In het hardcore wereldje is Terror terecht één van de grote namen. Ze bouwden door de jaren heen een reputatie op en hebben verschillende andere bands in het genre beïnvloed. In die meer dan tien jaar brachten ze een aantal tot de verbeelding sprekende albums uit, maar ook live zijn ze de moeite waard om mee te maken. Energieke concerten die je niet onberoerd laten waren al in het verleden ons deel. En toch zijn ze ondanks dit alles nooit doorgebroken naar een ruim publiek zoals bijvoorbeeld Hatebreed. Maar in het wereldje zelf worden ze op handen gedragen.

De verwachtingen van dit nieuwe album Live By The Code waren dan ook hoog gespannen.We kunnen de fans alvast geruststellen, ook nu slaat Terror weer eens gensters en bewijzen hun status als hoogvliegers in het Hardcore genre. Het album ademt een verzengde strakke sfeer uit en we worden vanaf de eerste noot al tot pulp geslagen door die typische sound van de band. Het is niet zo dat er plots nieuwe wegen worden ingeslagen, we verlangen dat ook niet van Terror eerlijk gezegd. Maar met Live By The Code worden begane wegen verder plat gereden.We zien in veel bands voorbij komen in het Hardcore gebeuren maar weinigen slagen er in om ook na zoveel jaren nog steeds up to date te zijn en betekenisvolle albums uit te brengen.

lees het volledige verslag :
Terror - Live By The Code - Snoozecontrol.be

One Of Us Is The Killer is de nieuwste plaat van de Mathcore band The Dillinger Escape Plan. Mathcore, ook wel eens avant-garde metal genoemd, is een genre dat op sublieme wijze verschillende muziekstijlen probeert te combineren. Bij The Dillinger Escape Plan wordt vooral gebruik gemaakt van Grindcore, Hardcore, Metal en af en toe een vleugje Jazz, een ideale combinatie voor de muzikale veelvraat dus.

One Of Us Is The Killer begint direct met twee luide knallen namelijk Prancer en One Of Us Is The Killer. Het zijn twee nummers met een bijzonder strak doch snel tempo waardoor het een compleet feestje wordt in uw hoofd. De songs bevatten ook complete mindfucks door het gebruiken van zeer onverwachte breakdowns of zelfs stiltes die worden opgevolgd door sublieme combanitie van technische screams van zanger Greg Puciato en aan de onmogelijkheid grenzen gitaarstukken van Ben Weiman en Jeff Tuttle. Zoals bij eerdere albums van de band beginnen ze hun plaat dus met heerlijke hevigheid waarvan de meeste tienjarigen in hun bed zouden plassen.

When I Lost My Bet begint dan weer een pak rustiger met merkbare invloeden van Jazz. Het blijft echter wel verbazen hoeveel de band je hersenen blijft stimuleren met hun muziek. Het blijft spelen met elke prikkelvezel in je brein door op geheel onverwachte momenten compleet over te schakelen naar veel ruigere stukken, heerlijk gewoon.

lees meer :

The Dillinger Escape Plan ? One Of Us Is The Killer - Snoozecontrol.be

De stijl van de Zweedse band The Graviators kunnen we omschrijven als Stoner/Doom. In hun muziek hoor je duidelijke kenmerken van Black Sabbath, maar dan vermengd in een typisch stoner rock badje. De groep ontstond in 2009 en bracht dat jaar een titelloos debuut uit, om in 2010 via het label Napalm Records Evil Deeds uit te brengen. Deze plaat werd op opvallend goede recensies onthaald. Vooral de doom eigenschappen, en de verwijzingen naar Black Sabbath, waren de rode draad doorheen menig verslag over dat album. Motherload , hun nieuwste album, gaat gewoon op datzelfde elan door. We gaven de plaat enkele luisterbeurten, en kwamen tot deze conclusie:

Het album zit vol zware melodieuze riffs die je inderdaad prompt terug in de jaren '70 doen belanden. Narrow Minded Bastards, Tigress of Sibriria, Lost Lord doen je aan één band denken... Black Sabbath. Nu proberen we vergelijkingen met bands uit het verleden wat te vermijden, maar bij Motherload van The Graviators kan je er gewoon niet aan voorbij. Komt daarbij dat de stem van Niklas Sjöberg gewoon een regelrechte kopie is van deze van Ozzy Osbourne, himself.
lees meer : The Graviators - Motherload - Snoozecontrol.be

thehappy

Reinhard "Lord of the Strings" Vanbergen richtte een nieuwe groep op. The Happy bestaat naast Reinhard uit karakteristiek vier heel verschillende vrouwen, Naima Joris, wier stemgeluid vertrouwt klinkt door haar inbreng bij de Isbells-platen,. Janne Vanneste, het zeventienjarige zusje van Steak Number Eight-zanger Brent Vanneste , drumster Isolde Lasoen, al jaar en dag de rechterhand van Daan, en Charlotte Caluwaerts. Dat zijn de dames die ons proberen te bekoren met deze warm klinkend plaat Guilty Pleasure.

