MusicMeter logo menu
MusicMeter logo

Hier kun je zien welke berichten GothicBowie als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Saltatio Mortis - Das Schwarze Einmaleins (2013)

poster
3,5
Saltatio Mortis is een Rockband die Middeleeuws getinte muziek brengt op een moderne manier. Het is een groep die albums publiceert aan de lopende band, zo is dit al het tweede full album dat ze dit jaar uitbrengen. Manafactum III was een livealbum, dus het bevatte quasi geen nieuwe nummers. Dit is bij Das Schwarze Einmaleins helemaal anders, aangezien dit album weer bomvol nieuwe tracks staat.

In Das Schwarze Einmaleins doet Saltatio Mortis wat de band in al hun voorgaande albums deed, Middeleeuwse instrumenten combineren met Duitse songteksten. Echter net iets anders dan in vorige platen van de band is dat er in dit album een tweedeling merkbaar is. Zo zijn de eerste songs lekker strak en uptempo met een opzwepende karakter. Het zijn stuk voor stuk nummers die ons doen doen denken aan Duitse Punkrock met een doedelzak doorheen gedraaid. Het album bevat echter ook een pak nummers zoals de Galgenballade en Radnotiz, waarmee ze letterlijk hun hoofd tussen de galg leggen naar mijn mening. Het is zijn deze nummers die het tempo volledig uit album halen en menig Saltatio Mortis fans zal teleurstellen. Het is bij momenten zelfs saai om te beluisteren, al maakt de doedelzak dan weer alles goed. Het gezang in deze ballads is echter veel te vlak en niet spectaculair genoeg waardoor de songs van een veel lager niveau zijn dan de uptempo nummers op de plaat.

lees meer :
Saltatio Mortis - Das Schwarze Einmaleins - Snoozecontrol.be

Savages - Silence Yourself (2013)

poster
4,5
savage

De jaren '80 liggen al een tijdje achter ons, we herinner ons echter levendig de opkomst van de zogenaamde post-punk. De vroege Simple Minds, Bauhaus, The Birthday Party of Joy Division zijn maar een paar voorbeelden van bands die toen de plak zwaaiden. Vaak met een grimmige ondertoon grepen ze de luisteraar bij de keel, ze lieten het midden tussen punk van eind jaren '70 en de opkomende new wave. In de toekomst hebben vele bands die opleving van het genre willen evenaren, weinige slagen daar echter in. Het was dan ook met een zekere sceptische gehoor dat we deze Silence Yourself van Savages onder de loep namen.

De vier dames kregen alvast heel goede recensies over hun optreden in Botanique dat op zijn minst werd omschreven als een terugkeer naar de puurheid van post-punk maar zeker niet gedateerd klinkend. Integendeel. En dat is nu net het gevoel dat we krijgen bij het beluisteren van dit magistraal mooie album. Prompt keren we terug in de tijd, de zwarte kledij, wilde haren en bijhorende make-up mogen wederom boven gehaald worden.

lees meer

Savages - Silence Yourself - Snoozecontrol.be

School Is Cool - Nature Fear (2014)

poster
4,0
Herinneren jullie je dat bandje nog dat Humo's Rock Rally won in 2010? School is Cool bracht kort daarop een schitterend en overal op goede recensies ontvangen album uit : Entropology. Ondertussen traden ze zowat overal op: kleine zalen, grote zalen en festivals, in ons land en daarbuiten. School is Cool is uitgegroeid tot een begrip in België, maar had ook af te rekenen met problemen binnen de band. Het vertrek van Nele Paelinck, die haar heil ging zoeken in Argentinië , werd ondervangen door de inzet van twee nieuwe dames: Hanne Torfs en Justine Bourgeus. In 2014 kwam niet alleen de aankondiging van een nieuw album, maar ook het vertrek van boegbeeld en grappige drummer op het podium, Andrew van Ostade. Dit laatste leken de fans minder te appreciëren. De nieuwe plaat Nature Fear werd vorige zondag, 23 maart, voorgesteld in Anncienne Belgique. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om dit album ook onder de loep te nemen.

