Na tien jaar een album uitbrengen en daar twee jaar aan bezig zijn zonder dat de buitenwereld hier ook maar iets van af weet? In een tijd van twitter, facebook en andere sociale media lijkt dit bijna onmogelijk. Toch slaagde David Bowie daar in. Toen hij zijn nieuwste album The Next Album bekend maakte op zijn verjaardag was dit voor zowat iedereen een volslagen verrassing. De verwachtingen waren hoog gespannen en wij uiteraard benieuwd of ze wel degelijk zouden worden ingelost.

Laten we beginnen met dit geruststellend bericht, Bowie kan het nog steeds. Het combineren van de verschillende aspecten uit zijn rijk gevuld verleden worden hier tentoon gespreid. Een vleugje Thin White Duke of zelfs Tin Machine worden afgewisseld met de gevoelige snaar van de Heaten/reality periode, waar de single where are we now een mooi voorbeeld van is. Zichzelf heruitvinden zoals Bowie in het verleden heeft gedaan, is er deze keer niet bij. Echt treurig zijn we daar niet om.

David Bowie - The Next Day - snoozecontrol.be

Na het uitbrengen van, het overal op goede recensies onthaalde Bizzaro World verliet zanger Johannes Prem de band Deadlock. Een heel spijtige zaak aangezien het contrast tussen zijn stem en deze van Sabine Scherer gewoon perfect kon genoemd worden. Op dit nieuwe album The Arsonist is John Gahlert doorgeschoven als vocalist. Of dit een goed idee was?

Nu een boegbeeld vervangen is niet simpel, maar het dient gezegd te worden, John zijn stem past perfect in het Deadlock plaatje. Zijn stembereik is een meerwaarde aan deze nieuwe plaat en ook de samensmelting tussen beide vocalen valt heel goed mee. De fans hoeven zich dus geen zorgen te maken, de vervanger van Johannes doet het meer dan goed.

Hoewel er geen of weinig nieuwe wending wordt waargenomen, zitten er toch een paar verassingen op deze plaat. De emotionele en prachtige ballad Hurt bijvoorbeeld, waar Sabine zich van haar beste kant mag laten zien, zal misschien menig fan de wenkbrauwen doen fronsen. Wij waren echter onder de indruk. Al geven we toe dat niet iedereen hiervoor te vinden zal zijn, de meningen gaan hier dus wel uiteen liggen denken we. Maar het laat wel zien dat Deadlock niet vies is van eens wat te experimenteren.

lees meer :
Deadlock - The Arsonist - Snoozecontrol.be

Circa acht jaar hebben de fans moeten wachten op een nieuwe plaat van Deep Purple. Intussen is hun vaste keyboard speler John Lord overleden, een onvervangbare schakel in de band toch. Deze plaat Now What?? werd dan ook uitgebracht als eerbetoon aan deze klasse artiest. Het zal u niet verwonderen dat de synthesizer op dit nieuwe album een grote rol krijgt toebedeeld?

Het eerste wat opvalt, is de instrumentale aanpak. Deze primeert duidelijk boven de vocalen. Mede misschien omdat Ian Gillan niet meer de stem heeft die hij ooit had? In alle geval wordt hij over het algemeen op dit album gespaard, de hoge uithalen hoeven niet meer, dus kunnen de sterke aspecten van zijn stemgebruik meer tentoon worden gespreid. Maar de rode draad is dus het keyboard en gitaar van Morse.

We hadden het al over de opvolger van John Lord. Nu, Don Airey doet het gewoon schitterend, wij zijn er zeker van dat John vanuit zijn graf met een brede glimlach mee luistert naar wat deze jongen doet met de toetsen. Een mooi voorbeeld is het prachtige Uncommon Man , dat een waar kippenvelmoment mag genoemd worden. Schitterend gewoon en een waardig eerbetoon aan The Master Himself.

Deep Purple - Now What?? - Snoozecontrol.be

De Australische band Deez Nuts is ondertussen al een bekende band binnen de hardcore- en metalwereld. Zo speelden zij al op Ieperfest en dit jaar ook op Graspop. Ze zijn oorspronkelijk ontstaan uit I Killed The Prom Queen. Deez Nuts zanger JJ Peters was de oorspronkelijke drummer bij I Killed The Prom Queen. Nu is hij met Deez Nuts al toe aan hun 4e release Bout It. Kenmerkend voor Deez Nuts is dat zij zowel invloeden halen uit hardcore als uit hip hop en hun teksten een flinke dosis "gefuck" bevat. Dat is in Bout It zeker niet anders. Snedige hardcore met een rappende JJ Peters zijn ook nu weer het recept.