De rode draad doorheen het album is piano, drums en strijkers combineren met toch heel verschillende stemmen. Op zich zorgt dit voor een gevarieerde samensmelting van vier talentvolle sopranen, die een hartverwarmende mooi album neerzetten met deze Guilty Pleasure. Alles klinkt heel vreugdevol en up-tempo . Een zomers twinkelende piano en huppelende vocalen die je prompt een glimlach op het gezicht toveren is wat we te verwerken krijgen.

het volledige verslag :

The Happy - Guilty Pleasure - Snoozecontrol.be

Er zijn niet echt veel bands die er in slagen met niet direct gemakkelijk in het gehoor liggende muziek een groot publiek aan te spreken. Of een concert in een mum van tijd uitverkopen, bij hun optreden in de AB op 5 mei was dit het geval. We hebben het over The Knife. Zij zijn het bewijs dat deze quasi onmogelijke opdracht kans van slagen kan hebben. De verwachtingen van hun nieuwste album Shaking The Habitual zijn bijzonder hoog.

Het Zweedse duo drijft ons wederom naar een wereld met elektronische schoonheid. Experimentele beats en vocalen zorgen voor een reis met een palet van bonte kleuren. Vanaf de eerste song worden we aangegrepen door lekker klinkend drones en drumbeats die je prompt aanzetten tot dansen. Maar toch mogen we deze Shaking The Hubital niet puur zien als een dansplaat. Het stemgeluid zorgt ervoor dat de beats niet te koud overkomen, en net dat combineren tussen vocale warmte en vaak koel klinkende synthesizer zijn het grootste pluspunt van dit nieuwe album.

volledige review :
The Knife - Shaking The Habitual - Snoozecontrol.be

Al vijf pareltjes van albums hebben The National ons geleverd, het was wachten op een eerste ontgoocheling. Maar vanaf de eerste noten van hun zesde plaat Trouble Will Find me weten we al , het zal niet deze plaat zijn. The National heeft een patent op songs die de gevoelige snaar raken, zelfs met een soms duister kantje. Dat is ook op Trouble will find me het geval. De meest toegankelijke muziek brengen ze niet, maar ze doen het al jaren op zo een manier dat we er niet kunnen aan voorbij gaan. Of ze nu spelen op grote festivals of in kleine zalen, overal pakken ze het publiek moeiteloos in. Ook op Trouble Will Find me worden alle emoties van je lichaam en ziel tot het uiterste aangesproken.

lees meer :
The National - Trouble Will Find Me - Snoozecontrol.be

The Strokes hun muzikale stijl kan je omschrijven als puntige indie rock met een vleugje post-punk. Helemaal correct zal niet iedereen dit vinden, maar met hun debuut Is This It maakten ze een album dat mag gezien worden als een klassieker , of toch min of meer. Het heeft The Strokes geen windeieren gelegd want door deze plaat waren ze op weg naar eeuwige roem. Het evenaren van zo een schitterend start heeft meerder bands in het verleden meer slecht dan goed gedaan. Echter bleven The Strokes naarstig proberen en werken. Dit resulteert nu in deze vijfde plaat Comedown Machine.

Een mijlpaal zoals Is This It is Comedown Machine niet geworden maar men bewijst hier wel dat hard werken en nooit opgeven wel degelijk loont. Prompt krijgen we een jaren '80 gevoel. Althans passeert de sound van de toen op gang zijnde synthpop en aanverwante genres ons bij het aanhoren van het album. Maar wat nog het belangrijkste is na het beluisteren van deze plaat, The strokes zijn gewoon zichzelf gebleven.

Schipperend tussen bijna kitch klinkende orgeltjes, een wiegende aankleding en toch een beetje donkere achtergrond, klinkt deze schijf hartverwarmend mooi. De meeslepende gitaren zorgen ervoor dat dit gevoel nog sterker wordt, en laat ons zien waarom we ooit van The Strokes zijn beginnen houden. We hebben trouwens ook geen uitgesproken favoriete song, maar de single One Way Trigger gaf al goed aan welke richting deze Comedown Machine uitgaat. Beeldschone songs die doen terugdenken aan warme zomermaanden liggend in het gras, dat is wat we voelen en horen bij het beluisteren van dit pareltje van een album.