De Morgen schreef het al: 'Het speelkwartier voorbij'. We hielden van de speelse, wulpse aankleding van Entropology. Het was dan ook even schrikken bij die eerste song op Nature Fear, Black dog Painting, toen dat er een beetje uit bleek te zijn. Een meer volwassen sound, zelfs iets meer donker zouden we haast zeggen. Uiteraard blijft het uptempo sfeertje van toen bewaard, maar we horen een sterker gepolijste inbreng.
lees meer : School is Cool - Nature Fear - Snoozecontrol.be

Starkill - Fires of Life (2013)

poster
4,0
Starkill werd opgericht in 2008 in Chicago en brengt ons een bonte samenvoeging van verschillende metalgenres. Ze brachten via het label Century Media Records een album uit, nadat ze eerder paar EP's op het publiek afschoten. Fires Of Life geeft ons inderdaad een uitgebreid pallet van metalgenres. Symfonische Black Metal, Melodische Death Metal tot pure Power metal, het is allemaal aanwezig in de sound van Starkill. Zoals frontman Parker Jameson het pleegde te zeggen De kern van de band is een melodische death metal sound toegevoegd met verschillende invloeden vanuit alle andere hoeken uit het metal spectrum en dat klopt dus volledig.

De platenhoes deed het al vermoeden, een afbeelding van een ridder die een zwaard in de hand naar de hemel richt begeleid door bliksemschichten, vaak voelen we ons bij het beluisteren van deze plaat inderdaad terug in de middeleeuwen, met kletterende zwaarden en harnassen die tot de verbeelding spreken. Het lijkt wel muziek die perfect zou passen bij films uit deze tijden.

Het gevolg is dat een heel breed publiek kan worden aangesproken, maar het zullen naar onze mening vooral de fans van Power metal zijn die van deze Fires of Live zullen genieten van dit plaatje net door de typische aankleding die zo eigen is aan deze muziekstijl. Niet dat ze als hen klinken of zo, maar kijk bijvoorbeeld naar bands als Grave Digger. Ergens ligt hun manier van brengen van de songs in diezelfde lijn als deze laatste. En ook al zitten er voldoende ingrediënten van andere metalgenres verwerkt in deze plaat, dat 'power metal' gevoel neemt toch wel de bovenhand.

lees meer : Starkill - Fires Of Life - Snoozecontrol.be

Steak Number Eight - The Hutch (2013)

poster
4,0
Een band zien evolueren, en er vanaf het prille begin bij zijn, het is iets waar je kunt mee uitpakken naar uw jongere medemuziek fans toe. Dit is ook zo met Steak Number Eight die in ons landje toch zijn uitgegroeid tot een begrip. Ooit ze zien optreden voor circa 250 man in een verzengde warme AB Club te Brussel, zien we deze jongens nu zelfs concerten doen in het buitenland. Echter krijgen ze nog steeds niet altijd de waardering die ze verdienen. Nochtans bewezen ze al meerdere keren live en op Cd over een vat vol energie te beschikken die je niet onberoerd laat. Naar dit nieuwste album The Hutch werd dan ook met redelijk hoge verwachtingen uitgezien

Een eerste vaststelling is dat Steak Number Eight inderdaad volwassen is geworden maar nog steeds boordevol energie zitten. De songs rammen, zoals we dit van hen gewoon zijn, door je heen. Je stevig met de keel grijpende slaat deze The Hutch je voortdurend met de kop tegen de muur. Dat is uiteraard ook de verdienste van die vaak hard brullende stem van zanger Brent. De vocale aankleding is altijd een sterk punt geweest van Steak Number Eight. Dat is ook hier niet anders. Maar het verschil ligt hem in de meer harmonieuze aankleding die duidelijk laat blijken hoezeer deze heren op elkaar zijn ingespeeld. Het jarenlang met elkaar samenwerken, werpt zijn vruchten af. Puur technische is deze plaat dan ook gewoon af. Er is meer oog voor de instrumentale aankleding.

