Om dan toch eens een deftig antwoord te geven op jouw vraag:

Ze klinken als een ge-update versie van de oldies. In een interview zei Alice dat door de middelen die ze nu hebben No More Mr. Nice Guy veel pakkender hebben kunnen maken. En daar geef ik hem volmondig gelijk in. Het klinkt jong (hij heeft dan ook een gemiddeld jonge band) en vernieuwend op een of andere manier. De gitaren zijn zoals het originele nummer zeer catchy, en ik durf te zeggen dat hij dit op z'n minst heeft geëvenaard op deze uitvoering. Ik ben helemaal wild van deze versie! Het is (bijna) even goed als in 1973. En als klap op de vuurpijl, is het nummer zelfs opgenomen met Bob Ezrin! Van No More Mr. Nice Guy weet ik het zeker, van de rest echter niet. Al zit het er wel dik in, aan gezien Welcome II My Nightmare ook weer met Ezrin is .

Laat ik dan even de overige nummers overlopen.

School's Out klinkt alsof Alice nooit is verouderd. Het klinkt echt als de ACG, al is het minder ruw. Zelfs de schoolbel aan het eind is dezelfde, al fade de schoolbel nu uit, in plaats van hem gewoon af te breken, zoals in het originele nummer. Dit had ik niet verwacht, het was dus een fijne herkennismaking. Het valt me dan vooral toch op hoe goed ze er zijn in geslaagd om de oude sound te evenaren.

Elected bracht vroeger ook veel teweeg in '73 (temeer het als een van de eerste liedjes ooit een begeleidende video had). De oude sound werd hier ook weer vanonder het stof gehaald. Al hoor je duidelijke verschillen. Het klinkt op de ene manier wel erg trashy. In het oude nummer kon je de teksten altijd horen door één box, en dat is hier hetzelfde geval. Hij probeert de schreeuw nog te halen, maar het lukt hem niet meer. Wel leuk dat hij het probeert, zo hoor je nog een keer wat de opper shock-rocker op zijn respectabele leeftijd minder goed kan.

I'm Eighteen, die om de een of andere reden nu Eighteen noemt, klinkt verbazingwekkend ook zoals het destijds heeft geklonken! Heerlijk om het zo te horen, het leek wel even alsof de '70 aan een revival bezig zijn. Hier hoor je echter duidelijke vocale verschillen. Wat op zich niet jammer is.

Dan, het nummer waar ik het meest naar uitkeek: Welcome to My Nightmare. Ook hier hoor je een fantastische herwerking van de oude sound. Het klinkt super! Hoe ze er in geslaagd zijn om het weer zo te laten klinken, begrijp ik soms nog altijd niet. Al is het misschien wel logisch, met al de technologie van tegenwoordig. Het is alsof ik Wagner weer hoor heropleven in zijn gitaarduel met Hunter. Heerlijk. Dit is toch wel een musthave voor de grote fans, want het klinkt zoals het hoort te klinken!

Ik betrap mezelf erop steeds als ik een muziekje wil opleggen, ik Brutal Planet van de plank neem. Wat is dit toch een super album! Ik kan er maar niet genoeg van krijgen. Er zitten geen liedjes in die ik oversla, en dat gebeurt me nu niet zoveel bij een album (na hem zoveel te hebben beluisterd als dit pareltje hier). Misschien dan toch eens tijd voor een recensie.

Het begint met Brutal Planet, vanaf dat begin af is dit een krachtig nummer (die drums!) samen met de prachtige teksten van Cooper, de heftige gitaren van Ryan Roxie (als ik me niet vergis) en drums natuurlijk van Eric Singer. Nogmaals, hier zijn het bij mij vooral de drums die mij opvallen, en meteen ook de kracht van dit nummer. Goede gitaarsolo, sluit naadloos aan bij het geheel van het nummer.

Het tweede nummer is krachtig, maar stukken sinisterder (heb ik dit juist verwoord?) Wat ook opvalt zijn de vele verwijzingen naar de Holocaust en naar Hitler (WO II dus). Wat natuurlijk ook een onvermijdbaar thema is als je het over een Brutal Planet hebt. Dit lied gaat over wat hij allemaal is en wat hij allemaal zal doen. Typische Alice teksten, weerom zware gitaren en ook de krachtige drums komen terug.

In Sanctuary hoor je Alice verrassend goed 'rappen'. Of wat ik meer vind, zijn teksten niet zingen, maar praten. Ik weet juist nog niet goed wat hij precies met sanctuary (het woord zelf) wil bedoelen, want sanctuary heeft meerdere betekenissen. Maar de meest toepasselijke lijkt me toevluchtsoord, omdat hij het hoofdzakelijk heeft over de routines in zijn leven. Vond ik in het begin geen zo'n denderend nummer, maar na een aantal keer luisteren groeide het nummer meer en meer op positieve wijze. Ook hier weer een mooi opbouwende gitaarsolo.