The Strokes - Comedown Machine - snoozecontrol.be

'Hic Abundant Leones' stond er te lezen in de bovenhoek van een map uit 1025, van de hand van Tiberius. Letterlijk betekent het iets als 'hier zijn veel leeuwen'. Nochtans was dat niet noodzakelijkerwijze het geval. De Latijnse uitdrukking werd gebruikt om onontgonnen, nog niet in kaart gebracht gebied aan te duiden, waar avontuur en mysterie nog wachtten. Wie er zin in had, kon deze oorden opzoeken om er de grote sprong in het duister te wagen en er allerlei nieuwe dingen te ontdekken. In de archeologie gebruikt men deze uitdrukking op een soortgelijke manier, met name om onbekend terrein uit de geschiedenis aan te duiden: een deel van het verleden dat nog schatten herbergt. Precies dát hebben de leden van The Tower gedaan met hun naar deze Latijnse vers genoemde debuutplaat: ze hebben de tijdmachine genomen en zijn teruggekeerd naar het Woodstock tijdperk om er te speuren naar parels en paddestoelen die er over het hoofd gezien zijn. Alles wat ze 'op hun trip' gevonden hebben, brachten ze mee naar 2014 en het resultaat daarvan is het anachronisme dat deze CD 'Hic Abundant Leones' geworden is.

In de officieel meegestuurde biografie lezen we het verhaal over de broers Erik en August die in 1938 samen met hun vriend Victor zuidelijker in Zweden gingen wonen en er in Uppsala kennis maakten met Tommie, een vluchteling uit de Sovejet-Unie. Een vertwijfeld rekensommetje leert ons dat er een loopje met ons wordt genomen, en een blik op de bandfoto's bevestigt dit. Neen, The Tower is geen band die aan zijn reunie in het bejaardentehuis is begonnen. Hoewel: zo autentiek als deze plaat klinkt ... men zou even kunnen getwijfeld hebben. In werkelijkheid hebben we te maken met een zijproject van Tommy Eriksson, gewezen drummer van Nocturnal Rites en ooit ook actief bij Therion, naast zijn rol in Ligament en Saturnalia Temple. Toch komt geen van dat voorgaand werk in de buurt van wat The Tower speelt. 'Hic Abundant Leones' is geen metal CD, zelfs bezwaarlijk een 'Rock' album. Als we er dan toch één woord op moeten plakken, dan is dat gewoon kort en bondig 'Woodstock'.
lees meer : The Tower - Hic Abundant Leones - Snoozecontrol.be

Begin jaren '90 was Therapy? een begrip in de muziekwereld. In de brede zin van het woord. Therapy? Ontstond in 1989. De albums Troublegum en Infernal Love zorgden voor een doorbraak naar een groot publiek toe. Dat zich herkende in de compromisloze teksten van de band. Bovendien stonden ze in de periode 1994 tot 1999 zowat op alle grote festivals in binnen en buitenland. Diane was een monsterhit, die uitgegroeid is tot een ware klassieker.

Zonder meer hebben deze heren dus een stempel gedrukt op een generatie. Zo eentje dat nog steeds nazindert. Ondanks dat de populariteit minder groot leek te zijn de laatste jaren, bleven ze toch verder die stempel drukken en concerten geven. Schipperende tussen grauwe en grijze noiserock, en heel toegankelijke rock songs. Hun laatste album A Brief Crack of Light (2012) werd over het algemeen goed ontvangen, maar de impact van die eerste platen leken ze niet meer te bereiken. Ook werkte Andy Cairns in 2013 aan een solo plaat. De fans kregen het heugelijke nieuws dat er in 2015 een nieuwe plaat op de markt zou worden gebracht, via het label Amazing Record co. Disquiet, ondertussen het 14ste album van Therapy? komt op 23 maart op de markt, wij kregen al de gelegenheid deze plaat onder de loep te nemen. Onze bevindingen lees u hieronder.

*modknip: link naar eigen recensie op externe website verwijderd*

Er is door het Schotse There Will Be Fireworks lang gebroed op een opvolger van het titelloze debuutalbum uit 2009. Er was weliswaar een korte EP (Because, Because), maar een nieuwe langspeelplaat heeft bijna vijf jaar op zich laten wachten. Maar nu de dag nadert waarop het vuurwerk 2013 naar een verleden gaat knallen, verschijnt daar eindelijk The Dark, Dark Bright. Een album waarop het lange wachten meer dan waard is geweest. Een album met hemelbestormende uitbarstingen en onpeilbaar diepe emoties.