Het album bevat enkele goede nummers die me spontaan mijn hoofd doen op en neer gaan. Instrumentaal zit het zeker goed en ook rappende stem past zeker in het geheel. Coole nummers op het album zijn zeker Bout It , Shot After Shot en Streets Are Watching. Het nadeel aan een Deez Nuts album is dat er weinig variatie in zit en wel eens kan gaan vervelen. Het recept staat vast en ze doen er ook weinig nieuws mee. Ook in de teksten zit weinig inhoud en komen geregeld op het zelfde neer, namelijk feesten. Een uitzondering is wel het nummer Band Of Brothers waar Sam Carter, zanger bij Architects de intro verzorgt, samen met een akoestische gitaar. Dit geeft een cool effect.

lees meer :
Deez Nuts - Bout It - Snoozecontrol.be

Delain werd in 2002 opgericht door zangeres Charlotte Wessels en voormalig toetsenist van Within Temptation, Martijn Westerholt. Niet alleen in Europa zijn ze bekend en geliefd, maar ook buiten Europa bereiken ze steeds meer publiek. Dit hebben ze voornamelijk te danken aan hun vorige album We Are The Others'. Hun nieuwe CD Interlude Dat het een toppertje is, is zeker!

Zo beginnen ze deze CD met twee totaal nieuwe nummers: Breathe On Me, een echte knaller. Tijdens het luisteren merkte ik dat mijn voeten automatisch mee bewogen op de muziek en ik niet de neiging had hiermee te stoppen. Vervolgens komt Collars And Suits en ook dit is een heerlijk typisch Delain nummer waarop iedereen er in slaagt zijn/haar hoofd leeg te maken. Het derde nummer Are You Done With Me? is voor de echte Delain fans zeker niet onbekend. De groep besloot voor hun nieuwe CD dit nummer te herwerken en opnieuw op te nemen. Persoonlijk is dit mijn favoriete nummer. Dit door de combinatie van enerzijds de dramatische lyrics over een afgebroken relatie en anderszijds de krachtige muziek waardoor je je sterker en krachtiger voelt worden. Ook het bekende We Are The Others werd bewerkt tot een prachtige 'new ballad version'. Gewoon de ogen sluiten en meegesleurd worden naar een andere en betere wereld...

lees meer : Delain - Interlude - Snoozecontrol.be

Het in 2002 opgerichtte Devildriver levert met Winter Kills zijn 6de studioplaat af en tevens ook het eerste voor Napalm Records. De band rond Ex-Coal Chamber frontman Dez Fafara geeft zich opnieuw volledig en het resultaat is een goede plaat met catchy nummers die net lang genoeg duren. De titel van het album heeft volgens Fafara alles met wedergeboorte te maken. "ik hou ervan om dingen te zien sterven en dingen herboren te zien worden. Daarom had ik geen problemen met het starten van een tweede band" zegt de frontman.

Met Winter Kills leveren ze opnieuw een snoeiharde plaat af. De band probeert met momenten zelfs melodisch te zijn en ik moet zeggen dat ze daar aardig in slagen. Fans die nu in paniek slaan en met hun hele platenkast willen beginnen te gooien moeten niet ongerust zijn. Het is nog steeds op en top Devildriver, maar op sommige momenten net dat tikkeltje anders. Nog steeds zijn de stevige riffs, de beukende drums en de vette grooves aanwezig en daar zijn "Ruthless" en "Desperate Times" het bewijs van. In de titeltrack gaat de band het iets rustiger aan doen en gaat het tempo naar omlaag maar ook hier zet Fafara zijn strot luidkeels open wanneer hij "Winter Kills" schreeuwt. De moddervette grooves die in het hele album zitten laten je van het eerste moment dan ook niet meer los. "Curses and Epitaphs" is een moment waar de band iets melodischer uit de hoek komt en ook in het cover-nummer "Sail" van de Indie/electroband Awolnation laat de band zich van een andere kant zien met zelfs een zangeres op de achtergrond. Iets wat we van een band als Devildriver niet gewoon zijn. Dez Fafara is op het hele album goed van stem en ook de productie mag er wederom wezen.

lees meer
Devildriver - Winter Kills - Snoozecontrol.be

Bij het beluisteren van de muziek van Dorena krijgen we steeds een warm en intens tintelend gevoel. Ze brengen dan ook een soort post-rock dat je hart in opperste vervoering brengt. Twinkelende piano klanken, hartverwarmende keyboard en zalvend percussie, het is zo een beetje de rode draad doorheen hun albums. Ook bij hun nieuwste Nuet uitgebracht op Deep Elm Records is dit het geval.

Vanaf de eerste noten word je meegezogen naar een droomwereld, door middel van verzengend mooie klanken. De nummers zijn best lang, sommige dicht tegen de negen minuten. Om de aandacht van het ganse album te kunnen aanhouden moet je heel sterk in je schoenen staan. En dit is nu net waar Dorena altijd goed is in geweest. Elke song geeft je gemoedsrust, een verademing tussen alle gitaar en drumgeweld dat we doorgaans krijgen voorgeschoteld. Niets op tegen uiteraard, maar soms heb je als mens behoefte aan je ziel tot stilte brengen. Net zoals op de vorige platen slaagt Dorena daar met Nuet schijnbaar zonder enige moeite in

Dorena- Nuet - snoozecontrol.be