Blow Me a Kiss heeft net als Sanctuary meer een abstract verhaal, zonder dat je er echt iets kan uit afleiden, vind ik toch. Hij lijkt het te hebben over mensen vermoorden, en tegelijkertijd dan toch de gevolgen ervan te snappen (het kan zijn dat ik hier de bal compleet miskaats, maar het blijft leuk als je er een eigen betekenis aan kan geven). Hier begint wel op te vallen dat de drumlijn wat eentonig wordt en dat Singer een niet zo veelzijdige drummer is. Zeker wel een showbeest, maar wat eentonig in zijn spel. Maar dat vermindert niets aan de kwaliteit van deze song.

Eat Some More is een (subtiel) maatschappijkritisch lied. Dit lied gaat over het feit dat onze maatschappij overconsumerend is terwijl er elders mensen letterlijk op sterven liggen. Ook dat we zoveel etenswaren wegsmijten, zonder te denken aan de rest van de wereld. Past ook zéér goed in het thema van Brutal Planet. Niet alleen tekstueel is hij hier goed bezig, op muzikaal gebied is dit een interessant nummer. Vrij simpele maar krachtige gitaarlijnen, de drums worden opnieuw wat vernieuwender. Een van de beter nummers van dit album. Maar het beste zit er nu aan te komen.

En dat beste zou wel eens Pick Up the Bones kunnen zijn. Een van de donkerste nummers van de plaat, en tegelijkertijd zo kalm dat het om bang van te worden is. Draai dit muziekje op een kerkhof en je valt ter plekke flauw. De teksten rijmen hier weer fantastisch (Alicegewijs). Heerlijke gitaarsolo en de rythm gitaar gaat hier naar mijn gehoor een belangrijkere rol spelen. Het gaat hier waarschijnlijk over een vermoorde familie, maar laat Alice je vooral meenemen op zijn tour door zijn huis en zijn hel...

Pessi-Mystic hoeft eigenlijk geen verklaring, want de titel van het liedje vat het perfect samen. Hij ziet alles wat er in deze wereld gebeurt zeer negatief. En zeer herkenbaar, allemaal. Welke negatieve dingen er allemaal gebeuren in de wereld? Toont ook de kijk dat de (meeste)mensen hebben op de wereld als ze dit nieuws zien. Ze kijken met paardekleppen op naar de wereld. Hij weet het allemaal goed te zeggen!nummer, maar al wat opbouwender, zodat je een vlotte overgang hebt van Pick Up the Bones naar Gimme.

En Gimme is dan weer een meer up-tempo rockertje. Weer een knipoog naar onze maatschappij, die volgens hem veel te egoïstisch is. Kan ook niet duidelijker met lyrics als 'Gimme this, gimme that, gimme this, gimme that'. Hij probeert zijn 'minions' te slijmen door hen vanalles te beloven. Om dan op hun beurt hun ziel te verkopen. Ook een subtiele verwijzing naar een lied van 'The Last Temptation' (Nothing's Free).

It's the Little Things is een vrolijk en krachtig nummer waarin hij duidelijk maakt welke dingen hem helemaal pissed off maken. Zo vraag je hem beter niet naar zijn naam, of praat je beter niet in de film (wie weet wat er dan gebeurt!). Heerlijk nummer met grappige teksten! Ook weer geniale rijmen. En zoals hier al eerder gezegd, verwijzingen naar Welcome to My Nightmare en No More Mr. Nice Guy. Een van de betere en wildere nummers van dit album.

Helemaal het tegenovergestelde van Gimme is Take It Like a Woman. Een van de beste ballads die mijn oren ooit aanhoord hebben. Serieuze omschakeling van Gimme, maar je bent er direct mee weg. Een nummer dat net als zijn oudere ballad Only Women Bleed over vrouwenmishandeling praat. Ik weet nog altijd niet welke van de twee beter is, maar maak dat voor jezelf uit, want het is een nummer waar je even stil van wordt.

Om je wakker te schudden heeft hij nog Cold Machines in petto. Ik geloof dat ik ergens heb gelezen dat dit nummer een steek richting Marilyn Manson is. Ben dit niet zeker, maar zou goed kunnen, omdat hij zingt over barcodes en fingerprints. Cold Machines is een van de meest catchy nummers van dit album. Met weer krachtige drums à la Brutal Planet. Niet mijn favoriete nummer, maar hier zit er toch ook weer een heuse kracht achter.

Aangezien ik de versie heb met de bonussong is Can't Sleep, Clowns Will Eat Me de apotheose. En wat voor een! Ik kan wel begrijpen dat het niet in het concept past van dit album, maar dit nummer boet niet in aan kwaliteit. De titel spreekt ook voor zich dus verklaring is niet echt nodig. Ook een catchy nummer en een aangenaam einde van een prachtig conceptalbum over onze Brutal Planet.

Dat iedereen het maar toegeeft, Alice Cooper is the Best!