Eerst even terug naar begin 2009. Het was een verademing, de kennismaking met There Will Be Fireworks uit Glasgow. Het gelijknamige debuutalbum was een rauw en ongepolijst post-rockalbum. Nummers als Off With Their Heads en We Were a Roman Candle vielen op door oprechte emoties in plaats van door een gelikte en ingestudeerde regie. De productie was misschien niet het toppunt van perfectie, maar de gevoelens authentiek en de diepgang onmeetbaar. Het lange wachten op een opvolger verklapt wellicht dat er deze keer toch meer aandacht aan de details is besteed. En inderdaad, aan de hand van Paul Savage en Reuben Cohen heeft There Will Be Fireworks een meer genuanceerd album gemaakt.

Dit is gelukkig niet ten koste van de emotionele kracht gegaan. In tegendeel, The Dark, Dark Bright komt recht tussen de ogen aan. Hoewel de post-rock en shoegaze-invloeden onmiskenbaar zijn, is het album veel te divers en rijk gearrangeerd voor dit stempel. Zo worden blazers en volledige strijkkwartetten afgewisseld met folk en singer-songwritermomenten. De eerste single van het album, Youngblood, bijvoorbeeld. Dit begint met een ontspannen gitaarriedeltje om uiteindelijk naar een kakafonie van orkestraal geweld toe te bewegen. Het is een soort R.E.M. meets 65daysofstatic.

lees het volledige verslag :
There Will Be Fireworks ? The Dark, Dark Bright - Snoozecontrol.be

Eternal Movement is de derde langspeelplaat van de Poolse band Tides From Nebula. De mannen uit Warschau serveren instrumentale progressieve rock met een sausje metal-invloeden. Vooral debuutalbum Aura (2009) kreeg door de prominent scheurende gitaren een sterke smaak van post-metal, in de lijn van Russian Circles en God Is An Astronaut. De bejubelde vorige release, Earthshine uit 2011, liet daarentegen een veel melancholischer post-rockgeluid horen, dat bij vlagen zelfs aan Sigur Rós deed denken. Nu, in oktober 2013, is daar de opvolger, Eternal Movement, waarop beide benaderingen worden geïntegreerd in acht prachtige nieuwe nummers.
Met Eternal Movement leveren Adam Waleszyński, Maciej Karbowski, Przemek Węgłowski en Tomasz Stołowski een sterke post-rock plaat af, die over de hele lengte, van 48 minuten, blijft fascineren. Dit is een bijzonder knappe prestatie van Tides From Nebula, aangezien de muziek van de Polen nergens over de grens gaat, sterker nog, niet eens in de buurt komt van de marges van het genre. Eternal Movement is dan ook absoluut geen vernieuwende plaat, maar Tides From Nebula laat op hun derde album horen dat post-rock van het zuiverste water alles behalve saai hoeft te zijn
lees meer
Tides From Nebula - Eternal Movement - Snoozecontrol.be

Hij lijkt goed op weg om een van de hypes van 2013 te gaan worden. Zijn single Another Love is maar een voorproefje voor wat zou komen en in verschillende media wordt hij op handen gedragen, we hebben het over Tom Odell. Ook wij waren best aangenaam verrast door zijn optreden in AB Box dat ons vooral een veelbelovende indruk gaf. Tom Odell lijkt op weg een ster te worden en speelt ook op verschillende festivals waaronder Rock Werchter. Geen wonder dat de verwachtingen voor zijn debuut album Long Way Down heel hoog gespannen waren.

Laten we beginnen met het goede nieuws, indien je als luisteraar de single Another Love steengoed vond, zal dit album u ook bevallen. Nu, ook hier krijg ik toch een 'veelbelovend-naar-de-toekomst-toe 'gevoel. Wat niet wil zeggen dat het geen overtuigende plaat is, maar het lijkt me dat er meer inzit dan er nu al uitkomt. Echter voor een debuut is dit best een beklijvend mooie plaat geworden waar vooral de fijne aspecten van de vaak breekbare stem van Tom Odell overvloedig worden tentoongespreid.

lees meer :
Tom Odell - Long Way Down - Snoozecontrol.be

Eigenlijk verraadt de stoere bandnaam al met wat voor soort muziek we hier van doen hebben. Van een band genaamd Truckfighters verwacht je niet direct fijngevoelig werk, maar eerder robuuste mannen, scheurende gitaren en zware riffs. Zij het iets genuanceerder, zijn dit ook de bouwstenen van dertien jaar Truckfightersmateriaal. De meest recente release, The Chairman EP, past naadloos in het plaatje, maar voegt er ook even zo weinig aan toe.

Truckfighters - The Chairman EP - Snoozecontrol.be