Eigenlijk is Aidan Knight geen singer-songwriter. Hoewel hij albums onder zijn eigen naam uitbrengt en verantwoordelijk is voor alle teksten, is de 26-jarige Canadees veel meer dan alleen een tekstschrijver met gitaar. Samen met vier muzikale vrienden vormt hij een indie-rockband uit Victoria, waarvan 31 maart a.s. het tweede album, Small Reveal, verschijnt.
Op Small Reveal zijn de singer-songwriter invloeden wel merkbaar. Met zijn dromerige stem en akoestische gitaar doet Aidan Knight denken aan José González. Vooral het getokkel tijdens het eerste gedeelte van openingsnummer Dream Time heeft veel weg van González. Ook in het vervolg van Small Reveal spreekt de singer-songwriter in Knight bij tijd en wijle. Dit zijn niet de spannendste momenten van de CD. Het geheel blijft dan te veel in een kampvuursfeertje hangen
lees meer : Aidan Knight ? Small Reveal - Snoozecontrol.be

Amaze Me is een Zweeds metalduo dat vooral bekend zal zijn bij metalfans uit de jaren 90. In deze periode bracht de band maar liefst drie CD's uit. Hun eerste CD met als titel Amaze Me werd met open armen ontvangen door de Metalscene, vooral door fans van Guns N' Roses en het melodische metalgenre.
De twee platen die daarop volgende, Dream On en Wonderland, waren van hetzelfde niveau. Ze brachten een mengelmoes van softe Metallica nummers en leemzoetige teksten, het best te omschrijven als Knuffelmetal. Als je deze platen vandaag zou beluisteren dan merk je dat de Metalscene grondig veranderd is. Het ruige kantje is nergens te bespeuren en de gitaarsolo's zullen je niet omver blazen. Desalniettemin is het muziek die door een bepaald publiek gesmaakt zal worden.

lees meer : Amaze Me ? Guilty As Sin - Snoozecontrol.be

amon amarth deceiver of the gods

Door de jaren heen hebben we Amon Amarth zien uitgroeien tot een begrip in de metalwereld. Twee jaar na Surtur Rising brengen ze ons nu Deceiver of the Gods, alweer het achtste album voor de Zweedse viking metal/melodic death metal band. Het eerste opvallende aan de nieuwe schijf is dat ze de sound van vorige albums zijn trouw gebleven. Op zich zijn we daar niet treurig om uiteraard. Waarom een concept dat werkt en waar je succes mee hebt veranderen?

Genoeg voorbeelden van bands/artiesten die al jaren dezelfde lijn opgaan, maar waar geen haan naar kraait. Bijvoorbeeld AC/DC, ze doen al meer dan 40 jaar nagenoeg hetzelfde, en eerlijk gezegd zijn we daar blij om. Sommige bands zouden zichzelf tekort doen door plots te experimenteren. Ook Amon Amarth blijft weer diezelfde gang opgaan dan we van hen gewoon zijn. Onversneden melodische death metal met viking metal invloeden. Daarbij de dito aankleding van verhalen over Goden en wapengekletter. Maar toch is er wel een merkbaar verschil.

lees meer : Amon Amarth - Deceiver of the Gods - Snoozecontrol.be

De epic extreme metalband Ancient Rites is zonder enige discussie een begrip in België, en daar ver buiten. Sinds 1988 timmeren deze heren al aan de weg, ondertussen brachten ze niet bitter veel albums op de markt, maar bouwden toch een heel sterke reputatie uit. Het zorgde ervoor dat Ancient Rites op veel sympathie kon rekenen, en nog steeds na al die jaren, in het 'metal wereldje'. Maar ook ver daarbuiten. Voor het laatste album van Ancient Rites moeten we al circa negen jaar terugkeren in de tijd. Rubicon (2006) is, zoals alle platen eigenlijk van deze band, uitgegroeid tot een ware klassieker. Laguz kwam via het label Massacre Records op de markt. We gaven het kleinood enkele luisterbeurten, wat nodig bleek te zijn.

Want eerlijk is eerlijk, het is geen hapklare brok vlees geworden. Een gegeven dat we na al die jaren ondertussen al gewoon zijn van Ancient Rites. Deze muziek vertelt ook een boodschap, en daarvoor moet je als luisteraar ook even nadenken, bij wijze van spreken. Bovendien is de structuur, waarrond de plaat is opgebouwd, ook wat ingewikkeld. Enig opzoekwerk i.v.m. Laguz Brengt ons trouwens bij de oude Germaanse Alfabet.

Ancient Rites ? Laguz - Snoozecontrol.be

We schrijven, oktober 2010. In het voorprogramma van Grinderman speelt een bevallige dame de pannen van het dak, en laat een onvergetelijke indruk na. Die eerste kennismaking met Anna Calvi zindert nog steeds na. Intussen kwam er ook een eveneens gesmaakte Cd uit en een opvallende single Jezebel . We vreesden eerst voor een eenmalige hype, maar al vlug kon ze ons bij volgende concerten in Botanique en AB, deze keer als afsluiter, nog meer bekoren. We zagen dan ook vol verwachting uit naar het nieuwste album One Breath.