Hij (of dan nog met 'The Alice Cooper Group) schudt je wakker met een energieke Under My Wheels, een liedje dat hij nog vaak live speelt.

Dan na dat je wakker bent geschud, maakt hij dat je aandacht niet verslapt met een grappige Be My Lover.

Na Be My Lover komt het instrumentale meesterwerkje, en volgens velen het hoogtepunt van het album, Halo of Flies. Kalmer, maar het Alice Cooper sfeertje hangt er zeer goed in.

Als Halo of Flies na de volle acht minuten is afgelopen, komen mijn persoonlijke twee favorieten, perfect geplaatst in een Killer van een album.
Desperado. Een nummer oorspronkelijk geschreven voor Jim Morrison, maar dan later (en gelukkig maar) voor zichzelf gebruikt.

Dan het korte, maar zeker niet minder geniale You Drive Me Nervous, weer dat energieke gedrum in het begin, alles in dat nummer valt gewoon goed samen. Als iemand op mijn zenuwen werkt, heb ik altijd dat liedje in mijn hoofd. En dat helpt!

Yeah, Yeah, Yeah, volgens velen het zwakke broertje van het album. Maar dit nummer is gebruikt denk ik om van een strak You Drive Me Nervous te kunnen overschakelen naar een kalme en lugubere Dead Babies.

Door velen mis begrepen, maar het was een liedje om de mensen wakker te schudden voor kindermishandeling. En wat is dit toch een knaller! Geen noot zit hij ernaast. Little Betty...

Dan, het enige mogelijke einde van het Killer album: Killer zelf. Het geroep in het begin, het griezelige gezang, alles aan dit liedje doet je gewoon bibberen. Ik denk dat iedereen daar wel iets anders over kan zeggen, hoe je het interpreteerd, maar de kerkorgels aan het einde van dit donker nummer voorspellen weinig goeds..

de volle 5 sterren natuurlijk!

Deze ook weer eens een spin gegeven vandaag. Dit blijft zo'n leuk album! De bijna lugubere album art zet wel een toon voor heel het album vind ik. Ik zie hem dit beleven in een bruin café waar hij een aantal hoofdrolspe(e)l(st)ers van dit album tegenkomt. Heerlijk vind ik het als de hoes wat aan de ervaring toevoegt. De mooiste hoes aller tijden zal het wel nooit worden...

Persoonlijk vind ik het album zwak beginnen.. De bekendste nummers van dit album doen mij het minst. Let wel, slecht zijn ze niet, maar ze missen iets wat het album wel heeft vanaf Zanzibar. Voor diegenen die dit nog niet weten: Zanzibar is unfaded te beluisteren op My Lives. Zeker eens de moeite om te beluisteren! Had van mij zo op het album gemogen.

Big Shot knalt heerlijk beschuldigend door de boxen. Maar echt spannend wordt het niet. Iets wat hij eventjes later in Stiletto naar mijn idee wél goed doet.

Honesty is bij mij een groeier geweest. Ik vond het eerst vreselijk saai. Maar naarmate mijn mood, en de tijd verstreek, milderde mijn mening en moet ik toegeven dat dit ook gewoon een goede ballad is.

My Lives heeft net als Big Shot iets tekort. Het klinkt zo mak, terwijl de boodschap wel duidelijk is. Heb je niets nuttig te zeggen over hem, hou het voor jezelf!

Vanaf Zanzibar beginnen de hoogtepunten. Heerlijk opzwepend, en een fantastische meezinger.

Daarna hebben we Stiletto! Heeft lang geduurd eer ik doorhad dat een stiletto meer is dan een lange hak van een schoen. Begint heerlijk mysterieus, bijna "catlike" om dan over te gaan in een liedje vol actie en volgens mij heartbreak van iemand die aan het lijntje werd gehouden.

Rosalinda's Eyes vind ik ook zo leuk. Zeer beschrijvend liedje, waardoor ik me bijna filmisch weer in die bruine kroeg voel. Dit heeft weer een (bij gebrek aan een beter woord) flow die me echt goed ligt, en die een groot deel van het album ook heeft.

Half a Mile Away heeft weer leuke saxen. Klinkt wel wat anders dan de rst van het album, maar is zeker niet mis.

Until the Night is weer zo'n liedje die bij m'n mood moet passen. Soms heb ik echt geen nood aan het bijna smartlapperige begin en refrein. Andere keren kan ik het best smaken en brul ik gezellig mee!

Met 52nd Street gaan we weer naar de sfeer die liedjes 4 tem 6 zo leuk maakte. Het nummer is wat kort uitgevallen, maar een leuke afsluiter van een leuk album.

Een album met uitschieters, maar ook een paar liedjes die ik als ze afzonderlijk zouden langskomen in een playlist zou skippen.

Onlangs deze op plaat kunnen scoren, en daar ben ik zeer gelukkig mee. Altijd gedacht dat dit de ontbrekende plaat uit de collectie ging blijven. Nog één Billy Joel plaat te scoren! Maar ik dwaal af .

