carpenoctem interraprofogus

IJsland en Black Metal? Een eerder onverwachtse wending lijkt ons toch. De enige Black Metalband uit dat land die we echt kennen is Svartidauði die met het album Flesh Cathedral (2012) een overal goed ontvangen topschijf hebben uitgebracht. Carpe Noctem is al bezig sinds 2005, en bracht in die tijd een demo en een EP uit, Myrkraverk (2008) en Carpe Noctem ( 2009) . Pas nu brengt de band hun hun eerste full album uit op het label Code666, dat zich specialiseert in het Black Metal genre. In Terra Progufus bevat amper vijf nummers, met een gemiddelde duurtijd van circa tien minuten.

De plaat is technisch van heel hoge kwaliteit en tot de puntjes uitgewerkt. Tergend traag komen de songs op gang, ze grijpen je heel langzaam en indringend bij de keel. Tegen een duistere, mysterieuze achtergrond, bevinden we ons plots in de diepste kerkers van de hel. Terra Progufus is een typische Black Metal plaat geworden. De nummers liggen vrijwel allemaal op dezelfde lijn, en door hun duurtijd zou de verveling wel eens kunnen toeslaan, denk je misschien. Maar net door de diepgang en alles verzengende aanpak, -je voelt je geheel wegglijden in donkere gedachten-, stoort dit laatste echt niet.
lees meer : Carpe Noctem - In Terra Profugus - Snoozecontrol.be

Cathedral is een Doom Metal band uit Coventry. De groep verwierf voor het eerst bekendheid door haar trage en zware stijl binnen het Doom Metal genre en scheerde hoge toppen met hun album Forest of Equilibrium. Een album dat wordt beschouwd als een klassieker binnen het genre. Nochtans, evolueerde het geluid van de band snel en begon het doorheen tijd meer kenmerken te vertonen van jaren '70 Metal en Hard Rock. Na het loslaten van negen full-length albums en touren voor meer dan twee decennia, heeft Cathedral in februari 2011 reeds aangekondigd dat de band zou stoppen na de release van The Last Spire in 2013.

The Last Spire is dus de bands laatste wapenfeit, haar zwanenzang als het ware. Ze sluiten hun meer dan indrukwekkende albumlijst af door terug te grijpen naar de roots en zich weer meer te focussen op het Doom Metal genre. Het album bevat, in tegenstelling tot vorige albums, geen frivoliteiten of vrolijke noot, maar bezingt op gezwinde wijze het donkere einde van een fantastische band. Dat de band het einde wil benadrukken is ook duidelijk in de gehele plaat. Met titels zoals This Body, Thy Tomb en The Last Laugh bezingen ze letterlijk als achtergrondkoor hun eigen begrafenis.

Cathedral - The Last Spire - Snoozecontrol.be

Voor de geschiedenis van de Zweedse deathmetal band Ceremonial Oath gaan we terug naar 1989, tussen de golf van deathmetal bands vielen ze niet direct op, ze gingen al in 1995 uit elkaar. En dit na twee albums, twee demo's en een EP. Hoewel Ceremonial Oath in die periode niet echt voet aan de bodem leek te krijgen zijn de respectievelijke leden wel bekend geworden in menig ander band in het metalgenre. Neem nu zanger Oscar Dronjak die gitarist is geweest bij Hammerfall of gitarist Jesper Strömblad de oprichter van In Flames. Nu brengen ze het debuut The Book of Truth opnieuw uit, maar niet alleen dat. We krijgen er ook nog een tweede schijf bovenop met de twee demo's, en de EP Lost Name of God.

Een hap pure old school deathmetal met de bekende ingrediënten is wat we te horen krijgen. Doordringende gitaren en heel diep gaande grunts. Intens genieten moet het zijn voor de liefhebbers van het genre. Je voelt en hoort de basis waaruit eerder genoemde groepen zijn ontstaan ook duidelijk terug in de sound van Ceremonial Oath

Ceremonial Oath - The Book Of Truth (re-issue) - snoozecontrol.be

Channel Zero is een begrip in België. Daarover bestaat geen enkele discussie, dachten we zo? In de jaren '90 waren ze overpopulair: ze speelden op verschillende festivals en brachten daarnaast ook klassiekers uit. Black Fuel (1997) is wellicht wel hun meest succesvolle plaat geworden, meer nog, dit album was een mijlpaal. Het zette ook ons landje op de landkaart wat metal betreft. Er zijn uiteraard nog andere bands die dit hebben gedaan, maar Channel Zero slaagde waar het veel andere bands ondanks alles niet lukte. Plots bestond België ook in het wereldwijd metalwereldje, buiten onze landgrenzen. Het is ooit anders geweest. Echter, op het hoogtepunt van hun succes hield Channel Zero ermee op. De roep om een reünie was enorm groot door de jaren heen en het was dan ook niet verwonderlijk dat hun negen reunie-concerten in de Ancienne Belgique (2010) allemaal in een oogopslag waren uitverkocht.

lees meer : Channel Zero - Kill All Kings - Snoozecontrol.be

civil war Het nieuws kwam als een donderslag bij heldere hemel toen we in 2012 vernamen dat vier van de zes leden de band Sabaton zouden verlaten. Daniel Mullback (drums), Oskar Montelius (gitaar), Rikard Sunden (gitaar) en Daniel Myhr (keyboards) verlieten deze laatste en besloten hun eigen weg te gaan. Al snel gingen ze op zoek naar een geschikte zanger om een nieuwe band op te richten. Ze vonden die in de persoon van Nils Patrick Johansson, bekend van o.a. Astral Doors , Lion's Share en Wuthering Heights. Om de line-up compleet te maken werd ook nog een basgitarist aangetrokken, Stefan ''Pizza'' Eriksson. De band werd Civil War gedoopt refererend naar de Amerikaanse Burgeroorlog. Het debuutalbum draagt de titel The Killer Angels naar een gelijknamige roman van Michael Shaara waar de Slag van Gettysburg uit de Amerikaanse Burgeroorlog wordt besproken.

lees meer :

Civil War - The Killer Angels - Snoozecontrol.be

Ook wij waren op Puntpop onder de indruk van de stem en manier waarop ze haar set bracht, we hebben het over Coely. Wij waren benieuwd of deze EP Raah The Soulful Yeah datzelfde gevoel zou weergeven. Het mooie was vooral dat ze hip-hop brengt vanuit het hart, gewoon zoals het hoort, want tenslotte is deze muziek toch min of meer ontstaan in de getto's? Jonge mannen en vrouwen die enkel hun muziek hadden om hun mening te kunnen uiten in een maatschappij waar geweld en armoede samen hing.

lees meer
Coely - Raah The Soulful Yeah EP - Snoozecontrol.be