De eerste twee nummers liggen nog wat in het verlengde van de vorige plaat, maar vanaf Cry krijgen we ene heel andere Anna Calvi te horen. Uiteraard blijft ze haar roots trouw en gooit haar sterkste wapen, haar unieke stem, voluit in de ring. Maar we krijgen een iets meer donker geluid, we zouden haast zeggen meer dreigend. Uiteraard niet in die zin dat het er hard aan toe gaat, maar een zekere intensiteit die zelfs wat beangstigend overkomt. Voor zij die denken dat dit kritisch is bedoeld, dat is het zeker niet. Met One Breath bewijst Anna Calvi dat ze een blijvertje is in de muziekwereld.

lees meer
Anna Calvi - One Breath - Snoozecontrol.be

Argus uit Pittsburgh, Pennsylvania timmeren al sinds 2005 aan de weg en brachten ondertussen ook enkele albums uit. Hun debuut album in 2009 zorgde voor wat bijval naar een meer underground metal gericht publiek toe. Met Boldly Stride The Doomed (2011) kregen ze in het metal wereldje eindelijk iets meer erkenning. Op het label Cruz Del Sur brengen ze nu hun derde album uit Beyond The Martyrs. Een fijne mix tussen pure old school metal, Blues en doom metal wordt ons deel.

Het typische doom metal geluid valt wel enigszins op door de nogal dreigende intro en vocale aankleding. De stem van zanger Butch Balich geeft je met momenten koude rillingen, maar zou je niet zozeer doom kunnen noemen. Eerder de pure old school metal aspecten komen o.a. door dat stemgebruik nog het meest naar boven op dit nieuwste album. Net door het vermengen van verschillende genres kunnen ze hierdoor ook een breed spectrum van luisteraars aanspreken. Hoezeer de stem een belangrijk wapen is in de strijd, zijn het de instrumentale stukken die ons het meest kunnen bekoren. De vlijmscherpe gitaar solo's schipperen tussen intens en verweesd achter laten of heel diep door het vlees snijden. Luister maar naar de solo op Cast out All Aging Spirits, om maar een voorbeeld te geven.

lees meer :

Argus - Beyond The Martyrs - Snoozecontrol.be

Dat Scandinavië al enige tijd geleden het monopolie op goede folk metal verloor is een geweten feit, maar dat hun Russische Oosterburen dit genre meesteren, is echter veel onbekender. Af en toe waait eens een muziekgroep uit het land van de wolf over die het internationale muziektoneel haalt. Arkona is een voorbeeld van zo’n groep.

Met ‘Decade of Glory’ brengt het in 2002 opgerichte vijftal haar tweede live album uit, en dat brengt onmiddellijk een kleine aarzeling teweeg. Maar al te vaak zien we namelijk dat een live-cd een soort best-of compilatie van lagere kwaliteit is, te meer in het folk genre, waar scherpere instrumenten zoals fluiten en doedelzakken vaak de bovenhand nemen. Bij Arkona lijkt het evenwicht echter goed bewaard te zijn gebleven. De loeiende gitaarriffs en strakke drums worden perfect aangevuld door de blazers, en het geheel wordt overgoten met een saus van diepe grunts en het engelengezang van leadzangeres Maria "Scream" Arichipova. Dat alle teksten in het Russisch gescandeerd worden is ook een leuke extra, want daar het tekstuele argument achterwege wordt gelaten kan men met volle teugen van het muzikale genieten.

lees meer : Arkona?s - Decade of Glory - Snoozecontrol.be

Avatar uit Zweden ontstond in 2001 als Melodic Death Metal band, onder de naam Lost Soul. Oprichters waren John Alfredsson (drums) en Christian Rimmi (zang). Deze laatste werd snel vervangen door Johannes Eckerström. Na een vrij turbulente start, duurde het toch tot 2003 eer drummer John Alfredsson en zanger Johannes Eckerström, de line up compleet konden maken. Simon Andersson, Henrik Sandelin, Jonas Jarlsby maakte Avatar compleet. In die bezetting brachten ze hun EP -ondertussen was er ook een demo op de markt gebracht - uit: 4 Reasons to Die. Het uiteindelijke debuut album kwam er in 2006.

Thoughts of No Tomorrow kreeg goede recensies, waaruit vooral een veelbelovende indruk naar voor kwam. Die tendens houden ze al meer dan tien jaar aan, ook al werd op hun laatste plaat The Black Waltz (2012) toch andere wegen ingeslagen. Riffs die een wat meer Industrial metal injectie meekregen, zorgden voor een andere muzikale aankleding dan we van Avatar gewoon waren. In 2013 verliet Simon Andersson Avatar, hij werd vervangen door Tim Öhrström. In die bezetting brengen ze dus nu een nieuw album uit. Hail the Apocalypse.

lees meer :
Avatar - Hail the apocalypse - Snoozecontrol.be