Over het algemeen vind ik dit ook een zeer goede plaat. Ik vind de kritieken die dit album de grond inboren onterecht. Het lijkt wel of er van je verwacht wordt dit album slecht te vinden. En dat heb ik het niet over MuMe, maar het internet in het algemeen. Wat een haat. Begrijpelijk dat Mr. Joel geen album meer heeft gereleased na dit. Anderzijds, hoe dit album ooit een award heeft kunnen winnen voor beste albumcover is mij een raadsel. Ik vind het wel mooi, maar te afgelikt.

Voor mij zijn de twee openers alleszins een fantastische aanzet voor dit album. No Man's Land is nog altijd brandend actueel. De sfeer in dit nummer vind ik ook zalig. Great Wall of China vind ik ook prachtig en zet die sfeer wat verder.

Daarna komen voor mij twee tracks die ik wel eens durf skippen. Blonde Over Blue vind ik nergens speciaal, en A Minor Variation is te repetitief.

Dan knalt Shades of Grey voor mijn part een stuk leuker! Was toen ik het album in het begin leerde kennen m'n favoriete track door de snelheid en het 'papaaa' gehalte. Maar naarmate de plaat groeide, zwakte mijn gevoel bij dit nummer af. Een beetje kinderachtige teksten soms. Maar ik hoor het nummer nog altijd zeer graag.

All About Soul kende ik al voor ik dit album kende door de Greatest Hits 3. Daarom vind ik dit nummer hier wat minder in passen. Dat heeft niets met het nummer zelf te maken, maar gewoon omdat ik het via de best of te veel heb geluisterd. Ook een van de betere nummers. Ik hoor hem hier ook zeer graag zingen, z'n stem komt hier goed tot z'n recht.

En dan, Lullabye. Hier gebeurde het tegengestelde van wat me bij Shades of Grey overkwam. Bij de eerste luisterbeurten zei dit nummer me niets. Maar Lullabye bleef groeien tot een prachtig ontroerende track.

Het titelnummer vond ik altijd fantastisch. Heerlijke atmosfeer, en het kabbelt zo leuk verder. Het enige wat me tegensteekt hier is het repetetieve geluid als de kinderen beginnen te roepen. Dat stukje wordt heel de tijd herhaald, en dat vind ik minder.

Met Two Thousand Years heb ik een speciale relatie. Ik vind het een heel mooi nummer, maar vanaf het begin, zelfs al van bij de eerste luisterbeurt denk ik bij een bepaald stukje aan dit nummer. Waardoor het wat van z'n Billy Joel magie verliest.

Famous Last Words is dan weer Billy's vaarwel, op liedjesgebied. Ik vraag me af of er veel mensen waren die het nummer letterlijk zouden hebben geïnterpreteerd in de tijd. Die mensen hadden wel gelijk, tot m'n grote spijt! Vind ik een wat minder nummer. Wordt ook wat saai.

Ik blijf hopen dat Billy Joel ooit nog een onverwachte comeback op plaat gaat maken. De kans wordt al maar kleiner, maar een mens mag hopen!

Met een bang hartje heb ik de in 2014 uitgekomen LP van dit album altijd wat links laten liggen. Mede omdat ik meerdere artikels had gelezen dat Scholz helemaal niet tevreden was over hoe de plaat gemixed was.

Vandaag heeft hij eindelijk z'n weg gevonden. En wat was ik verkeerd. Het blijft een ondermaats album met veel gerecycleerd materiaal. Dat nipt 3* overhoudt door het titelnummer en door het feit dat ik Didn't Mean to Fall in Love bij dit album heb leren kennen en toen niet wist dat het eigenlijk een song uit Corporatie America was.

De mix op plaat klinkt toch een stukje beter. Drums zijn veel meer naar achter gezet waardoor ze minder storen, en bepaalde liedjes klinken daardoor frisser. Toen het album (met 3 bonustracks) voorbij was, had ik veel zin om 'm meteen opnieuw af te spelen.

Na wat verder zoeken, blijkt het blijkbaar de test pressing te zijn geweest die afgekeurd werd. Dit was maar één artikel, dus of het waar is weet ik niet zeker. Mijn inziens is hier niets mis mee.

Eindelijk heb ik deze op plaat kunnen scoren, zij het in picturedisc. Gelukkig is de klank meer dan ok! Het meest indrukwekkende zijn de kleuren van de artwork. Ze spatten bijna van de plaat. Mooi gemaakt!

Verder vind ik deze plaat nog altijd bijna even mooi als toen ik 'm leerde kennen, ondertussen een jaar of 4 a 5 terug. I Need Your Love en Surrender To Me barsten van de energie en doen me telkens luidop meezingen! Maar dan... Livin' For You: het enige minpuntje in de eerste helft. Snap ook niet waarom net (en enkel) deze van Walk On op hun Greatest Hits staat.