http://www.snoozecontrol.be/index.php/reviews/16-binnenlandse-reviews/1658-steaknumbereighthehuuuttcht

Suede - Bloodsports (2013)

poster
4,0
Naast de grunge golf was er in de jaren negentig ook een sterke stroming van bands uit het Britpop genre. Groepen als Pulp, Blur, Oasis of The Stone Roses boekten grote successen, het was een tijdperk waarin ook Suede zalen liet vol lopen en albums verkocht aan de lopende band. Met platen als Suede (1993), Dog Man Star (1994) en Coming Up (1996) werden Britpop klassiekers geschreven. Na vele strubbelingen binnen de band besloten ze er in 2003 volledig mee op te houden. In 2009 kwamen echter de eerste geruchten van een mogelijke reunion van Suede. Ze speelden in 2010 een show voor het Teenage Cancer Trust zeggende t's a one-off gig. Echter was de respons zo groot, dat ze besloten er een vervolg aan te breien. Dit resulteert nu in een nieuw album Bloodsports. De verwachtingen waren heel hoog gespannen, en wij legden het album ook stevig onder de loep.

Een eerste indruk is vaak belangrijk, maar niet bij deze plaat. Bij een eerste luisterbeurt lijken we niet echt volledig overtuigd. Echter is Bloodsports een zware bevalling geworden volgens Brett Anderson. Nu, dat blijkt ook zo te zijn. Maar we kunnen de fans gerust stellen, Suede kan het nog steeds. Het niveau van die gouden beginperiode lijken ze niet meer te halen, maar songs als Hit Me , Snowblind en Sabotage geven je toch die rillingen die je ook voelde in de prille dagen van de band. Het belangrijkste is echter dat je terug een solide band hoort die spelplezier uitstralen. Anderson is nog steeds opvallend goed bij stem, en raakt je diep in het hart. De muzikale omlijsting geeft je, net zoals toen, dat warm gevoel vanbinnen. Trouwens zitten er genoeg afwisselingen tussen ballades en meer uptempo songs als het ware.

lees meer
Suede - Bloodsports - Snoozecontrol.be

Swingin' Utters - Poorly Formed (2013)

poster
4,0
Swingin 'Utters bestaat ondertussen meer dan 20 jaar. In 2003 besloot Swingin 'Utters een pauze in te lassen. Pas in 2011 kwamen ze terug samen, dit resulteert nu in een nieuw album Poorly Formed. Of dit album het wachten waard was? We vinden alvast van wel. De grote verandering in de band is een nieuwe bassist Miles Peck die Spike Slawson vervangt.

Poorly Formed start vrij strak en raast als een sneltrein over ons heen, de vrij korte nummers versterken alleen maar dit gevoel. Na al die jaren is er duidelijk nog geen sleet gekomen op de band, ze rocken nog steeds als jonge wolven. Een hele prestatie en het bewijs dat een lange pauze nemen niet wil zeggen dat het vuur verdwenen is. Er wordt ons weinig rust gegund, net doordat dus alle nummers heel kort en krachtig over je heen denderen, en dat is hoe punkrock eigenlijk moet klinken. Niet teveel lange solo's of instrumentaal ingewikkelde uithalen. Nee, simpelweg met de gebalde vuist in de lucht je lekker laten meedrijven is hier aan de orde. De veertien nummers rocken als voorheen, het lijkt wel of dit hun eerste plaat is. Maar toch hoor je ook de ervaring in het bespelen van hun instrumenten en dat het niet allemaal punkrock is dat de klok slaat. Ska invloeden zijn bijvoorbeeld ook merkbaar.

lees meer :
Swingin? Utters ?Poorly Formed - Snoozecontrol.be