalt het duivelse titelnummer uit de startblokken die je na een paar tellen al helemaal onderdompelt in het strijdgewoel tussen een demonische horde en alles wat daar hulpeloos weerstand aan probeert te bieden. Met gierende harmonieën en knetterend riffwerk spat de energie er vanaf. Helemaal geënt op ouderwetsche metal van Venomoïde allure.

Wat anders is dan het verleden, is het volle geluid. Waar de oudere albums zich bedienden van een wat dunner geluid, is het geluid hier tamelijk vol waarmee de brug naar het heden gemakkelijk gelegd wordt. Daar ben ik van oudsher meestal wat huiverig voor, maar in dit geval levert het een breder geluid op en niet per se een dichtgeplamuurd geluid. Het andere verschil is het hoge tempo. Waar er eerder nog wel eens afgewisseld werd met een door Kiss geïnspireerd huppelnummer, wordt hier onverkort vastgehouden aan hoge snelheden die nauwelijks ruimte voor adempauzes overlaat. Het levert naast de vertrouwde knipoog ook enige verbetenheid op. En dat doet het geluid van Bewitched veel goed.

Voor metalheads die de oude school een warm hart toedragen is Diabolical Death Mass een welkome aanvulling. Vooral met razende krakers als Vicious And Wild of Black Spells & Unclean Spirits is het smullen geblazen. Ongecompliceerd, luidruchtig en snel. Zo moet het soms gewoon zijn.

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

Overspace & Supertime is in alle opzichte een machtige opvolger van het te gekke Visitations From Enceladus uit 2020 alweer. Cryptic Shift consolideert haar stilistische basis van technische death/thrash aangevuld met jazzy en tripperige soundscapes. Maar dit keer maakt de band het zo massief door nog meer passages aaneen te rijgen waardoor sommige composities ineens boven de twintig minuten klokken. Daardoor mis ik buiten de speelduur een beetje de meerwaarde op het voorgaande album.

is het daarmee een teleurstellend album? Welnee. Cryptic Shift grabbelt op een smaakvolle manier uit de tonnen die door bands als Watchtower, Atheist, Cynic, Death en vooral Voivod ooit zijn achtergelaten. Cryptic Shift zet een hele stevige kosmische atmosfeer neer die echt uitnodigt om uit de dagelijkse realiteit te stappen en onbekende dimensies te betreden. Toen opener Cryogenically Frozen haar eerste jazzakkooorden door de speakers liet glijden, fronste ik alweer een beetje maar het verdween als sneeuw voor de zon toen de distortion werd aangezet. Het is de som der delen dat Cryptic Shift sterk maakt.

Het sterkste stuk is wat mij betreft het zinderende Hyperspace Topography. In de basis één van de meer stevige nummers dat bomvol met smaakvol drum, riff en baswerk zit. Vooral het al dan niet bewuste eerbetoon aan Voivod valt extra op.

Overspace & Supertime is een meer dan kwalitatief compleet album. Je moet wel zin hebben in de drukke, technische metal waarin veel ruimte is voor allerlei weirde kantelingen. Een echte structuur ligt er niet duimendik op en het album duurt wellicht net wat te lang waardoor de impact wat vervliegt op den duur. Desalniettemin is het een groeialbum dat bij tijd en wijlen onnavolgbaar is.

Mijn kennismaking met Ghost verliep wat stroef. Het debuut vond ik geinig, maar de matige zang van de albums erna stoorde mij. Het tweede album irriteerde mij aanvankelijk in zijn geheel. Gaandeweg ben ik wel meer gaan zien de theatrale band rondom Tobias Forge. Inmiddels is ook het laten draaien van het tweede album een regelmatig terugkerend ritueel in mijn crypte.

De ontwikkeling die de band doormaakte, is voor mij een kwestie van meegroeien geweest. De groei van licht occulte retrorock tot spetterende hardrock met 80s stadion-allure past mij als een priestersgewaad, maar zal niet iedereen waarderen. Sowieso bespeur ik in mijn kringen veel haat voor deze imagogedreven act. Het mag geen hardrock of metal genoemd worden, het kinderachtige theater is kinderachtig of een combinatie van die zaken, komt dan het meest voorbij. Ghost is populair en dat genereert automatisch haat. Voor mij is het inmiddels een hele fijne (guilty, not guilty) pleasure.

Dan over Rite Here Rite Now. De soundtrack van een concertfilm dat is aangevuld met wat andere scènes. Die film heb ik niet gezien. En nu luister ik naar de liveregistratie die vooral gericht is op songs uit het meer recente oeuvre van de band. Square Hammer is het oudste nummer op de tracklijst dus dan weet je het wel. Het geheel wordt afgesloten met een gloednieuwe studiotrack getiteld: The Future Is a Foreign Land die redelijk aansluit bij het op de 50s gerichte Seven Inches Of Satanic Panic.

Toch moet me van het hart dat ik deze liveceedee niet zo geweldig vind als Ceremony And Devotion uit 2017. Dat heeft vooral te maken met het voldrukken van het geluid met toeters en bellen. Vooral de achtergrondzangeressen verkrachten krakers als Danse Macabre en het weemoedige Respite On The Spitalfields zodanig dat ik het op het randje van wel/niet afkraken balanceer. Ook de over de top zang en tussendoorpraatjes van Forge irriteren mij zeer. Desondanks is het kwalitatief wel dik in orde, maar is deze presentatie mijn kopje thee gewoon niet. Het doet me denken aan die jaren dat Guns 'N Roses en Mötley Crüe ook met zo'n achterlijk grote bezetting het podium beklommen. Aan mij niet besteed.

stem geplaatst

stem gewijzigd, oorspronkelijke stem was 3,5 sterren

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst

stem geplaatst