Na Livin' For You begint de Walk On Medley: heerlijk stukje muziek die je echt de volle 12 minuten op het puntje van je stoel laat zitten. De eerste keer dat ik dat hoorde was ik er enorm van onder de indruk. Nu nog altijd, maar Get Organ-Ized blies me de eerste keer echt helemaal omver.

De Medley is het beste van het album. De nummers die erna komen hebben de lastige taak om je bij de les te houden na zo'n prachtige muziek. What's Your Name blijft gelukkig boeien met de keyboards en heeft een leuk refrein.
Magdalene vind ik dan weer het mindere niveau van Livin' For You aantikken.
We Can Make It heeft z'n tijd nodig, maar als de zang weer de lucht in gaat, herstelt het zich tot aan het mysterieuze einde.

Kortom, een prima album met een hoogtepunt van formaat!

Meestal zijn verzamelaars niet aan mij besteed, want die zijn grotendeels enkel gemaakt om de portefeuille (nog wat meer) aan te dikken.

Maar voor deze prima verzamelaar maak ik graag een uitzondering! Want ik ben niet echt van plan om alles van hen te kopen. En (behalve dan met 'Zij Aan Zij') is dit mooi overzicht van de broertjes Wauters en co hun werk.

Zowel alle grote klassiekers vind je terug (Anne, Passie, Nobelprijs), als minder bekende pareltjes(Oker, Zij Is van Mij). Op deze verzamelaar is het Oker geweest die er uitspringt. Toen ik dat liedje voor de eerste keer hoorde werd ik nogal redelijk stil.

Afknapper vind ik dan weer Swentibold, maar dat liedje heb ik nooit mooi gevonden. De rijm erin is dan wel weer grappig!

En als de clips er dan nog eens allemaal bijzitten, dan is het wel helemaal top.

Kortom, goeie pop-rock band van eigen makelij, toch nog iets waar de Belgen trots op mogen zijn!

Rumours! Een album waarvan ik wist dat het wereldbekend was, maar er nooit naar omgekeken had.

Dan opeens eind 2016: een relatie liep stuk en ik had hopen tijd over, en niet meteen iets om het mee op te vullen. Dacht ik: laat ik eens wat van die wereldbekende acts en hun albums ontdekken! FYI: dat waren in mijn geval oa deze, Full Moon Fever en Graceland.

En wat een kennismaking was me dat zeg! Ik werd er meteen in gezogen. Second Hand News deed me meteen meer willen van Lindsey's stem (in die tijd dacht ik dat dit Stevie was. Wat een verrassing was het toen ik wist dat Stevie Lindsey was, en omgekeerd). Daarna zakte het voor mij wat in met Dreams. Veel mensen vinden dit zo'n fantastisch nummer, maar dat vond ik dus niet.

Want het beste moest nog komen! Dat begon al sterk met Never Going Back Again. Dit liedje heb ik echt 10x naar elkaar beluisterd toen ik het leerde kennen. Zo'n betoverend gitaarspel! Heerlijk liedje. Opnieuw Lindsey's stem in topvorm.

Daarna opnieuw een wat minder nummer: Don't Stop. Dit was één van de twee liedjes dat ik al kende voor het beluisteren van dit album. En deze heeft het niet helemaal overleefd. Ik dacht ook ergens gelezen te hebben dat deze de plaats van Silver Springs heeft ingenomen. Toen ik Silver Springs leerde kennen, leek me dit een schande. Don't Stop durf ik wel eens skippen als ik Rumours stream of op cd luister.

Ook omdat ik Never Going Back Again naadloos vind aansluiten op Go Your Own Way! Het tweede liedje dat ik kende. Deze wereldhit blijft wel staan als een huis. Ook al heb ik hem nu tig keren geluisterd, dit blijft een ijzersterk nummer. Hoe meer ik het album beluisterde, hoe meer ik het ook jammer vond dat het drieluik Second Hand News - Never Going Back Again - Go Your Own Way niet na elkaar staan. Naast deze drie nummers, lijken voor mij Dreams en Don't Stop vullers die een B-kant hadden kunnen zijn.

Song Bird leerde me kennis maken met Christine McVie. Die ik van het begin al een veel interessantere stem vond hebben dan Stevie Nicks, die voor velen de voorkeur draagt. Dit is natuurlijk een kwestie van smaak, maar bij mij is het overduidelijk! Niet mijn favoriete nummer geschreven door Christine, maar het past wel mooi na Go Your Own Way.

The Chain is ook geniaal te noemen. Van meeslepend begin, tot heerlijk refrein, naar de climax van de gitaarsolo die prachtig aangekondigd wordt door een mooie baslijn.

You Make Loving Fun heeft een leuke intro, en trok me verder mee in de prachtige sfeer die Christine weet te scheppen in haar nummers.

I Don't Wanna Know is een mooie samenzang, die ik vanaf het begin tot de betere nummers van het album reken. Hier had ik toen een paar keer gelezen dat dit een eerder zwak nummer is. Werden die verwachtingen helemaal niet ingelost zeg! Vooral dat einde is zo leuk!

Oh Daddy is een nummer dat ik in het begin skipte. Ik vond er niet veel aan. Nu past het mooi in het geheel. Al is het nog altijd een van de mindere nummers.

Gold Dust Woman vind ik net als The Chain zo'n heerlijk opzwepend nummer. Het gaat nooit snel, maar het laat je ook nooit los. Een prachtig einde van een plaat, die me meteen zin geeft om hem nog eens op te zetten.

Of wacht! Juist! Silver Springs! Wat. Een. Nummer. Dit is naar mijn bescheiden mening één van de beste Stevie Nicks nummers in de Fleetwood Mac catalogus. Zo beschuldigend en tegelijk zo mooi... Heerlijk! Onbegrijpelijk dat dit niet op het album stond. Al zal Buckingham daar wel z'n redenen voor gehad hebben .

Ondertussen heb ik deze liggen in de deluxe uitvoering. Ik neem deze heel graag uit de kast (al vind ik de Rosebud Film een teleurstelling en is het zonde dat een 5.1 mix ontbreekt).

Dit is imho de beste van Flip Kowlier. Tracks 1 tem 6 zijn van ongekend niveau en boeien me van de eerste noot tot de laatste. Met Floske als persoonlijk hoogtepunt.

Wat ook leuk is, is dat hij verder bouwt aan de relatie van Angelo en Angelique. Deze is gestart op In de Fik (2004) en komt met het tweeluik 1 Maand en Angelique Zingt tot een explosief einde.

Jinzame Vinten is zoals eerder vermeld eerder middelmatig. Maar dan grijpt hij met Pony terug naar je strot. Wat een ontroerend nummer. Detox Danny brul ik altijd met veel plezier mee. Mario is een nummer waarvoor ik heel wat tijd heb nodig gehad om ten volle te appreciëren. Maar instrumentaal past het weer perfect in de plaat. Feit is een mooie afsluiter, met als enige negatief punt dat hij het einde van een prachtig album aankondigt.

Kortom, een machtig album waar hij een prachtige sfeer heeft weten te scheppen waar ik me heel graag in laat onderdompelen.

Na nu meer dan een aantal luisterbeurten is dit voor mij het minste Zesde Metaal album. Het album begint heel sterk, maar verliest aan vaart bij Stempels. De boodschap is (zoals we ondertussen gewoon zijn) mooi en de teksten zijn actueel, maar het liedje op zich vind ik zeer zwak. Het kabbelt maar wat zonder ergens naartoe te gaan.

Voor de rest is het eerder middelmaat troef. De meeste nummers vliegen me minder naar de keel dan ik zou willen. En de Onvolledigen vind ik opnieuw een minder nummer. Maar dat komt (bij mij dan toch) vooral door Stefanie Callebaut. Ik vind niets aan haar stem, waardoor het liedje wat inzakt.

Verder mis ik de kleine, intieme verhalen die Ploegsteert en Nie Voe Kinders zo sterk maakten. Hier zijn de thema's wel te pruimen, maar worden ze niet meer verteld alsof je er zelf zou inzitten (à la het magistrale Dag Zonder Schoenen uit Nie Voe Kinders). Eerder algemene gevoelens omgezet in een liedje. Dat wordt al meer dan genoeg gedaan.

Ik was eigenlijk best nog teleurgesteld toen het album uit kwam, maar na een aantal keer luisteren valt het zeker nog mee. Het album kent een aantal prachtige momenten met Kom Bie Mie, Da Besta Nie, Reden Genoeg en Slaven van het Leven.

Dit leek me een vreemd album in het begin. Te beginnen aan de cover. What's up with the shoes xD?

Dan de muziek, begint ook al zo vreemd met Musterion. Vraag me af wat hij met dit nummer zou willen bedoelen. Maar dit nummer maakt wel duidelijk voor mij dat bij Satriani geen enkele noot teveel of te weinig wordt gespeeld.

Overdriver is gewoon een rocker van formaat een nummer waar je wel wat energie van krijgt. Verwachtte wel wat meer (anders is misschien meer gepast) van het nummer, want de intro was fantastisch, maar dan valt het een beetje in vind ik. Het verandert van een energiek nummer naar een rustig lied. Niet kwaad, maar had het compleet anders verwacht. Nog zo'n kwaliteit bij de Satch, hij blijft onvoorspelbaar.

Daarna komt het nummer waar ik zo benieuwd naar was. Het is een fantastisch en een wat simpeler nummer vergeleken met de rest, maar het is echt een meezinger. Je moet al geen goed Engels kunnen om te begrijpen wat er gezegd wordt. Het nummer wordt wel leuker als je de extra dvd bij bekijkt, dan weet je wat hij erbij bedoelt, én je ziet hoe hij de stem van de robot doet.

Dan waarschijnlijk het minste nummer van deze plaat. De intro sprak me al weinig aan. Maar het evolueert wel in een lekker funky liedje, waar Satriani de professor van dienst is. En je wegwijs maakt in het brengen van een lekker instrumentaal nummer. Wel een rare naam Satchafunkilus, maar Satch komt er in voor, en 'funk', dus het nummer wordt met de naam goed samengevat.

En het wordt almaar beter vanaf nu. Van Revelation wist ik in het begin niet goed wat te denken maar het is op een of andere manier een ontroerend nummer. Vind ik toch. Verder staat in dit lied een van de beste solo's van dit album.

Zoals ik al zei, wordt het beter en beter. Met Come on Baby. Lijkt mij zo'n liedje om 'sorry' te zeggen. Je wordt er echt stil van, maar het is een dijk van een lied.

Na Come on Baby komt voor mij het hoogtepunt: Out of the Sunrise. Volgens mij gaat dit hier over een verrijzenis of een wedergeboorte. Met dit liedje kijken naar een opkomende zon versterkt dit vermoeden, omdat (misschien wel omdat het liedje ook zo noemt) het er echt perfect bij past.

Diddle-y-a-doo-dat is weer een vrolijk nummer, maar ik betrap mezelf erop, van hoe meer ik naar dit album luister, hoe meer ik dit nummer oversla. Past niet echt in het album. Niettemin een goed nummer, maar had misschien beter als bonustrack gestaan.

Asik Vaysel kan ik ook niet plaatsen, maar is wel een leuk nummer. De intro is wel raar, maar het betert er alleen maar op. Leuke solo's, en het past allemaal mooi in elkaar.

Andalusia is weer een rustiger lied, en een mooie afsluiter van dit leuke Satriani album. Er komen wat andere instrumenten eens naar voor, een contrabas volgens mij. Hij laat hier zien dat hij een van de beste gitaristen ter wereld is. Ingetogen, en toch een erg energieke indruk achterlaten, dat kan alleen Professor Satchafunkilus.

Zo het is me gelukt! Met een bang hartje heb ik om praktische redenen hem op twee zittingen uitgezeten. En ondanks er (zoals eerder vermeld) voor mij rampzalige nummers tussen zitten, zijn er toch ook een paar nummers die heel fris aandoen, en bijna even mooi klinken als de originele mixes.

Zoals vielip me al liet weten is Still of the Night een zeer geslaagd begin. Doordat ze met deze de boel in gang steken, kan ik best geloven dat er mensen zijn die het totaalplaatje fantastisch vinden. Waarom het dan zo verschilt tegenover een aantal andere nummers, mij een raadsel. Productie is hier echt top!

Best Years heb ik al van review voorzien. De effecten op de backings tijdens het refrein doen me telkens "cringen".

Tell Me How begon niet fameus. Op Forevermore begint dat met die eerder zware riff die het liedje meteen opentrekt en je meegezogen wordt in het geheel. Hier zit er een stukje zang voor. Waarschijnlijk om het toch wat nieuw te doen klinken, aangezien dit een van de recentere nummers is. Niet nodig voor mij. Opnieuw die effecten in de tweede helft van het liedje zijn niet nodig. Het nummer wordt in meerdere stukjes opgedeeld, waardoor het wat van z'n vaart verliest en een stuk langer is dan de originele versie. Niet verschrikkelijk slecht maar voor mij ook niet geslaagd.

Bij Love Ain't No Stranger was ik ook zo benieuwd/bang/nogal met de gedachte "oh laat dit niet slecht zijn" in m'n hoofd/... omdat dit een van de eerste Whitesnake liedjes was die ik kon meebrullen van begin tot eind. En zowaar! Wauw! Wat is dit ook weer goed gedaan zeg! Dit klinkt fris, nieuw, en vooral vreselijk goed. Van die gitaarsolo kreeg ik kippenvel. Dit klinkt zoals het hoort te klinken! Nieuw maar herkenbaar, en een prachtige instapper voor de nieuwe fans die Whitesnake zouden ontdekken met deze release.

Met All or Nothing heb ik een haat liefde verhouding. Op mijn cd die ik in 2009 gekocht had vanwege de 25e verjaardag van dit album, staat de Amerikaanse mix er volledig en als eerste op. Tegen dat ik de onvolledige (tja...) lijst van de UK mix beluisterde, vond ik All or Nothing eerder saai, en skipte ik het nummer zeer vaak. Maar wat bleek? Op de UK mix zit er in het refrein een keyboard door, waardoor het liedje meteen veel beter klonk voor mij! Ik hoopte heel hard dat de keyboards er hier dus ook weer bij gingen zitten. Jammer genoeg hoorde ik ze niet (of heel ver, maar ik kan me het inbeelden ook). De keyboard solo is wel weer van de partij! Ondanks het jammerlijke gemis aan keyboards in het refrein, vond ik deze toch ook weer mooi herwerkt. Beter dan de US mix, stukken minder dan de UK versie.

Bij Give Me All Your Love hoor ik meteen dat dit 'm niet wordt. Die gitaren vind ik echt niet goed klinken. Naar mijn idee hebben ze hier met de gitaar teveel gewild om net dezelfde klank als op 1987 te krijgen. En wat. is. dat vreselijke riedeltje na "...tonight"? Past hier helemaal niet bij. Precies of ze een effectje uit een oude rommelige doos met willekeurige ongebruikte ideeën hebben gehaald. Drums klinken hier weer dof.

Can't you Hear the Wind Blow is origineel ook een fantastisch nummer. Trekken ze het omhoog in deze mix of laten ze het vallen? Mijn eerste idee was het tweede. De vocals klinken hier helemaal anders als de rest op het album. Precies of hij een permanente filter op z'n stem heeft staan. Past zo helemaal niet op het album. Verder klinkt de rest van het nummer ook maar zo zo. Dit heeft ook geen meerwaarde voor mij.

Restless Heart heb ik vorige keer ook al aangehaald. Dit vind ik echt niet goed. Een gemiste kans om dit nummer op vinyl te scoren, want ik blijf het origineel toch wel heel goed vinden. Deze versie laat ik m'n platendraaier niet draaien. Die "ooh ooh ooohs" zijn doordat ik er nu vanaf het begin op let veel prominenter. Vreselijk. Maar vooral heel jammer.

Anything You Want kende ik niet, dus dit is de eerste versie van dit nummer dat ik te horen krijg. Na dit album zal ik de originele ook wel eens beluisteren! Klinkt op zich wel leuk. Niets speciaal aan de hand. Als ze dan toch minder gekende liedjes aanhalen, zou ik Dog van Whitesnake - Live in the Shadow of the Blues(2006)veel beter vinden passen op The Rock album. Als DC begint te schreeuwen, begint het liedje wat aan kwaliteit in te boeten.

Aan Here I Go Again verspeel ik geen seconde meer. Genoeg versies om uit te kiezen, maar laat het aub deze niet zijn.

Judgement Day dan! Een hele andere insteek, die akoestische intro. Op zich niets mis mee, geeft een rustige aanloop vol anticipatie tot het liedje (hopelijk) zou ontploffen. Dat werd bij mij een (klein) beetje een anticlimax. Het liedje kabbelt eerder verder en heeft hier en daar ook iets op de achtergrond zitten dat het liedje niet ten goede komt. Het kabbelt allemaal wat voort zonder veel speciaal te doen, tot aan de solo. Dan ben ik weer mee met het verhaal. Jammer dat het een song lang duurt... Opnieuw zou ik zonder twijfelen kiezen voor het origineel.

He?! She Give Me? Was mijn reactie toen ik het liedje hoorde beginnen. Leuke verrassing, want Into the Light is naar mijn weten ook nog niet op lp uitgekomen. Ik vond het altijd leuk dat dit nummer opgedeeld was in 3 stukjes en zich opwerkt naar het wilder einde. Dit is hier ook aardig gelukt. Geslaagd zonder meer. Er zitten naar het einde van het nummer ook weer wat effecten op de gitaren en dat is op deze manier niet mijn cup of tea.

Een nummer van Restless Heart! Hier had ik na Restless Heart zelf weinig tot geen verwachtingen van. Toch is dit nummer geslaagd, en hebben ze er hier wel keyboards ingegooid die me wat zeggen! Waar ze de mystiek in Restless Heart wegjoegen hebben ze die hier wat teruggehaald. Oef. Dit had ik veel erger verwacht. Ik was zeker niet aan het huilen na Crying te horen

Can't Stop Now schopt je meteen wakker na het eerder rustige Crying. Wow! Klinkt ook weer zeer leuk! Deze ga ik zéker opzoeken in de oorspronkelijke versie! Klinkt voor mij als een nagelnieuw Whitesnake nummer die me doet swingen van begin tot eind. Hier word ik gelukkig van!

Always the Same was het eerste nummer dat ik van deze release had gehoord. Een nieuw WS nummer, altijd leuk! Een paar weken geleden was ik enthousiaster dan nu. Toch blijft dit een leuk liedje met de typische teksten.

Forevermore als afsluiter past zeer goed. Weet ik uit ervaring door het gelijknamige album. Hier past het ook, maar ik kan me niet van het idee ontdoen dat er veel meer liedjes zijn die een Rock album zouden kunnen afsluiten. Iets als Can't Stop Now! Dat je na het luisteren toch het gevoel hebt dat je echt hebt zitten rocken! Ook al heeft Forevermore zware stukken, een echte "rocker" is het niet. De mix is hier opnieuw wel goed gelukt. Staat op gelijke hoogte als z'n originele versie. Ze hebben hier weer veel dingetjes aan toegevoegd, maar het komt geslaagd uit de verf.

Als ik goed geteld heb kom ik aan 9 geslaagde mixes op 16. Helemaal niet fantastisch, maar wel beter dan ik verwacht had.